¶ Capitulum xxx.¶Secunde partis
facile currit vt ſuperbiā iuſticie trāſeat. ſi iuſticie cōiunxeris eā quo nō ibit. Aſſiſtit ipſi tribunali d̓inoin medio angeloꝝ cū fiducia multa. Rurſus ſi faſiꝰꝯiunctus iuſticie eā deprimere potuit. ſi ꝯiūctus ſitpctō in quantā gehennā detrudet. Hec dico nō vt negligamus iuſticiā ſed vt faſtū vitemus. hec criẜ Deinde ſue ſnīe cām aſſignans .ſ. qͣre publicanus magis iuſtificatus deſcēdit ꝯn̄r inferendo ſubiungit. qꝛoīs general̓r ſine exceptōe .ſ. ſiue laycus ſiue clericꝰſiue religioſus. itē ſiue ꝑuus ſiue mediocris ſiue qͣntūcunqꝫ magnus qui ſe exaltat ſuꝑbiendo. ſicut fec̄phariſeus humiliabit̉ ⁊ deijciet̉ vel in hoc ſcl̓o ꝑ miſeriā vel in futuro ꝑ penā eternā. ⁊ q̄ ſe huīliat ſponte ꝑverā pm̄am ⁊ pctōꝝ ꝯfeſſionē. exaltabit̉ in gl̓a ꝑtemuneratōꝫ. Nā ẜm ſap̄. An̄ ruinā exaltat̉ cor ⁊ an̄gl̓am humiliat̉ Et vt vulgariter d̓r. non eſt vallis q̄nō hēat collē. nec eſt collis q̄ nō hēat vallē. Sicut gͦpublicanus ſe huīliando eſt exaltatus. ita ⁊ phariſeus ſe exaltādo eſt huīliatus Sicut em̄ in ſtatera materiali vna ꝑte dep̄ſſa altera eleuat̉ ⁊ ecōuerſo. ſic inſtatera d̓ine iuſticie decretū ē vt q̄ eleuant̉ per ſuꝑbiāin pn̄ti vita deprimant̉ ꝑ penā ꝯfuſibilē in futuro. ⁊ecōuerſo qui ſe deprimūt in pn̄ti ob dei reuerētiā eleuabunt̉ in futuro ad gl̓am. Si gͦ ſic rep̄hendit̉ ⁊ ꝯfūdit̉ qui ſuꝑbe grās agit ⁊ cetera bona facit. quid eritde illo qui grām impugnat ⁊ nō bona facit. Certuꝫitaqꝫ tene ſuꝑbe. qꝛ ſi huīliatus nō fueris deo. velisnolis huīliaberis dyabolo. ⁊ iō caueat quiſqꝫ ne ſibiſuꝑbia dn̄etur. qꝛ vt ait aug. Ue hoī cuius auriga ſuꝑbia eſt. nccē eſt em̄ vt in preceps eat Si ꝯſideremqexitū rei in lucifero ſuꝑbiente ⁊ xp̄o humiliante. ineua elata ⁊ in ꝟgine huīliata. in diuite purpurato ⁊in lazaro vlcerato. in phariſeo ſe extollente ⁊ publicano penitēte. videbimus manifeſte qͣꝫ veꝝ ſit qd̓ hicdn̄s dicit. qꝛ oīs qui ſe exaltat humiliabit̉. ⁊ qui ſebumiliat exaltabit̉. Et ideo bene d̓t quidam phūs.Inter ſapientes ſapiētior eſt qui humilior eſt. Hicaūt verficulus .ſ. oīs qui ſe exaltat huīliabit̉ ⁊ qui ſehuīliat exaltabit̉. totiens a dn̄o in euangelio iterat̉vt deprimat ſuꝑbiam quā ſuꝑ oīa vitia deteſtatur. ⁊hūilitatē ꝯmēdat. quā ſuꝑ oēm ꝟtutē ⁊ ſepius laudare dinoſcit̉ Radix em̄ oīm maloꝝ ſuꝑbia ⁊ cuſtoſoīm ꝟtutū hūilitas eſt. Un̄ theopl̓. Quia em̄ ſuꝑbiaplus qͣꝫ alie paſſiōes vexat hoīm mētes iō crebriusde hac monet. Unde criẜ. Simus itaqꝫ hūiles vt ſimus excelſi. etem̄ cū abundātia multa hūiliat̉ deſpectio. Nihil em̄ ita deus auertit ſic̄ ſuꝑbiam. ꝓpterea⁊ a principio omīa fecit. vt hāc auferat paſſionē.ꝓpter hoc mortales facti ſumus ⁊ in miſerijs ⁊ plāctibꝰ. ꝓpter hoc in labore ⁊ ſudore. in laboratōe cōtinua ⁊ miſeria. Et em̄ a deſpectione peccauit primushō expectās dei eqͣlitatē ꝓpter hoc neqꝫ q̄ hēbat manſit hn̄s. ſed ab his cecidit. Tale em̄ quid ē deſpectōnō ſolū nullā nobis adijcit correctionē vite. ſꝫ ⁊ quehēmus abſcidit ⁊ his officit. ſic̄ hūilitas nō ſolū eorū que ſunt nihil abſcidit. ſed ⁊ que nō ſunt adijcit.Hāc itaqꝫ zelemur. hāc proſeqͣmur vt ⁊ pn̄ti potiamur honore ⁊ futura fruamur gl̓a Miſtice ꝑ phariſeū iudaicus ppl̓s deſignat̉ qui ex bn̄ficijs legis ⁊ ꝓphetaꝝ ſuſceptis d̓ ſua ſctītate preſumēs gētiles aſꝑ
