¶ De actibus ⁊ moribus humanis
cōiter eſſe magna virtꝰ: ſcꝫ ꝟbis: lapidibꝰ⁊ herbis. Que qͥdaꝫ tria expertꝰ eſt ſemeldū ꝓpter mala ꝟba q̄ dicebat ſocio ſuo: ſoeius ip̄m impegit in foſſatū: vbi punctꝰ eſtab vrtica: ⁊ lapis de muro in capite ſuo cadens ip̄m vſqꝫ ad effuſionē ſanguinis vulnerauit: ⁊ tūc recogͦſcēs errorē ſuū a ſociopetijt veniā dicēs: ꝙ nūc didicerat veꝝ eēꝙ virtꝰ erat in ꝟbis q̄ ip̄m imꝑegerāt: ⁊ īherbis q̄ ip̄m pupugerant: ⁊ in lapidibꝰ qͥip̄m cruentauerāt. Nos igit̉ a chriſto dn̄ohabemꝰ verba doctrine. lapides .i. exēplaſolida iuſticie. ⁊ herbas .i. medicamina ſiue ſacramēta gr̄e. Et his herbis aīa nō ſolū ſanat̉: ſed etiaꝫ paſcit̉ ⁊ vegetat̉. Sicutptꝫ precipue de euchariſtia: Ezech̓. xxxiiij.Requieſcēt in herbis virētibus.Capitulum: LXXXVIIElo bono corripiens aſperius qͣꝫ debeat aſſil̓at̉ei qͥ lignū cedendo hoīem preterintentionē ꝑtutit ⁊ occidit. Et de hͦ etiā d̓rDeut̓. xix. Si qͥs abierit cū amico ſuo ſimpliciter in ſiluā ad ligna cedenda: ⁊ lignuꝫſecuris fugerit de manu ferrūqꝫ lapſum demanubrio amicum eius ꝑcuſſerit ⁊ occiderit: hic ad vnā ſupradictaꝝ vrbiū cōfugiet⁊ viuet. Ne forte ꝓximꝰ eius cuiꝰ effuſuseſt ſanguis: doloris ſtimulo ꝑſequat̉ ⁊ apprehendat eū ⁊ ꝑcutiat aīaꝫ eius. Tūc enīvt Greg. exponit homo ad ſiluā cū amicoabit: qn̄ cū quolibet ꝓximo ſuo conuertit̉ad ſua delicta intuenda. Et tūc ligna ſimpliciter incidit: qn̄ delinquētis vitia pia intentione corrigēdo reſecat. Sed tūc lignūde manu exit qn̄ aſperiꝰ qͣꝫ debeat corrigit.Et tunc ferrū de manubrio proſilit cum decorreptore ſermo durior exit vl̓ ꝓcedit. Etquaſi amicū ꝑcutiens occidit: qͥ auditoreꝫſuū prolata cōtumelia a ſpū dilectiōis interficit: qꝛ dū aliqͥs plus iuſto corripit̉ adodiū prouocat̉. Sed talis neceſſe eſt vt adtres vrbes fugiat: vt in vna eaꝝ defenſusviuat. Quia ſi ad penitētie lamēta conuerſus in vnitate ſacr̄i ſub fide: ſpe ⁊ charitate abſcōdit̉: reus ꝑpetrati homicidij nō tenetur. Et iō occiſi fratris .i. duriꝰ correpti:⁊ ad odiū ꝓuocati ꝓximꝰ .i. chriſtꝰ qͥ nob̓proximꝰ factꝰ eſt ꝑ nature cōſortiū eū nonoccidit .i. ꝓ huius correptiōis exceſſu noncternaliter punit. Magne gͦ virtutꝭ eſt ce-
lus ſpūalis: qͥ ſcꝫ veniā recipit. Un̄ Greg.dicit: ꝙ apud miſericordē iudicē nequaqꝫſine veniā culpa relinquit̉: cū ꝑ feruorē celi ex eiꝰ amore peccat̉. ¶ Itē qui gr̄am ⁊ dignitatē acqͥrit. jͣ. Mach̓. ij. Phinees pr̄ nr̄c̨elando ceiū dei: accepit teſtamētū ſacerdotij eterni. ¶ Itē qui ad celeſtē gloriā finaliter ꝑducit. Qd̓ fuit figuratū ī Helia:de quo d̓r in eodē: ꝙ helias dū c̨elat c̨elūdei raptꝰ eſt in celū. In qͦ ſcꝫ datur intelligi ꝙ qͥcunqꝫ tenuerint ſpūalis amoris celum: incunctanter admittendi ſunt ad celeſtis glorie premiū: vbi ſcꝫ vt Augꝰ. teſtat̉:Quicquid amabitur aderit: nec deſideratur qd̓ nō aderit. Nā om̄e ibi erit bonū: ⁊qd̓ eſt oīno beatiſſimū ita ſemꝑ ſtare certūerit. Ibi vacabimꝰ et videbimꝰ: videbimꝰ⁊ amabimꝰ: amabimꝰ ⁊ laudabimꝰ eum qͥerit finis ſine fine. Nā qͥs alius noſter eſtfinis: niſi ꝑuenire ad regnū cuiꝰ nullus eſtfinis. Ad qd̓ nos regnū ꝑducere dignet̉:qͥ trinus ⁊ vnus viuit ⁊ regnat deus in ſecula ſeculorum. Amen.¶ Explicit ſumma magiſtri Iohannis deſancto Geminiano ordinis predicatoꝝ inſignis ⁊ ꝑutilis: de exemplis ⁊ ſimilitudinibus rerum: Impreſſa per magiſtros Iohannem Petri de Langendorff ⁊ Iohannem froben de Hammelburg Baſilien̄. vrbis ciues Anno domini. M. cccc. xcix. indie conuerſionis ſancti Pauli.LAIDDE.IIID STADI.BIBLIOTHIEXDuSSEIDORF