De viſionibus ⁊ ſomnijs
em̄ neceſſe ſit vt veniāt ſcādala. Ue tn̄ homini illi ꝑ quē ſcandalū venit. Qd̓ intelligendū eſt de ſcandalo actiuo qd̓ eſt ex culpa ꝓpria .ſ. vel bonū omittēdo: vel maluꝫaugendo: vel ſtudioſe nocēdo ⁊ hmōi. Sꝫde ſcādalo paſſiuo qd̓ eſt ex culpa alteriusnō eſt tm̄ curandū ꝙ ꝓpter hͦ bonū dimit: p̄cipue bonū ad qd̓ homo tenet̉ ſi ſinehmōi ſcādalo fieri nō poſſet. Un̄ dn̄s noncurauit de ſcandalo phariſeoꝝ: ⁊ tn̄ curauit de ſcādalo gētiliū petentiū ab eo tributū: vt habet̉ Matth̓. xvij. ¶ Ca. XXXIIIEntatio occuita in cordis cogitatiōe eſt ſicutpollutio ſomnij in dormitione.Dicit̉ em̄ Deut̉. xxiij. Si fuerit inter voshomo qͥ nocturno pollutꝰ ſit ſomnio: egrediet̉ exͣ caſtra ⁊ non reuertet̉ pͥuſqͣꝫ ad veſpeꝝ lauet̉ aqͣ: ⁊ poſt ſolis occaſum regredietur in caſtra. In qͥbus ꝟbis pͥmo intellige ſomnij pollutionē cū dicit̉: Si fuerit inter vos homo qͥ noc. pollu. ſit ſom. Nam ſicut dicit Grego. Rocturnū ſomniū eſt tentatio occulta ꝑ quā tunc homo polluit̉ qn̄tenebroſa cogitatione turpe aliquid cordeꝯcipit̉: qd̓ tn̄ corporis oꝑe non explet̉. Etcauſa quare aliqn̄ ſpūales viri talibus cogitationibus vl̓ tentationibus moleſtant̉:eſt ſicut Grego. dicit ꝙ libenter ſe occupātin aliqͥbus actibus terrenis etiā licitis: qꝛcū vl̓ in minimis terrena actio ꝑ deſideriūtangit̉ creſcente ꝯͣ nos antiqui hoſtis fortitudine: menſ noſtra nō minima importunitate tentationis inquinat̉. ¶ Secundoꝯſidera polluti excluſionem cū ſubditur:Egrediet̉ extra caſtra. Grego. Dignuꝫ eſtvt qui immūda cogitatiōe polluitur: indignū ſe ceteroꝝ fideliū ſocietatibus arbitret̉: culpe ſue meritū ante oculoſ ponat: ⁊ex bonoꝝ ſe extimatione deſpiciat. Pollutū ergo exͣ caſtra exire ē turpi cogitatiōe laborantē ſeſe ex ꝯtinentiū comꝑatiōe deſpicere. ¶ Tertio aduerte excluſi purgationēcū ſub̓dit̉: ⁊ nō reuertet̉ qͦuſqꝫ ad veſperūlauet̉ aqͣ. Grego. ad veſpeꝝ aqͣ abluit̉ cuꝫdefectū ſuū ꝯſpiciēs ad pnīe lamēta ꝯuertitur: vt fletibus diluat oē qd̓ aīaꝫ occultainqͥnatio accuſat. Psͣ. xxix. Ad veſpeꝝ demorabit̉ fletus: ⁊ ad matutinuꝫ leticia. Ethinc ē ꝙ Leuitꝭ. j. mandatū fuit ꝙ mēbrahoſtie in fruſta ꝯſciſa ⁊ caput ⁊ cūcta q̄ ad-
herēt iecori igne cōburerent̉. Pedes ꝟo̓⁊ inteſtina pͥus aqͣ lauarent̉. Iſta hoſtia ēhomo qͥ ſeip̄m offert ad ſeruitiū dei cuiusmēbra tūc ꝯciduntur in fruſta cū eius viteoꝑa ſunt ꝟtutibꝰ diſtincta. Et tūc ſuꝑ ignēponunt̉ qn̄ cū feruore amoris ⁊ deuotiōisdeo offeruntur. Caput aūt ⁊ ea q̄ iuxta iecur ꝯtinētur incēdimus cū in ſenſu noſtroquo oē corpus regitur atqꝫ in occultis deſiderijs flāma diuini amoris ardemꝰ. Pedes aūt qui terrā tangūt ſunt terrene occupationes. Inteſtina ꝟo in qͥbus ſtercoraportātur ſunt cogitatiōes immūde. UndeGrego ¶ Cū cogitatiōes noſtras immūdacogitatio inqͥnat qͥd aliud qͣꝫ inteſtina hoſtie ſtercus portāt. Habet ergo pedes ⁊ inteſtina ille q̄ dū terrenū aliqͥd agit nōnulla etiā illicita in corde ꝯſpicit: ſꝫ hec vt cōburi debeant lauētur: qꝛ nimiꝝ neceſſe eſtvt ante immūdas cogitatiōes timoris fletus diluat qͣꝫ in acceptiōe ſacrificij ſuꝑnusamor incēdat: vt tāto ſuauius in ꝯſpectuſui ſpectatoris ardeat: qͣꝫto cuꝫ ei aſſiſtereceꝑit: nil terrenū ſecū vel lubricuꝫ in actuſue orōnis īponit: vt dicit Grego. ¶ Quarto nota purgati reuerſionē cū ſubinfert̉:Et poſt occaſuꝫ ſol̓ regredietur in caſtra.Tūc ſol occūbit cū ardor tentationis ꝑ lachrymas pnīe deferueſcit. Et tūc qͥ pollutus fuerat ad caſtra redit: qꝛ tūc in ſocietate bonoꝝ ꝯfidit. Un̄ Greg. Poſt aquā qͥppe occūbēte ſole ad caſtra reuertit̉: qͥ poſtlamēta pnīe frigeſcēte flāma cogitationisillicite ad fideliū merita p̄ſumēda reꝑat̉:vt iā ſe a ceteris lōge eſſe nō exiſtimet quimūdū ſe ꝑ habitū intimi ardoris gaudet.Itē tētatio triplex eſt q̄ deſcribit̉ in prima viſiōe Ezechiel̓ vbi d̓r: Uidi ⁊ ecce ventus turbīs veniebat ab aqͥlone: ⁊ nubesmagna ⁊ ignis īuoluēs: ⁊ ſplēdor in circūitu eiꝰ: ⁊ de medio eiꝰ qͣſi ſpēs electri. Ubi pͥmo notat̉ tētatiōis ꝑiculū ex tēpeſtate veniēte. ſcd̓o remediū ex ſplēdore circūdāte.tertio p̄miū ex electro apparēte. Periculūon̄dit̉ triplex ẜm triplice̓ tētatiōis gͣdū: qͦꝝpͥmus ꝑtinet ad tentationē ſuperbie cumd̓r: Ecce ventus turbi. ve. ab aqͥlone. Grego. Ventus eſt tentatio mentis: ꝓpria autem mētis tentatio eſt tentatio ſuperbie q̄hꝫ cor eleuare. Unde aſſimilatur vēto: qꝛſicut ventus eleuat corpora leuia: ita ſuperbia eleuat corda vana: Iob. xj. Uir vanꝰ
K 2