nabat̉. ꝑ publicanū ꝟo gentilis qui pctā ſua apl̓ispredicātibꝰ recognoſcēs hūiliter ea ꝯfitebat̉ ꝓpterqd̓ gentilis iuſtificatus eſt ꝑ fidei xp̄i receptōem. etiudaicus dānatus ꝑ ſuā obſtinatōem. Un̄ beda. Tipice aūt phariſeus eſt ppl̓s iudeoꝝ qui ex iuſtificatōibus legis extollit merita ſua. publicanus ꝟo gētiliſeſt qui lōge a deo poſitus ꝯfitet̉ pctā ſua. quoꝝ vnusſuꝑbiēdo receſſit hūiliatus. alter lamētando appropinqͣre meruit exaltatus ¶ Moral̓r hi duo hoīesſignant vniuerſitatē hoīm .ſ. iuſtos phariſeus. ⁊ impios publicanus vterqꝫ dn̄t aſcēdere in templū adorandū. impius ꝓvenia. iuſtus pro ꝑſeuerantia. Intēplū aūt ſpūale qd̓ eſt deus dēmus aſcēdere orādoqꝛ ẜm dam̄. Or̄o eſt aſcēſus mētis in deū. ⁊ ẜm augOr̄o eſt pius effectus mētis in deū directus. Prīcipes aūt ſacerdotū .ſ. pōtifices qui in ſpūalibꝰ p̄erāt⁊ ſcribe qui doctrine legis ⁊ ꝓphetarū intēdebāt. Etprincipes plebis qui cū tꝑalibꝰ diſponēdis preſidebāt. moti ꝯtra ihm̄ inuidia ⁊ rācore q̄rebant eū ꝑdere. qui tn̄ venerat eos ſaluare. excogitātes diuerſasvias ⁊ modos qūo poſſent illū occidere. Un̄ ber. Obone ieſu totus mūdus videt̉ ꝯtra te ꝯiuraſſe. ⁊ hiin ꝑſecutōe tua primi ſunt qui vident̉ regere ppl̓m.dirigere principatū ⁊ nō inueniebāt quid facerēt illi .i. cām rōnabilē eū occidendi cū eēt iuſtus ⁊ innocētiſſimus. nec etiā audebāt timore ppl̓i qꝛ oīs ppl̓saudiebat illū ⁊ admirabant̉ ſuꝑ doctrina eius. Un̄bed̓. Querebāt illū ꝑdere. vel qꝛ quotidie docebat ītēplo. vel qꝛ latrones eiecerat de tēplo vel qꝛ venienſilluc qͣſi rex ⁊ dn̄s a credētiū turba laudē ymni celeſtis accepit. vel qꝛ ſuo magiſterio neglecto pluresad eū audiēdū ꝯfluere cernebāt. Ubi ⁊ cirillus. Decebat aūt ex his que xp̄s dixerat ⁊ fecerat. eū adorare vt deū. ſed ipſi nequaqͣꝫ hoc faciētes. querebāt eūoccidere. Sed vt ait Greg. Redemptor noſter predicatōis verba. nec indignis nec ingratis ſubtrahitNam ſubdit̉ Et erat tunc docēs quotidie in temploreddens eis bonū pro malo. Quia em̄ erat proximꝰpaſſioni inſtabat docendo. Ecce optima ꝯmutatioqꝛ de domo negociatiōis facta eſt ſcola ꝟitatis. templū or̄onis. locus d̓uotōis. Ubi greg. Nūc vſqꝫ agitur qd̓ factū fuiſſe ꝑhibet̉. Cū em̄ mētē fideliū ad cauēda ſubtiliter erudit. quotidie ꝟitas in templo docet ¶ Et ſtetit ieſus publice in tēplo predicās ppl̓o⁊ rn̄dens principibꝰ vſqꝫ quaſi ſero. ⁊ tota die ipſe⁊ ſui ieiunauerūt. Et circūſpectis om̄ibꝰ cū iam veſꝑtina eſſet hora. que erat hora declinādi ad hoſpitiū⁊ nullus eū inuitaret vl̓ colligeret. relictis illis exijtde ciuitate ⁊ redijt in bethaniā cū duodecim. vt qd̓in vrbe magna nō īueniebat ī agro ꝑuo hēret hoſpitiū. ibiqꝫ māſit apud marthā ⁊ mariā ⁊ lazarū. ⁊ docebat eos de regno dei Ubi arguit̉ duricies ⁊ ingratitudo iudeorū. qui doctorē quem glorioſe ⁊ honorifice vt regem ⁊ gaudioſe ſuſceperāt. ⁊ qui ꝑ totamdiē vſqꝫ ad veſꝑam eos doctrina pauerat. hoſpitio n̄ſuſceperūt. ⁊ fameſcentē nō pauerūt. Circumſpexitem̄ dn̄s qui nihil de ꝓprio vbi hoſpitaret̉ hūit ſed oībeniuolētia indiguit ſi quis eum in domū ſuā vocarꝫaut reciꝑet. ⁊ nullus eſt inuentus bn̄dictione pacischriſti dignus. Unde in hoc ꝙ dimiſit eos corꝑal̓r