¶ Secunde partis¶ Capitulum xxiii.
minat̉. tāto amplius ⁊ ꝑfectius in bonis oꝑbꝰ exercere ſe dꝫ ſicut iſte cecus recepto luīe. non piger remanſit nec retro redijt Et hic talis nō ſolū in deū ꝓficit. ſꝫ etiā alios ad laudēd̓i accēdit Ubi greg. Sigͦ fratres cariſſimi cecitatē iam nr̄e ꝑegrinatōis cognoſcimus. ſi credēdo in redēptoris nr̄i miſteriuꝫiuxta viā ſedemus. ſi exorando quotidie ab autorenr̄o lumē petimus. ſi tandē lucē iā ꝑ intellectū vidēdo illuminati poſt cecitatē ſumus iheſū quē mēte cernimus oꝑe ſeqͣm̄ Aſpiciamus quo gradit̉ ⁊ eius veſtigia imitādo teneamus. Ecce cū ſit dn̄s ⁊ creatorangeloꝝ ſuſceptus naturā nr̄aꝫ invteꝝ ꝟginis venitRaſci tn̄ ꝑ diuites noluit. ꝑentes pauꝑes elegit. ꝓſꝑari in mūdo noluit. opprobria irriſioneſqꝫ tolerauit. ſputa flagella alapas. ſpineā coronā crucēqꝫ ſuſtinuit. Et qꝛ reꝝ tꝑaliū delectatiōe a gaudio eternocecidimus cū qua amaritudine illuc redeat̉ on̄dit.Quid itaqꝫ homo ꝓ ſe pati debet ſi tāta d̓s ꝓ hoībꝰꝑtulit. diuerſo qͥppe itinere ābulat. ſi gaudia d̓lectatiōeſqꝫ appetit. cui dux ſuus viā amaritudīs on̄ditSi gͦ retributōis gaudiū in ꝑuentione q̄rimus pm̄eamaritudinē in via teneamus. Sic itaqꝫ ſit vt nonſolū nr̄a in deū vita ꝓficiat. ſed hecip̄a nr̄a ꝯuerſatōad laudē dei ⁊ alios accēdat Hec greg. Hec etiāq̄ de ceco dicta ſunt ad vnūquēqꝫ pctōreꝫ hoc modoreferri pn̄t Qui em̄ criminale pctm̄ ꝯmittit in oꝑececus ē in mēte Sꝫ ſi iter veritatis ingredi cupiensꝓ eter na vita ceꝑit cogitare. ⁊ ad deū poſt pctm̄ flendo ⁊ veniā petēdo redire ſecus viā ſedet ⁊ mendicatp̄tereūtes ꝟo ſilentiū ceco īponere volūt. qꝛ īmundiſpūs acrius ꝯtra eū quē ad veniā redire viderint conſurgūt. ⁊ ne pctōr ad pm̄am redeat ꝯtradicūt. Iecimmūdi ſpūs ſꝫ etiā ip̄a ꝯſuetudo peccandi duxiusincipit rebellare cū ſenſerit poſt aſſueta mala ad ꝟtutes hoīem velle redire Sꝫ quo acrius ſe ſentit impugnari a malignoꝝ ſpūum temptatiōe ſeu ab ip̄a peccādi ꝯſuetudīe eo fortius dꝫ exemplo huius cecipugnare in orōne clamādo ꝑ deſideriū ad deū. clamorem̄ magnus magnū indicat deſiderium. Et ꝟe expedit pctori clamare. qꝛ longe diſtat a deo. longe em̄ apctōribꝰ ſalus Et ẜm hugo. ſi ad primas lacrimasvel p̄ces deus nō exaudit. homo p̄ces iterare nō deſinat. magna em̄ munera ſunt multis p̄cibꝰ ꝯꝑanda.Neqꝫ em̄ d̓ina pietas adiutoriū ſe petenti negabit ſiille orādo a petitione nō defecerit. Nec de ſuis meritis aliqͥd p̄ſumat. ſꝫ in illius mīa ꝯfidat. cui ꝑ ꝓphetam d̓r. In deo faciemus ꝟtutem. ⁊ ip̄e ad nihilumdeducet inimicos nr̄os ¶ Quantaꝫ aūt mīam dn̄spenitentibꝰ exhibeat. qͣle auxiliuꝫ pugnantibꝰ ꝯtrapctm̄ p̄beat ꝯſequenter declarat̉ Qui em̄ prius tranſibat ꝓpter temptationes quas in oratione patimurſi in oratione perſeuerauerimus quaſi ſtans nos adſe adduci iubet. qn̄ tranquillitatem mentis redditādulcedine ſue ꝯtemplationis vel tenuiter manifeſtatEt qꝛ in orōne ante oīa eternam gloriā querere debemus recte cecus lumē a deo petiſſe fert̉. Et qm̄ quicūqꝫ nō negligit penitere de venia non dꝫ deſꝑare. recte d̓r fides tua te ſaluum fecit. Quacūqꝫ enim horapeccator vere penitendo ingenuerit ⁊ conuerſus fuerit ſaluus erit. Scd̓m augu. ſi hieriho lunam ⁊ ob
