Druckschrift 
De exemplis et similitudinibus rerum
Entstehung
Seite
321v
Einzelbild herunterladen
 

noniLiber

ex ſe velut farinā proijcit: qꝛ ſeducto cordeſemper munitiſſimas cogitationes gignit.Grego. dicit. Itē ſollicitudo ſeculi cauſatur ex tribꝰ. Tria p̄cipue ſunt reddūthoīes ſeculi ſollicitos operoſos: ſcꝫ aſperitas pauꝑtatis: cupiditas laudis amorvoluptatis. Vn̄ hoīes ſeculares ſil̓es ſuntcolūbis. de qͥbꝰ dicit Palla. ferꝰ frequētant ſi hordeū terefactū vel fabaꝫ vel orobum ſepe cōſumāt. Quid enī eſt colūbasfetus multiplicare niſi ſecl̓ares hoīes lucra frequētia pecunias augere etiā ſollicita ſtudia laborioſa ſecularia opera frequētare? Ad videlicet cōpellunt̉: qꝛhordeo: faba orobo paſcunt̉. Si quideꝫin hordeo aſperitas: in faba ꝟo vētoſitaſ:in orobo oneroſitas inuenit̉. Un̄ ī hordeoaſperitas pauꝑtatis. etiā pauꝑes ruſtici hordeaceo pane paſcunt̉. Faba ꝟoſit ventoſa inflationis eſt generatiua. Vnde gl̓ie vel laudis hūane ſignat appetituꝫqui inflationē tumorem ſuꝑbie inducereꝯſueuit. Orobus aūt eſt genꝰ leguministauri impinguari dicunt̉. Un̄ amorē volūptatis ſignificat taurus .i. caro indomita .i. ſubiecta ſpiritui delectatur. Quiaigit̉ ex his tribꝰ vitijs oīs mūdana ſollicitudo cauſat̉ d̓r. j. Ioh̓. ij. Om̄ qd̓ eſt īdo eſt cōcupiſcentia carnis: concupiſcentia oculoꝝ ſuꝑbia vite. cōcupiſcētiacarnis voluptatē reqͥrit. Cōcupiſcētia oculorū .i. auaricia pauꝑtatē fugit. Suꝑbia vero vite ex hūana laude vel gloria velut exfaba venter intumeſcit. Ca. LXXDes aſſimilatur anchore: qꝛ ſcꝫ nauē .i. animam ſeruat: ne a ꝓcella tentationū tribulationū irrumpat̉: vt innuitApl̓s Hebre. vj. vbi ait: Qui cōfugimusad ꝓpoſitā nobis ſpem quā ſicut anchorāhabemꝰ ratam firmā. vbi dicit Glo. Augꝭ. Si videris te fluctuari in mari huiusmūdi: noli abrumpi ab auchora anteqͣꝫ intres in portū. fluctuat nauis: ſed longea terra proijciet̉: nec in eternū fluctuabitſi ad tempꝰ fluctuat. Item ſpes baculuseſt in via huiꝰ vite peregrināti. qui huicbaculo innititur corruit: Psͣ. ix. Nondelinquēt oēs qui ſperāt in eo. Itemfatigatur nec deficit: Eſa. xl. Qui ſperantIn dn̄o mutabūt fortitudinem.

Capitulum: LXXIUbditi multuꝫpeccant temere rep̄hendēdo facta ſuoꝝ maiorū. Et ſil̓r infirmivel pctōres temere iudicādo vel redarguendo facta vel dicta iuſtoꝝ. Cuiꝰ exēplumoſtēditur in arca teſtamēti: quā bobꝰ calcitrantibꝰ inclinatā leuites qui caſuraꝫ credens erigere voluit: mox ſententiā mortisaccepit: vt habet̉. ij. Regꝭ. vj. Quid nāqꝫſicut dicit Grego. eſt mens iuſti niſi arca teſtamenti? Que geſtata bobus calcitrantibus inclinat̉. qꝛ nōnunqͣꝫ etiā qui bn̄ p̄eſt:dum ſubiectoꝝ populoꝝ cōfuſione cōcuti: ad diſpenſationis cōdeſcenſionē ex ſola dilectione mouet̉: ſed in hoc diſpenſatorie agit̉ īclinatio ip̄a fortitudinis caſusputat̉ ab imperitis. Un̄ nōnulli ſubditicōtra hunc manū rep̄henſiōis mittūt: ſeda vita protinꝰ ip̄a ſua temeritate deficiūt.Leuites igitur qͣſi adiuuans manū tetendit: ſed delinquēs vitam ꝑdidit. Quiainfirmi quiqꝫ fortiū facta corripiunt: ipſi aviuentiū ſorte reprobant̉. Aliqn̄ etiā ſancti viri quedā minimis cōdeſcēdentes dicunt. quedā vero ſumma cōtemplantesferunt. dumqꝫ vim vel cōdeſcenſiōis neſciunt: vel altitudinis hec ſtulti reprehēdūt.Et quid eſt iuſtum de ſua cōdeſcenſiōe velle corrigere: niſi inclinatā arcā ſuꝑba rep̄henſionis manu releuare? Et qͥd eſt iuſtuꝫde incognita locutione rep̄hēdere: niſi mo eius fortitudinis lapſum reputare? Sꝫperdit vitā qui arcā dei tumide ſubleuat.Quia nequaqͣꝫ qͥs ſanctoꝝ corrigere rectap̄ſumeret: niſi de ſe prius meliora ſenſiſſet.Unde leuites idem recte oca dicit̉ videlicet robuſtus dei interp̄tat̉: qꝛ p̄ſūptotores quiqꝫ niſi audaci mente robuſtos ſein dn̄o crederent: nequaqͣꝫ melioruꝫ factavel dicta velut infirma iudicarēt. igit̉quedā facta meliorū deterioribꝰ diſplicet:nequaqͣꝫ hoc qd̓ mentē monet reticendumeſt: ſed humilitate magna ꝓferendū vtintentio pl̓e ſentientis eo modo ſeruet for rectitudinis: quo iter gradit̉ humilitatis. Et libere ergo dicēda ſunt que ſentimus: valde hūiliter ꝓferēda dicimꝰ:ne quod recte intendimus hoc elate profeferendo non recte faciamus: ſicut Grego. Ca. LXXII.dicit.