¶ Secunde partis¶ Capitulum xxx.
on̄dit facto eos ꝓpter ip̄oꝝ cecitatē eē dimittendosa d̓o ſpūaliter Ubi hiero. Hinc aūt intelligendū ēꝙ xp̄s fuerit tāte pauꝑtatis ⁊ ita nulli adulatus ſit.vt in vrbe maxīa nullum hoſpitē nullāqꝫ manſioneꝫinuenerit. ſed invico ꝑuulo apud lazaruꝫ ſororeſqꝫeius habitauerit Eoꝝ quippe vicus bethania ē. Ubi⁊ criẜ. Et relictis illis tanqͣꝫ excecatis ꝑ inuidiamabijt foras extra ciuitatē in bethaniā vt recedendoꝯſpiceret quos rn̄dendo nō potuit qꝛ malicia nō inſtruit̉ ſermonibꝰ ſꝫ excitat̉ Malū em̄ hoīem meliuslocū dando potes vincere qͣꝫ rn̄dendo. Nām ſi ꝯtendis irrōnabilem placare ⁊ illū nō placas ⁊ teipſumſubuertis ¶ Et māſit ibi apud lazaꝝ ⁊ ſorores eiusvt illic requieſcerꝫ corꝑaliter vbi ⁊ ſpūaliter reꝑauſabat Nā ſcōꝝ viroꝝ eſt nō ibi querere māſionē vbiclariores ſunt viri ſꝫ vbi fideliores Nec gaudēt vbiepule large ſunt ſed vbi ſanctitas floret. Hec criẜ.vbi etiā beda. Bene āt d̓r qꝛ circūſpectis oībꝰ exiuitin bethaniam. Inſpicit quippe interius arbiter oīmcorda. ⁊ cū in ꝯtradicētibꝰ ac reſiſtentibꝰ ꝟitati nōinuenit vbi caput reclinet ſecedit ad fideles ⁊ in eisqui obediūt ꝟbo. māſionē ſibi vna cū pr̄e facere gaudet. bethania nāqꝫ domus obīe d̓r Hec beda ¶ Notagͦ ex p̄miſſis ꝙ xp̄s tria loca intrauit .ſ. ihrl̓m. tēplū⁊ bethaniā. ꝑ q̄ loca ſignificat̉ mens hūana q̄ dꝫ eſſepacifica. ⁊ tūc eſt hieroſolima. que interp̄tat̉ viſiopacis. dꝫ eē dei habitatio grata. ⁊ tūc eſt templū d̓iviui acceptū. dꝫ etiā eē ad obediendū ꝓua. ⁊ tūc eſtbethania. que interp̄tat̉ domus obīe Ingrediēte aūtdn̄o in primū locū .ſ. ihrl̓m tota ciuitas ē ꝯmota qꝛintrāte dn̄o aīaꝫ ꝑ grāꝫ p̄ueniētē. oēs vires aīe dn̄tꝯmoueri ꝑ dolorē ⁊ ꝯtritionē pctī. Cū ꝟo intrauittemplū eiecit vendentes ⁊ emētes. ac menſas ⁊ cathedras euertit. qꝛ poſtqͣꝫ xp̄us intrauit in cor hoīsꝑ grām p̄uenientē mouendo ip̄m ad ꝯtritionem intrauit poſtea in ip̄m ꝑ grām ꝓficientē purgādo illd̓⁊ eijciendo inde pctā ꝑ ꝯfeſſionē. ⁊ tūc xp̄us ſanatillud dando indulgentie remiſſionē Un̄ ſubdit̉ ibide infirmoꝝ ſanatiōe Deind̓ xp̄s intrauit bethaniāq̄ interp̄tat̉ domus obīe. qꝛ poſtqͣꝫ ītrauit cor ꝑ grāꝫp̄uenientē ⁊ ꝓficientē inducendo ip̄m ad ꝯtritionē⁊ ꝯfeſſionē. ꝯn̄r intrat ꝑ grām ꝑficiētē ip̄m ꝑ obīeſatiſfactionē. ille em̄ vere obedit qͥ de oībꝰ pctīs ſuiſplene ſatiſfacit. Conſpice igitur nūc bene dn̄m. qꝛvalde hūiliter vadit ꝑ ciuitatē cū illis paucis. qͥ ſichonorifice venerat mane cū multis Ex quo potes cōfiderare. qꝛ paꝝ eſt curandū de humano honore. quiſic terminat̉ in breui. ⁊ qꝛ in curſu huius vite riſusdolore miſcet̉ ⁊ extrema gaudij luctus occupat Potes etiā ꝯſiderare quō ſui gaudebāt qn̄ honorabat̉ aturbis ⁊ multo magis qn̄ bethaniā redierūt illeſi qꝛmaxime timebant qn̄ ihrl̓m ibat. qd̓ tunc qͣlibet diefaciebat Quāuis eī alias ſepe. maxime tn̄ a p̄cedenti die ſabbati vſqꝫ ad vigiliā cene locutus eſt iudeis⁊ oꝑatus eſt palam in ihrl̓m. ¶ Erat aūt tunc quotidie docens in templo ꝓpter doctrine auctoritatemlocicelebritatē. ac populi frequentiam. ⁊ auditorūplurimum vtilitatem. noctibꝰ vero exiens morabat̉in mōte oliuēti .ſ. in bethania. que erat in latere montis eiuſdē. vigilās ⁊ orans ac docens diſcipulos ⁊
