Druckschrift 
Vita Christi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De diuina et eternachriſti generatōe Ca. i.

tia ſaluatoris apocriphus. ſed ex ſerie euāgelice hiſtorie collectus.De diuina ⁊ eterna chriſti generatōeCaIglAſE 1Eplenitūdūuangelii viui ſcilicꝫ boni quodvſqꝫ ad hoc tꝑus gratie dn̄s iheſus ſeruauit. quaſdam guttas haurire cupientes. ſūmamus initiuma diuina eius generatione. de qua euangeliſta iohānes ſpecialiter loquit̉. qꝛ oīa ad hoc inducit vt diuinitas ꝟbi manifeſtet̉ maxime ꝯtra quoſdam hereticos. dicentes xp̄um puꝝ hoīem eſſe. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ꝓptertꝑalem natiuitatē. nec ſꝑ nec ante mariā fuiſſe. Etideo de eternitate ꝟbi incipit on̄dens d̓inaꝫ xp̄i naturā. in qua eter naliter preceſſit mariam. Et ponitquinqꝫ de diuinis ꝑſonis que ꝑ ordinem tangunturin ſubſcriptis Primo declarat filij a patre eternāgeneratōem dicens. In principio erat ꝟbum .i. inipſo deo. qui ab omnibꝰ ſupponit̉ primū principiumnccārio eſt ꝟbum ꝓprie dictū. tanqͣꝫ in ip̄o cuius eſtAc ſi diceret filius erat in patre. patri .ſ. coeternusnō in maria incepit eē. ſed in principio .i. in patrequi eſt principiū ſine principio. ⁊ filius qui ē principiū de principio Dicit aūt ꝟbū dei filiū qꝛ iheſusxp̄us dn̄s noſter. quēadmodum d̓r filius dei. ſic d̓rꝟbū dei. ſic ⁊ virtus ⁊ ſapientia dei vnū em̄ idemqꝫſignificant vnū idemqꝫ ſunt. filius. ꝟbum. virtus.⁊ ſapientia. Sed ait ꝟbū. non filius. qꝛ hoc nomenꝟbum magis ad ꝓpoſitum facit qͣꝫ filius. Ubi ſciendum ꝙ vox ſignificatiua d̓r ꝟbū. ſꝫ hoc eſt tantūmodo large ⁊ denominatiue. inquantū ſignificat interiorem mētis ꝯceptū. ſicut vrina d̓r ſana. in quantūeſt ſanitatis indicatiua. ⁊ id̓o ſicut illud ꝓprie d̓r ſanitas. qd̓ ꝑ vrinā deſignat̉. ita illud ꝓprie d̓r ꝟbumqd̓ ꝑ vocem ſignificat̉ Hoc aūt eſt interior mentisꝯceptus. qꝛ voces ſunt note ⁊ ſigna paſſionum queſunt in anma. ⁊ ita ꝯceptus mentis interior. etiamanteqͣꝫ per vocem defignet̉ ꝓprie verbum dicitur Cūergo hoc nomen verbum ſignificet vocem vocalem ⁊quod exit ab ore ſignificet etiā mentale. qd̓ a mente

gignit̉. nec ab ea recedit cū emittit̉ .ſ. verbum ꝯceptum. ẜm vltimā acceptōem hic ſumit̉ vt ꝑ ip̄m filius intelligat̉. quippe qꝛ a patre ꝓcedit ꝑ eternā natiuitatē. ac cum eo ⁊ in eo ꝑmanet ꝑ eſſentie vnitatē.