Druckschrift 
Vita Christi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum. xxxxiij.ſed in celo

ciendū hoīes laqueis quos in diuitijs pretendit. Etlicet homo nō poſſit ẜuire deo ⁊ diuitijs p̄t tn̄ ſeruirecū diuitijs Diuitijs em̄ q̄ ſeruit illi vtiqꝫ ſeruit. qui decupiditate diuitiaꝝ tēptat ⁊ decipit Ille aūt diuitijsſeruit. qͥ eas ꝓpter ſe ⁊ vt fineꝫ vltionū diligit. aut quieas cupide acquirit. vel auare retinet ⁊ vt ſeruus cuſtodit Ille aūt qͥ in oꝑbꝰ pijs diuitias expendit. nonſeruit diuitijs ſꝫ magis diuitie ſeruiūt ei. qꝛ eas diſtribuit vt dn̄s. ⁊ eis vtit̉ ad oꝑa ꝟtutū ſicut inſtrumentis Nam ẜm ambro. ſicut diuitie ſunt īpedimenta imꝓbis. ita ꝓbis ſunt adiumēta ꝟtutis Un̄ criſo. Duogͦ ſunt nobis dn̄i ꝓpoſiti. d̓s ⁊ māmona .i. diabolusqui māmone eſt auctor Ille nos ad mīam prouocat.hic ad auariciā Ille ad vitā. hic ad mortē Ille ad ſalutē. hic ad ꝑditiōeꝫ Cui de duobꝰ obtꝑare debemusEi vtiqꝫ qͥ nos ad vitā inuitat. nō ei qͥ nos trahit admorteꝫ. Qui em̄ terribilius eſt. qͣꝫ ſi ꝓpter pecunias apͥi ſeruitio dicamur excidere vel deſiderabilius. qͣꝫ ſideſpectu pecuniaꝝ tota illi poſſumus mēte ⁊ dilectōeꝯiūgi Hec criẜ. Et cū nullo mō poſſit qͥs duobꝰ dn̄isẜuire. multi tn̄ fatui conant̉ ꝯtra hanc īpoſſibilitateꝫſil̓es illis de quibꝰ in libro reguꝫ d̓r. ꝙ fuerūt gentesdeū timētes. ⁊ mhilominus idolis ſeruiētes Et ſciendū ꝙ diligere diuitias ꝓpter ſe ⁊ deū ꝓpter ſe. ⁊ vtrūqꝫ vt finē vltimū. vt in hoc ſeruus vtriuſqꝫ dicat̉ eſtīpoſſibile. licet poſſit vnū in ordine ad aliud appetereputa diuitias ꝓpter deū. Actio gͦ corꝑalis pōt referriad fineꝫ tꝑalem. dūmodo poſtea illud tꝑale referaturad deū Si aūt in actōibꝰ finis ꝓximus ponat̉ deus.⁊ finis vltimus tꝑale ꝑuerſiſſimū ē Quecūqꝫ em̄ resꝓpter alid̓ aliquid q̄rit̉. inferior eſt qͣꝫ id ꝓpter qd̓ q̄ritur Un̄ bn̄ licet ꝯſtituere duos fines .ſ. tꝑalem ⁊ eternū. ⁊ finē ſub fine ponere. vt illud qd̓ eſt eternū finisvltimus ſit. qꝛ vna intētio multos actus informatDiuerſi ꝟo fines quoꝝ onꝰ ſit ad aliū referibilis. nonſunt faciendi. Poſt hoc ꝯcludēdo inducit vt de victu⁊ veſtitu q̄ nccāria ſunt nō ſollicitem. loqn̄s ad diſcipulos ſuos quos ſpāliter ad mūdi ꝯtemptū inuitat.hec em̄ ſpecial̓r dicunt̉ apl̓is. eorūqꝫ ſucceſſoribꝰ. ⁊ ceteris oībꝰ qui ad ſummū ꝑfectōns culmē attingerecupiūt. nā talibꝰ nulla terrenoꝝ bonoꝝ ſollicitudo eſtqꝛ hn̄tes victū ⁊ veſtitū his ꝯtenti ſunt Hec oīa dicūtur hic ad tollendū a p̄dicatoribꝰ euāgelij ſollicitudinē ſuꝑfluā de nccārijs quantū ad pn̄tem vitā. Un̄ nediſcerēt qͣliter poterimꝰ viuere ſi oīa abiecerimus. idcirco inferēdo intentū ſuū ex p̄miſſis ſubiūgit Ideodico vobis ne ſolliciti ſitis ſollicitudīe ſuꝑflua ⁊ inordinata aīe veſtre .i. vite aīali. que cibo ſuſtentat̉. qͥdmanducetis vel bibatis neqꝫ corꝑi veſtro quid induamini. Quaſi diceret. Si vultis deo ſeruire oportetrenūciare māmone in nimia tꝑalium ſollicitudine.Non ait. ne laboretis. ne curetis. ne q̄ratis de cibo.aut potū aut veſtimēto. ſꝫ ne ſolliciti ſitis vt vitioſamſollicitudinē ꝓhibeat. q̄ mentē ꝑturbat. ⁊ ab eternisretrahit ſeu reuocat ⁊ vt nccārium ꝯcedat. Un̄ bedaPrecipit̉ nobis ne ſolliciti ſimꝰ qͥd comedamꝰ ⁊ qꝛin ſudore vultus p̄paramus nobis panē. labor exercendus eſt. ſollicitudo p̄cauenda. Un̄ criſo. Non em̄ſollicitudinibus ſpiritualibus ſꝫ laboribus corꝑalibꝰacquirendus ē panis qui laborantibus pro premio

