Diſtin. XXI.Queſtio. I.

72

3¶ Diuiſio textus.equalitate ꝑſonaꝝ. qꝛ vſus fuitStenſa magr̄ ꝗbuſdā locutionibꝰ ī ſuꝓpoſitiōe in ꝗbꝰ dictiōes excluſiue terminisꝑſonalibꝰ addebant̉. vt cū dr̄ ſolus pr̄ tm̄ hꝫd̓ potētia qͣꝫtū oēs tres ſil̓ ⁊ ſil̓ia. Iō in parteiſta inꝗrit de veritate oīum locutionū qual̓r hō dictiōesexcluſiue noībꝰ diuinis adiungi poſſint. Diuidit̉ gͦ in partes duas. In pͥma inꝗrit vtꝝ dictio excluſiua poſſit adiūgi nomini ꝑſonali in ſub̓o poſito cū p̄dicato perſonali. Inſcd̓a inꝗrit vtꝝ poſſit adiungi nomini ꝑſonali qn̄ p̄dicat̉de ipſo eſſentiale. verbi gr̄a ſolus pater ē d̓s. ibi. (Poſt hͦq̄rit vtꝝ ſicut ⁊c̄. Et h̓ in duas. In pͥma on̄dit ꝙ hō locutiones nō ſint cōcedende ſimpl̓r vt cuꝫ. dr̄ ſolus pr̄ ē deꝰIn ſecūda on̄dit ꝙ ẜm aliquē intellectū concedi pn̄t. ⁊ ſiꝯcedant̉ nō ſequit̉ īconueniēs. ibi (Uerū tn̄ vt ait AugPrima in duas. In pͥma on̄dit ꝙ dictio excluſiua nō pōtponi ex ꝑte ſubiecti qn̄ nomē eēntiale de ꝑſonali p̄dicat̉vt cū dicit̉. ſolus pr̄ ē deus. In ſcd̓a on̄dit ꝙ nec addi pōtex parte p̄dicati vt dicat̉ pr̄ ē ſolus deꝰ: qͣꝫuis ꝗdam ꝯͣriūdicant: quoꝝ dicta auctoritatibꝰ Aug. refellit. ibi. (Atqꝫſolū h̓ in parte ſubiecti ⁊c̄. Et hec in duas. In pͥma oſtēdit ꝙ nomen eſſentiale adiunctū dictioni excluſiue nonpoteſt predicari de ſingulis perſonis. vt dicat̉. pater ē ſolus deus: ⁊ filius eſt ſolus deus. ſed de oībus ſimul vt dicatur trinitas eſt ſolus deus. In ſecūda inquirit quomodo talis p̄dicatio de trinitate verificari poſſit. ibi. (Sediterū querit̉ quomodo ⁊c̄.)Queſtio.Ic querunt̉ excluſiua poſſit in dīnisduo. Primo vtrū dictioꝘaddi ex ꝑte ſub̓i. 2º vtꝝ ex ꝑte p̄dicati. ¶ Circa pͥmū q̄runt̉ duo. Primo vtꝝ poſſit addi exꝑte ſub̓i termīo eēntiali cū p̄dicato eēntiali vl̓ꝑſonali. Secundo vtrum poſſit addi termino perſonalicum predicato eſſentiali.¶ Utꝝ iſta ꝓpō. ſolus d̓s eſt d̓s. ſit falſa.O primū ſolus deꝰ ē deꝰ. Oē .n. adieſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ h̓ ſit falſa.ctiuuꝫ ponit rē ſuā circa ſuū ſubſtātiuū: ſꝫ ſolus ē qd̓dā adiectiuū. gͦ cū dr̄ ſolus deus īplicat ſolitudinē circa deū: ſꝫ ſic̄ dicit Hyl. ⁊ habitū ē ſupra. di. 2. Nobis neqꝫ ſolitariꝰ ē deus neqꝫ diuerſus cōfitendus. gͦ vr̄ ꝙ h̓ ſit falſa. ſolus d̓s ē deus. ¶ Pͣ. hͦnomē deꝰ intm̄ hꝫ naͣm termini cōis: vt qd̓ de deo dr̄ deoībus ꝑſonis dicat̉: vt cū dr̄. deꝰ creat: vel ſaltē de aliquavt cū dr̄ deꝰ gna̓t. vn̄ pōt fieri deſcēſus ſub h̓ noīe deꝰ inſub̓o poſito pro aliqͣ ꝑſonaꝝ. Si igit̉ h̓ eſt vera. ſolus deꝰē deus. aliqͣ iſtaꝝ erit vera: ſolus pr̄ ē deꝰ: vel ſolus filiuseſt deus. vel ſolus ſpūs ſcūs. ſed q̄libet haꝝ falſa ē. gͦ ⁊ prima. ¶ Itē ẜm ph̓m ſolū idē ē qd̓ nō cū alio. ſed deo precipue poſt rerū creationeꝫ nunqͣꝫ cōuenit cū alio non eē:qꝛ in ꝑticipatione ſui eſſe res creando adduxit. ergo nonpōt dici aliquo modo ſolus deus.ꝓprium eſt qd̓ conuenit vni ſoli: ſed eſſe diContra pinum vel omnipotenteꝫ eſt ꝓpriuꝫ deo. gͦſolus deus eſt deus vel omnipotens.¶ Ulterius q̄rit̉ de iſta. ſolus deꝰ ē pr̄. vr̄ .n. eſſe falſa qꝛ idqd̓ in alio īuenit̉ nō pōt alicui ſoli ineē: ſꝫ pr̄nitas non tm̄eſt in deo: ſed ēt in hoībus ⁊ quodāmō in angelis vt dicitDiony. ergo nō pōt dici ꝙ ſolus deus eſt pater. ¶ Cōtrade quocunqꝫ p̄dicatur cōmune p̄ciſe. predicat̉ cum preciſione ⁊ ꝓprium ſi de ipſo p̄dicet̉. ſi enim ſoluꝫ corpus eſtcoloratum ſequitur ſolum corpus eſſe album ſi ſupponatur album de corpore predicari. ſed deus eſt ſicut cōmune reſpectu trium perſonaruꝫ vt ſupra habitū eſt ex ver-

Queª 7.bis Dama. ergo ſequitur. ſi ſolus deus eſt deus: cuꝫ deusſit pater: ꝙ ſolus deus ſit pater.Reſpondeoᵈᵈᵐ ꝙ ẜm ph̓m ſolū ideꝫ eſt qd̓ nōcum alio in quo cōſortiū remouet̉.Pōt igit̉ h̓ dictio ſolus remouere conſortium ſimpl̓r velreſpectu alicuiꝰ. Et dr̄ ſimpl̓r remouere conſortiū: qn̄ tollitur aſſociatio alteriꝰ: qd̓ ſit eiuſdē naͣe ⁊ conditionis cūipſo: ſicut dicimꝰ aliquē hoīem eſſe ſolum in domo: qͣꝫuisibi ſint multa alia aīalia: ⁊ dicimus aliquē religioſum incedere ſolum cū ſine ſocio ſui ordinis vadit: multis etiāipſum comitātibus: ⁊ tūc ſolus idē eſt qd̓ ſolitariꝰ: ⁊ ē etiādictio cathegorematica implicās ſolitudineꝫ circa ſub̓ꝫ:ſicut ⁊ quodlibet aliud adiectiuū: ⁊ ita nullo mō pōt accipi in dīnis: qꝛ vna ꝑſona ſemꝑ hꝫ ꝯſortiū ſocietatis alterius perſone connaturalis ⁊ ſil̓is ſibi. Si aūt excludat cōſortiū reſpectu alicuiꝰ determinati. tunc dictio eſt ſincathegorematica īportās aliquē ordinē vl̓ habitudinē vniꝰad alterū rōne negationis īplicite: magis qͣꝫ īplicans formam aliquā: ⁊ ẜm hoc dico ꝙ hec ē duplex. Solus deuscreat. Qꝛ vel remouet conſortiū alteriꝰ a forma ſub̓i ſubintellecta īplicatione qd̓ ē vel qui eſt: ⁊ tūc ē ſenſus. ſolusdeus .i. ille qui ita ē deꝰ ꝙ preter ip̄m nullus aliꝰ ē deus:creat: ⁊ ſic vera ē. Uel remouet conſortiuꝫ in