¶ De orationisdominice
liter repromiſſum. Ubi deſideriū nr̄m ad futurū regnū excitamꝰ vt nobis ⁊ ad nos vemat. ⁊ in eo regnare mereamur. Nā velimus nolimus vtiqꝫ aduemet.⁊ vtinā ꝑatos inueniat. Un̄ Criẜ. Hoc quoqꝫ gratiſſimi om̄ino ſerui eſt. neqꝫ inherere p̄ſentibꝰ. neqꝫ magnū aliqͥd ea q̄ vident̉ putare. ſꝫ ad patrē ſemꝑ vrgeri ſemꝑqꝫ in futura geſtire. Quod certe d̓ optima oritur ꝯſcīa. ⁊ mente terrenis oībus exuta. Qui em̄ iſtoamore ſuccēdit̉. ⁊ hoc habꝫ deſideriū. neqꝫ huius opibus ⁊ bemgnis inflari poterit. neqꝫ aduerſis ⁊ triſtibꝰhūiliari. ſꝫ tanqͣꝫ in ip̄o celo habitās ⁊ ꝯuerſans. abvtraqꝫ erutus ē in eqͣlitate. Et iteꝝ. Sꝫ magne fiducie ⁊ ſincere ꝯſciētie eſt. hoc dn̄i regnū vt aduemiat cōfidēter optare. Et idcirco qꝛ vt regnū dei vemat ſemper oramus. tales nō in fide dn̄i ⁊ mādatis eiꝰ exhibere debemꝰ. vt futuro regno digni eē poſſimus. Heccriẜ. Et ſic regnū dei ē triplex .ſ. in eccl̓ia ⁊ in aīa atqꝫī vita eterna. nec poſſumus ad deū venire ꝑ gl̓iaꝫ. niſiipſe pͥmo veniat ad nos ꝑ gr̄am ¶ Poſt hec ſequiturpetitio tercia. fiat volūtas tua ſicut in celo ⁊ ī terra .i.ſicut angelis ⁊ electis q̄ ſunt in celo. ꝑfecta eſt volūtas tua. vt volūtati tue ꝯformati p̄ceptis tuis obediant. ⁊ tibi om̄ino adhereāt. ⁊ inculpate ſeruiāt teqꝫ ꝑfruant̉. ita fiat in hoībꝰ q̄ de terra ſunt ⁊ ī terra cōuerſant̉. Uel fiat volūtas tua ſicut in celo ⁊ ī tetra .i. ſicutin iuſtis ita in pctōribꝰ. vt ad te .ſ. vnū deū ⁊ verū cōuertant̉. ⁊ vniuerſi nō ſuā ſed tuā faciāt volūtateꝫ.ac te credant oīa q̄ vident vel aſpera vl̓ ꝓſpera ꝓ noſtris vtilitatibꝰ diſpenſare. Tantū em̄ ſpūaliter intereſſe videt̉ inter iuſtos ⁊ pctōres. quantū corꝑaliterīter celū ⁊ terrā. ⁊ hoc accidit ex diuerſitate affectuū.nam affeccus iuſti ē circa celeſtia. pctōꝝ aūt affectusverſat̉ circa terrena. Uel fiat volūtas tua ſicut in celo⁊ in terra .i. ſicut in ſpū ⁊ in carne. vt caro nō ꝯcupiſcat aduerſus ſpiritū. ſꝫ quemadmodū bonus ſpūsnō reſiſtit tibi. ita ⁊ corpus nō reſiſtat ſpūi. ⁊ ꝑ conſequens nec tibi. ⁊ vtroqꝫ oīa q̄ odis. odiamꝰ. ⁊ q̄ diligis diligamus. ⁊ q̄ p̄cipis impleamus. De volūtate dei ſic dicit ciprianus ſuꝑ orōnē dn̄icaꝫ. Volūtasdei eſt. quā xp̄s fecit ⁊ docuit. hūilitas in cōuerſatōe.ſtabilitas in fide modeſtia ī verbis. in factis iuſticia.in oꝑbꝰ miſcd̓ia. in moribꝰ diſciplina iniuriā facerenō noſſe. ⁊ factā poſſe tolerare. cū frībꝰ pacē tenere.dn̄m toto corde diligere. amare in illo qd̓ pr̄ ē timereqd̓ d̓s ē. xp̄o nil preponere. qꝛ nec nobis quicqͣꝫ p̄poſuit. caritati eius inſeꝑabiliter adherere. cruci eiꝰ fortiter ac fidēter aſſiſtere. qn̄ de eius nōīe ⁊ honore certamē eſt exhibere in ſermone ꝯſtantiā quā ꝯfitemur.in queſtione fiduciā qua ꝯgredimur. in morte patientiā qua coronamur. Hoc eſt coheredē xp̄i velle eē hocp̄ceptuꝫ xp̄i facere. hoc eſt voluntatē patris impſere.Hec cipria. Deinde ſequit̉ quarta petitio. panē noſtrum quottidia nūda nobis hodie .i. victū quottidianum corꝑi neceſſariū nomine panis deſignatū. Et inhoc intelligunt̉ peti omnia vite neceſſaria. Un̄ augSic ergo hic ſufficientiā petimus aꝑte que excellit .i.nomine panis totā ſignificantes. Panem ergo dicitnō carnes. nō piſces .i. nō aliqd̓ ſuꝑfluū. ſed tātū qd̓ ēnature neceſſariū. qd̓ bene figmficat̉ ꝑ panē. qꝛ ſcd̓meccleſiaſticū. initiū vite hominis aqua ⁊ panis. Et ad