hoc mortalitatē interpretat̉ morti ꝓpinquans dn̄s iudeis ſolis lumen euāgelij iuſſerat predicari. quos ſignificauit iſte vnus cecus ante ingreſſum hiericho illuīatus quē lucas ꝯmemorat. A mortuis aūt reſurgens atqꝫ aſcendens ⁊ iudeis ⁊ gentibꝰ quos duosppl̓os ſignificare vident̉ duo ceci poſt ingreſſum hiericho illuīati de quibꝰ matheus narrat.¶ Oratio.Benigniſſime ieſu nō ꝑſonas hoīꝫ reſpicisoēs expectas creator oīm miſereris redemptor. oībus indulges ſaluator. Quis igit̉ niſiſue ſalutis immemor tardabit ad te ꝯuerti ſic benigniſſime expectantē ſic ad oſtiū pulſantē ⁊ ꝑ grām introire volentē. Da ergo dn̄e deus meus mihi ceco ⁊miſero vt a te vocatus aperiā tibi cormeū pctm̄ indeexpellendo ⁊ te per grām recipiendo vt illuīatus te ſequar nunc in oꝑbꝰ virtuoſis. ⁊ poſt hec de tua viſione ſꝑ gaudere merear in celis Amen.De zacheo et eius conuiuio.¶ Capitulum XXIIIEinde eadē die dn̄s ieſus ipſam vrbē hierichō ingreſſus ambulabat per eā. turbanō modica ſtipatus. Hiericho ſignificatmundū quem intrauit in incarnatōe. ambulauit in ſua ꝯuerſatōe. ſed ꝑambulauit in ſua paſſione. ex qua ꝑambulatione facta eſt ſalus domui eccleſie. Mundus eſt ꝑambulandus. qꝛ per eā eſt citiſſime tranſeundū ⁊ nullo mō per inordinatū amoreꝫvel affectōem eſt ibi ſiſtendū vel ei inherendū. Uix eīeſt aliquis qui nō inficiat̉ ſi circa mūdi negocia implicet̉. Facheus aūt qui erat non tm̄ publicanus. ſꝫ⁊ princeps publicanoꝝ ⁊ princeps inter illos qͥ vacabant publicis actibꝰ .ſ. exactionibꝰ ⁊ vectigalibꝰ q̄implicant ad pctm̄. ac diues. qꝛ in acquirendo auarus ⁊ tꝑalibꝰ implicatus. ex quo in eius vocatōe apparet maior dei mīa ⁊ d̓ine pietatis abundātia. Deſiderabat ex deuotōe videre ieſuꝫ. beati em̄ oculi quivident ip̄m ⁊ non poterat pre turba ſeqn̄te eū. qꝛ ſtatura puſillus erat ⁊ corꝑe ẜm quantitatē ⁊ mēte ẜmhumilitatē. Ex quo pꝫ deuotio ppl̓i ad xp̄m. qꝛ tātaturba ſequebat̉ eū. Et p̄currens .i. pre alijs currensaſcēdit in arborē ſicomoꝝ vt videret ieſum inde trāſeuntē. Un̄ beda. Que impoſſibilia ſunt apd̓ hoīespoſſibilia ſunt apud deū. Ecce em̄ camelus depoſitagibbi ſarcina ꝑ foramē acꝰ trāſit. hoc ē diues ⁊ publicanus relicto onere diuitiaꝝ ꝯtēpto cenſu fraudiūanguſtā portā artāqꝫ viā q̄ ad vitā duc̄ aſcēdit. Quimira deuotōe fidei ad videndū ſaluatorē. qd̓ naturaminus hēbat aſcēſu ſupplet arboris. atqꝫ iō iuſte qͣꝫuis ipē rogare nōaudeat benedictōꝫ dn̄ice ſuſceptionis accepit quā deſiderabat. hec beda Sicomorus eſtarbor in folijs moro ſil̓is ⁊ in alijs ficui. ſed in ſtipite diſtans ⁊ altitudīe preſtās Un̄ ⁊ a latinis celſa d̓r⁊ interp̄tat̉ ficus fatua. qꝛ arbor eſt ſterilis. ſicqꝫ d̓rficomorus .i. ſic̄ morus Uel ſcribit̉ ſicomorꝰ ꝓ ficomoro vitio ſcriptoꝝ Un̄ ẜm ioſephū potius deret dici ficomorus. qꝛ ꝯponit̉ ex natura fici quo ad lignū.⁊ ex natura mori quo ad folia. Sicomora quoqꝫ dicunt̉ quedā poma ficis ſil̓ia Frcūs aūt mori liquorē