ꝑticipatiōep̄dicati: ⁊ in hͦ ēt ſenſu vera ē. Eſt .n. ſenſus: ꝙ nullus aliꝰp̄ter deum creet. Et ideꝫ eſt iudiciū de hac. ſolus pater ēpater. vel ſolus pr̄ generat. Oēs .n. ho in pͥmo ſenſu ſuntfalſe ⁊ in duobus alijs vere.Ex quo patet pͥmū ſenſum. ¶ Ad 2ᵐⁿ dd̓m ꝙ ſic̄reſponſio ad pͥmuꝫ qd̓ ꝓcedit ẜmdicūt ſoph̓e: dictio excluſiua īmobilitat terminū cui adiungit̉ rōe negationis īplicite. Unde nō ſequit̉. ſolus hōeſt rōnalis. ergo ſolus ſor. Non .n. oē qd̓ eſt aliud a ſorte ēaliud ab homine. Unde negatio īplicita in dictiōe excluſiua ad plura ſe extendit qn̄ adiungit̉ ꝓprio qͣꝫ qn̄ adiungitur cōi: ſed veruꝫ eſt ꝙ rōne affirmationis poſſet fierideſcenſus. Unde cū iſta. ſolus deꝰ eſt deus. habeat duasexpoſitiuas. vnam affirmatiuā. deꝰ ē deꝰ. ⁊ alterā negatiuam .ſ. hanc. alius a deo non ē deus: ſub affirmatiua pōtfieri deſcenſus vt dicat̉. pater eſt d̓s ⁊ non ſub negatiua.alius a pr̄e non ē deꝰ. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ ſicut dictū ē. h̓ dictio ſolus pͥuat conſortiū: ⁊ qͣꝫuis creaturis exiſtentibꝰ nōpoſſit ab eo remoueri conſortium. reſpectu huiꝰ qd̓ ē eē:tn̄ pōt remoueri conſortium reſpectu ꝓprie ſue oꝑatiōisq̄ eſt creatio: ⁊ etiam reſpectu ꝓprie ſue naͣe. vn̄ ẜm Hyl.remota diſtinctione perſonarum: ēt creaturis exiſtentibus: deꝰ dr̄ ſolitarius. Quāuis .n. h̓ nō eēt vera. ſolus deꝰeſt. h̓ tn̄ v̓a eſſet. deꝰ ē ſolus .i. ſolitariꝰ. ¶ Quartū concedimus qd̓ ꝓcedit ẜm tertiū ſenſum.¶ Ad id qd̓ vlterius querit̉. an h̓ ſit vera. ſolus deꝰ eſt pr̄.dd̓m ꝙ ẜm tres ſenſus tripliciter pōt iudicari. Si .n. h̓ dictio ſolus. īplicet ſolitudinem circa deū locutio falſa eſt.ſi auteꝫ īportat excluſionem a forma ſubiecti v̓a eſt. ⁊ eſtſenſus. deus p̄ter quē non ē alius eſt pater. Si aūt remoueat conſortiū a participatione p̄dicati: dico ꝙ ē duplex:Qꝛ in nomine pr̄is pōt intelligi tm̄ ꝓpͥetas paternitatisꝓut p̄dicatuꝫ formal̓r tenet̉. ⁊ ſic falſa eſt: qꝛ paternitasnon tm̄ in deo eſt: ſed ēt in hoībus. Uel ipſa ꝑſona ſubſiſtens diſtincta pr̄nitate: ⁊ ſic ē v̓a. ⁊ hͦ mō ꝓbat̉ ⁊ īprobatur. Tamen ſciendū ꝙ pr̄nitas non ē eiuſdē rōnis ẜꝫ vniuocationē in deo ⁊ in creaturis: qͣꝫuis ſit eadē rō ẜm analogiam: que ꝗdeꝫ aliquid hꝫ de identitate rōnis: ⁊ aliꝗdde diuerſitate. Unde ēt ſi p̄dicatuꝫ ſumatur formalitertamen poteſt aliquo modo vera eē. ſolus deus eſt pater⁊ ẜm eundem modū loquendi quo dicit̉ Math̓. 19. Nemo bonus niſi ſolus deus.