ſicut cogitatio ſeu ꝯceptio mentis q̄ ex mente nata ēcū ipſa ꝑmanet. ⁊ ideo maluit dicere verbū qͣꝫ filiusCū igit̉ in ipſo deo ꝓprie ⁊ ꝑfecte ſit verbū. verbumaūt de ſua rōne dicit qd̓ ꝓcedens ab eo cuius eſt verbū. ſicut ꝯceptus a ꝯcipiente. ⁊ cū verbū ⁊ filius ſintidē. ſequit̉ ꝙ ibi ſit generatio filij a patre exquo eſtibi ꝓceſſus verbi a dicente Itē potius deſcribit filiūdei ſub noīe verbi qͣꝫ ſub noīe filij. qꝛ filius ſolum dicit ꝯꝑationem ad prēm. verbū vero dicit ꝯꝑationeꝫnon ſolū ad dicentē. ſed etiā ad id qd̓ per verbum d̓rnecnon ad vocē quam induit. ⁊ ad doctrinā que mediante verbo in altero efficitur Quia igit̉ dei filiusdebet hic deſcribi non tm̄ in ꝯꝑatione ad patrem aquo ꝓcedit. ſed etiā ad creaturas quas fecit ⁊ ad carnem quā induit. ⁊ documenta que prebuit. ꝯgruiſſime ⁊ decentiſſime ſub noīe verbi deſcribit̉ qꝛ nomenillud ad omnia ſupradicta reſpicit. nec poſſꝫ ſub celo ita nomen ꝯueniens inueniri. Scd̓o declaratpatris ⁊ filij ꝑſonalem diſtinctōem dicens. Et verbum erat apud deū. Hoc nomen deus in hac clauſula eſt ꝑſonale. vt verbū erat apud deū .i. apud deumpatrem. Semꝑ em̄ in patre filius. ſꝑ in filio paterUnde hec prepoſitio apud que eſt tranſitiua ꝑſonarum ⁊ diſtinctiua. diſtantiā diſtinctōnis ꝑſonalis deſignat non eſſentie. Nulla em̄ res d̓r ꝓprie eſſe apudſemetipſam. ſicut nec aliqͥs eſt in ſeipſo ⁊ ideo interverbū ⁊ principiū apud qd̓ eſt verbū eſt ꝑſonalis diſtinctio. Nō em̄ verbū ꝓcedit a pr̄e ꝑ actōem tranſeuntē extra ſed manentē intra. ⁊ iō verbū manet intra illud cuius eſt verbū. tn̄ ab eo diſtinctū diſtinctōne ꝑſonali vt iā dictū eſt. qꝛ verbū erat apud deū. vtalius apud aliū Tercio declarat pr̄is ⁊ filij ꝯſubſtantialitatē ſiue ſubſtantie vnitatē. d. Et deus eratverbū. ita ꝙ li deus ponit̉ a ꝑte p̄dicati dicēdo verbūeſt deus. Noīa em̄ ⁊ ꝟba tranſpoſita idē ſignificantHoc nomen d̓s in hac clauſula eſt eēntiale. vt ꝟbūeſt d̓s .i. natura eſt ſbā d̓ina ne dicat̉ eſſe cū deo ⁊ nōdeus. nihil em̄ in deo eſt qd̓ deus nō ſit. qꝛ totus idēeſt ⁊ ſubſtantial̓r idem. Quāuis ergo verbū ſit apuddeū. non tn̄ eſt aliqͥd extranee nature ſic̄ eſt ꝟbū nr̄mſed eſt nature d̓ine que indiuiſibilis eſt ⁊ non multiplicabilis. qꝛ nullo mō p̄t eſſe niſi vna ⁊ ſimpliciſſima. ⁊ iō verbū ⁊ principiū a quo eſt ſunt idē penitusin natura qͣꝫuis vt dictū eſt diſtinguant̉ in ꝑſona. ⁊ſic in iſta clauſula implicant̉ oēs tres ꝑſone. paterin hoc noīe deus. filius in noīe ꝟbi. ſpūſſctūs in prepoſitōe apud. Quarto declarat pr̄is ⁊ filij coetermtatē. d. Hoc erat in principio apud deū. Hoc .ſ. verbū de quo locutus fuerat eſt apud deū prēm a principio eternitatis .i. ante ſcl̓a eſt eternaliter. q. d. Hocdei verbū nunqͣꝫ a deo patre extitit ſeꝑatum. Nunqͣꝫem̄ pater fine filio fuit. nunqͣꝫ fine verbo. nunqͣꝫ fineꝟtute. nunqͣꝫ ſine ſapīa eſſe potuit. Patrem em̄ dicimus qꝛ filiū habet. cū hoc ſit prēm eē qd̓ filiū habereEt qꝛ pater qui verbū dicit ⁊ ꝯcipit eſt ab eterno. ergo verbū qd̓ gignit dicendo vt vere dicat̉ verbum inA. v.