diligentie deo preſtante abundat ⁊ negligentibꝰ ꝓ pena deo faciente ſubducit̉ Itē non ait. vt manducetisvel bibetis aut induamī. ſed qͥd manducetis vel bibatis aut induamī. manducare nāqꝫ ⁊ bibere ⁊ indui neceſſariū eſt ad ſuſtentatōꝫ nature. ſollicitare vero circaſum ptuoſitatē vel delicatōem ad vitiū ꝑtinet gule autvane gl̓ie. vel etiā auaricie. Ubi ẜm bedā videt̉ arguiqui ſpreto victu ⁊ veſtitu cōi lautiora ſibi vel auſteriora p̄ his cū quibꝰ vitā ducunt alimenta vel indumētarequirunt. Spūaliter gͦ in manducatōe poſſumus intelligere guloſos. in induitōe vane gl̓ioſos. in vtroqꝫauaros. Un̄ alibi. Erat quidā diues. in quo cupiditas q̄ induebat̉ purpura ⁊ biſſo in quo vanitas ⁊ epulabat̉ quotidie ſplendide. in quo guloſitas. Noli ergo quicūqꝫ es qui md̓i gloriā ſpreuiſti. ac deo ſeruireelegiſti. noli inqͣꝫ ſollicitus eē vite tue de victu ⁊ veſtitu. qꝛ vanū eſt ꝓ his eſſe ſollicitū. Und̓ ꝯfirmat ſpemnrām dn̄s primo de maiori ad minus dn̄dens. ⁊ ꝓbat a maiori neminē eſſe ſollicitū circa hmōi. Si em̄maius donabile dat̉ ex amore. ⁊ minꝰ dabit̉ ſaltem innccītate. ſed d̓s dedit nobis maiora beneficia .ſ. aīam⁊ corpus. gͦ dabit ⁊ minora .ſ. victū ⁊ veſtitū. nō enimaīa ꝓpter eſcā creata eſt. nec corpus ꝓpter veſtimentuꝫſed magis econtra eſt factū. iō non ſit ſollicitus aīusne ꝑcipiat qd̓ ꝓpter ſe creatū eſt. Un̄ criẜ. Niſi d̓s vellet ꝯſeruare qd̓ eſt ip̄m nō creaſſet. qꝛ vero ipē ꝯſtituitvt aīa cibo ⁊ corpus indumento ꝯſeruet̉. iō ipē vtrūqꝫ tribuit. hec criẜ. Qui gͦ dedit ſine ſollicitudine nr̄avitā. dabit ſine ſollicitudine nr̄a ſuꝑflua etiā illud vnde regat̉ vita. fatuus eſt gͦ qui ꝓpter minus .ſ. eſcā autveſtimentū ꝑdit maius .ſ. aīmam vel corpus Deinde ꝓbat ſingulariter de vtroqꝫ .ſ. cibo ⁊ veſtimento. Etprimo de cibo. de quo ꝯfirmat ſpem noſtrā a minoriad maius alcēdens. ⁊ ex minori maius ꝑſuadens. ⁊ponit exemplū de irrōnabilibꝰ creaturis .ſ. volatilibꝰceli .i. aeris in quo volitant. qꝛ nō ſerunt neqꝫ metunt.ſ. ad cibū acquirendū. neqꝫ ꝯgregant in horrea .ſ. adꝯſeruandū. ⁊ pr̄ celeſtis paſcit illa ꝓpter hoīes ſine ſolicitudīe eoꝝ magna. ergo multo magis paſcet hoīesqui ſunt cariores fine ſollicitudine eoꝝ ſuꝑflua. Rōnale em̄ aīal ſicut homo maioris eſt ponderis ⁊ precijcorā deo qͣꝫ irrōnabilia ſicut ſunt aues. qꝛ aīalia factaſunt ꝓpter hoīem. finis aūt eſt nobilior his q̄ ſunt ad finē. Sicut gͦ deus paſcit aues cū ſollicitudīe ꝯuenienti ſue nature. ſic paſcit hoīes cum ſollicitudine ꝯuenienti eoꝝ nature. que eſt ẜm regulā rōnis recte. ſi tn̄ eaque p̄cipit ſtude āt implere. Quia ſicut natura auiū ēpredicto mō viuere. ſic natura hoīs eſt viuere ẜm dictamen rationis recte. ad quod ſequit̉ ipſum debereſollicitari ſollicitudīe moderata ad querendū ea quenō dedit ſibi natura. vt cibum ⁊ veſtimentū neceſſarium. Unde non dicit de auibꝰ. non volant ad grana ⁊ad paſcua. qꝛ non ꝓhibet laborem ⁊ ꝓuidentiā. ſed ſollicitudinem ⁊ auariciā. Ubi criẜ. Omna volatilia fecit deus ꝓpter hominem. hoīem autem ꝓpter ſeipſumSi ergo animalibus miniſtrat ꝓpter hoīem. quō nonhomini miniſtrat propter ſeipſum. Deinde ꝓbat dereſtimento. ⁊ ponit duplex eremplū. Primū eſt de eoqd̓ eſt intra hoīem magnitudine corꝑis quā dat deusſine ſollicitudīe ipſius. qd̓ ex hoc pꝫ. qꝛ quantūcunqꝫ