ꝯfortans In hoc dedit exemplū predicatoribꝰ ⁊ doctoribꝰ euāgelij vt diebꝰ doceāt ⁊ noctibꝰ ſint in orōne dei. vt ibidē hauriant qd̓ auditoribꝰ infundāt inmane ſeqn̄ti. Siue etiā in ꝓſperitate ſimus que perdiē ſignificat̉. ſiue in aduerſitate q̄ per noctē intelligit̉ ſꝑ doceamus ⁊ oremus ac bonū faciamus inquātum valemus. Unde ſap̄. Mane ſeīa ſemen tuū ⁊ veſꝑe ne ceſſet manus tua. qꝛ neſcis qd̓ magis oriaturhoc an illud. Et ſi vtrūqꝫ ſil̓ melius erit. Per maneem̄ intelligi p̄t tꝑs pacis ⁊ ꝓſperitatis. ꝑ veſꝑe tꝑstemptatōis ⁊ aduerſitatis. in quibꝰ ſꝑ bonū oꝑarinec tꝑe hoc vel illo a bono oꝑe ceſſare dēmus. qꝛ qͥdhoꝝ maiorē fructū nobis afferat ignoramus. Et hecfacere dēmus in monte oliuēti .i. in culmine mīe adꝓximū. non em̄ meret̉ impetrare mīam a deo. qui n̄facit mīam cū ꝓximo. Et eſt notabile ꝙ imminentemorte magis inſtabat xp̄s predicatōm. qd̓ eſt ꝯͣ multos qui in ſenectute dant ſe ocio ⁊ quieti. cuꝫ adhucpoſſent multoꝝ ꝓdeſſe ſaluti Et oīs ppl̓s attractusefficacia ⁊ dulcedine doctrine ſue. manicabat .i. mane feſtinabat ad eū i templo vt audiret ab eo verbavite. hoc eſt mane cum feſtinatōe accelerabat veniread locū predicationis ſue. a mane enim d̓r manicareUbi cyrillus. Populo aūt ante lucanū venienti adeū ꝯgruum erat dicere. Deus deus meus ad te de lucevigilo. Et qꝛ dn̄s ſic diebꝰ ⁊ noctibꝰ tunc p̄cipuelaborauit. iō tota illa ſeptimana penoſa d̓r. qꝛ per totam illā laborauit recreando. ſicut per primā mundiebdomadā oꝑatus eſt creando. Et qui vnā ſeptimana cuncta creauit. multo labore hac ſeptīana hoīemrefecit. Un̄ beda. Que verbis precipit dn̄s ſuis ꝯfirmat exēplis. nā qui nos an̄ repentinū iudicij vniuerſalis aduentū ante incertū ſinguloꝝ noſtꝝ exitū delicijs ſimul ⁊ curis huius vite neglectis ad vigilandūhortat̉ ⁊ orandū. ⁊ ipſe impendēte ſue tꝑe paſſioīsdoctrine vigilijſqꝫ ⁊ precibꝰ inſtat ꝑiter ⁊ exēplo. inſinuans hoc eſſe digne deo vigilare dicto vel facto ꝓximis quibuſqꝫ viā veritatis on̄dere. ⁊ eos ꝓ quibꝰpaſſurus erat vel verbo ad fidē ꝓuocans vel pr̄i oration ꝯmendans Et nos quoqꝫ cū inter ꝓſpera ſobrie⁊ iuſte ⁊ pie ꝯuerſamur. inter aduerſa vero nunqͣꝫ dediuine mīe celſitudine deſꝑamus. diebꝰ ꝓfecto cunctis in tēplo docemus ⁊ fidelibꝰ oꝑis boni formamprebemus. noctibꝰ ꝟo in monte oliuēti moramur qꝛin tenebris anguſtiaꝝ gaudij ſpūalis ꝯſolatōe reſpiramus iuxta eū qui dixit. ego aūt ſicut oliua fructifera in domo dn̄i ſperaui in mīa dei mei .i. ſicut is quimīe fructū quibꝰ voluit impendit. ei a dn̄o miſerendū eſſe non ambigo. Et ad nos quoqꝫ audiēdos oīsppl̓s manicat. cum vel diſcuſſis operibꝰ tenebraꝝ veleuictis dei gr̄a nebulis preſſuraꝝ ſicut in die honeſteambulantes. nō em̄ in comeſationibꝰ ⁊ ebrietatibꝰnos filij lucis imitant̉. hec beda. ¶ Oratio.Eus op̄s preſta mihi pauperi tibi derelicto.vt duo minuta .ſ. corpus ⁊ anīam que de tehabeo tibi cum deuotiōe offeram. vt vtroqꝫtibi ſeruire ⁊ placere valeā. Oiſerere ſupplici tuo qꝛnon ſum ſicut innūeri ſerui tui iuſticie merito glorioſi. velut etiā multi poſt flagicia penitendo tibi factideuoti. O deus ꝓpicius eſto mihi pctōri. ⁊ reſpiceg. ij.