dit noſtrū. ut nemo ſibi tꝑalia appropriet. qꝛ ſcd̓ꝫ criſ.oīa q̄ nobis dat deus. ſiue orātibꝰ ſiue militātibꝰ. nōſolū nobis dat. ſꝫ etiā alijs ꝑ nos. ut de eo qd̓ accepimus a deo. ꝑtē impotētibꝰ faciamꝰ. Qui gͦ d̓ laboribꝰſuis īdigētibꝰ nō p̄ſtat. nō tm̄ panē ſuū. ſꝫ etiā alienūmāducat. Et qͥ d̓ iuſticia panē acq̄fitū māducat. ſuūpanē māducat. qui āt cū pctō. alienū Nā illi deꝰ datpanem. qui cū iuſtitia p̄parat. diabolus āt ei qui p̄parat cum peccato. ẜm Grego. noſtrū hūc panem dicimus ⁊ tn̄ ut detur oramus dei eī eſt ex munere. qꝛ abillo datur. ⁊ noſter fit ex ꝑceptione cuꝫ accipit̉. Dicitaūt quottidianū nō annuū. vel ad plures annos ꝓuiſum. ⁊ in horreis reſeruatū. quē matheus dicit ſuperſubſtantialem .i. ſuꝑadditum ſubſtātie ad ſuſtētatōꝫEt ẜm cyxillū. ex eo etiā ꝙ quottidianū alimentū iuſſit querere videtur ꝙ mhil cōcedat eos habere. ſꝫ magis honeſtam colere pauꝑtatē. Non em̄ eſt habentiūpanem petere. ſed oppreſſoꝝ penuria. Et ſubiūgit. danobis hodie. quia nec minimuꝫ habere poſſumus niſidet ille qui dat eſcaꝫ omni carm. vnde homo deuotustali mēte dꝫ ſumere cibū. ac ſi ſibi de manu dn̄i p̄ſential̓r mīſtret̉ Et addit hodie .i. ī p̄ſenti. vl̓ hodie i. illū qnobis hodie tā tūmodo ſufficit ut d̓ craſtīo nō cogitemus. qꝛ neſcimus ſi ī craſtinū ꝓueīamus. O ſapientia vera ⁊ diuina ꝓuidētia. q̄ docuit ⁊ panē ſolū petēre⁊ hodie noīare. hoc eī dicto ⁊ auiditas ⁊ auaritia tollitur. ⁊ hūane vite incertū īſinuat̉. vel panē nr̄m quottidianū da nobis hodie. i. panē ſpītalē .ſ. p̄cepta diuina q̄ quottidie oꝫ meditari ⁊ oꝑari. Nā d̓ ip̄is dn̄s d̓toꝑamini cibum qui nō perit. Quottidianus dicit̉ iſtepanis. qͣꝫdiu durat hec vita tꝑalis. Dictum eſt āt. danobis hodie. qd̓ intelligitur ꝓ toto tꝑe huius vite humane. in futura em̄ eis qui hic meruerunt nō auferet̉quia cibo ſpiritali in eternum ſaturabunt̉. vel panēnr̄m quottidianū da nobis hodie i. panem ſactamentalem. ⁊ vinū qui de celo deſcendit. qui eſt ſuꝑſubſtātialis .i. ſuꝑ omnes ſubſtātias. ⁊ vniuerſaꝫ ſuꝑat creaturam. qui panis noſter eſt in altari ⁊ quottidie offertur ꝓ ſalute fideliū. qui reficit animā. naturaꝫ corꝑistranſcendentē. quo quottidie ad roborādū nos idigemus. qꝛ quottidie labimur. ⁊ ad lapſum. pm ſumus.Qui etiā vocat̉ quottidianus qꝛ quottidie ip̄m ſumimꝰ ꝑ mīſtros eccleſie. q̄ hoc ſacͣmentū ꝑcipiūt ꝓ ſe ⁊ ꝓtota ꝯmunitate. Un̄ criſo. Nō immerito ſꝑ orare debemus. ut hūc panē celeſtē quottidie mereamur acciꝑe. ne aliquo īterueniēte pctō a corꝑe dn̄i ſeparemurPōt etiā adhuc d̓ alio triplici pane exponi .ſ. doctrinali ſeu intelligētie. luctuali ſeu meſticie. ⁊ celeſti ſeugl̓ie. De primo dicit̉ cibauit illū pane vite ⁊ ītellectꝰ.de ſecūdo cibabis nos pane lacrimaꝝ. de tercio qͦ māducat paneꝫ in regno dei. Et bn̄ illa beata fruitio d̓rpanis. qꝛ ſic̄ panis corꝑalis ſatiat appetitū edētis. ſicfruitio illa ſaciat deſiderium contemplantis. ſꝫ illudSaciabor cū apparuerit gloria tua ¶ Poſt hec ſequit̉petitio quinta Et dimitte nobis debita noſtra .i. peccata que nos debitores pene conſtituūt. ⁊ quibꝰ obligamur ad penā aūt ſatiſfactoriā aut purgatoriā aut eternam. Debita inqͣꝫ ⁊ peccata quecūqꝫ contra te cōmſimus vel cōtra ꝓximos vel cōtra noſmetpſos. Itē cōtra te patrem ⁊ cōtra te filiū vel cōtra ſpiritū ſanctū