Liber ſextus
qd̓ d̓r Iob. xxxj. Pepigi fedus cū oculismeis vt ne cogitarē qͥdē de virgine ¶ Tertio qꝛ capilli ſūt multiplicit̓ paſſiui. Nā capilli incidūtur: vn̄ ceſaries capilloꝝ a cedēdo eſt dicta q̄ ē ſolū viroꝝ: eo ꝙ viro tōdi decēs eſt: ſꝫ mulieri eſt indecēs ¶ Itē caꝑilli diſcrimināt̉: vn̄ dicunt̉ crines mulierū: qꝛ vittis diſcriminant̉: ſicut dicit Iſid̓.¶ Itē capilli decaluant̉ .ſ. deficiēte humore pingui qͦ nutriunt̉ capilli. Etſi hūor tal̓nō deficit: ſꝫ eum humor aliꝰ inficit vl̓ īpedit nō caluicies ſimpl̓r d̓r: ſꝫ ē quēdā caluicies ſpecialis q̄ allopicia vocat̉ a medicis: in qͣ nutrimēto corrupto capilloꝝ ꝯgeries euaneſcit ¶ Itē capilli dealbant̉ .ſ. cūcaneſcūt. Hec oīa ꝯueniunt cogitationibꝰnoſtris q̄ aliqn̄ ſūt ſuꝑflue ⁊ tunc ſunt p̄cidēde. Un̄ Grego. li. v. Moral̓. Magno ſtudio ſuꝑflue cogitatiōes amputāde ſunt: ſꝫtn̄ amputari funditꝰ nequaqͣꝫ poſſunt. ſēꝑenim caro ſuꝑflua generat q̄ ſpirituſſanctꝰferro ſollicitudinis abſcindat. Aliqn̄ ꝟocogitatiōes nr̄e ſunt dubie vel inordinateet tunc ſūt diſcrimināde .i. diligent̓ diſcernende ⁊ cōponēde. Et hoc fit qn̄ hō ad mētem ſuā ꝑ rationis intuitū redit. Quia ſic̄dicit Grego. in Moral̓. Si a domo mentisad momentum rō diſcedat: quaſi abſentedn̄a cogitationum ſe clamor velut garrula ancillaꝝ turba multiplicat: vt aūt ratioad mentē redierit: mox ꝯfuſio tumultuoſacōquieſcit: ⁊ quaſi ancille ſe ad iniunctumopus tacite reprimunt: dū cogitatiōes ꝓtinus curis ꝓprijs ad vtilitatē ſubdunt̉.Aliqn̄ ſunt oīno praue ⁊ noxie: ⁊ tunc ſūtpenitus decaluande .i. totalit̓ ⁊ a radice .i.a principio euellende: Eſa. j. Auerte malūcogitationuꝫ veſtraꝝ ⁊cͣ. Un̄ Hiero. ī epl̓aad demetriadē dicit: Eſt tutiſſimū atqꝫ ꝑfectum vt aſſueſcat animꝰ ſolliciti ſemꝑ ⁊ ꝑuigili cura ac cuſtodia diſcernere cogitationes ſuas: ⁊ ad pͥmum animi motum ꝓbare vel improbare ꝙ cogitat: vt vel bonas cogitatiōes alat: vel ſtatim malas extinguat. Hic nāqꝫ fons ē boni ⁊ origo peccandi: ibi maxime oportet ſeruare peccatum vbi naſci ſolet: ſtatimqꝫ ad pͥmā tentationis faciē ⁊ malum anteqͣꝫ creſcat reſtrīgere dum adhuc eſt in cogitatiōe. Aliquādo vero ſunt nigre ⁊ fede: ⁊ tūc ſunt ꝑ penitentiam dealbande. Psͣ. l. Lauabis me⁊ ſuꝑ niuem dealbabor. Nam penitētie ar
dor quaſi capitis capillos dealbat: dū mētis cogitatiōes purificat: vn̄ Grego. dicit.xiij. li. Moral̓. ꝙ electoꝝ mētes ſi qͣs in ſecarnales cogitatiōes inueniunt: penitētieardore cōſumunt: nec cogitatiōes ſuas dilatari carnali voluptate ꝑmittunt: qꝛ eo ſemetip̄os iudicātes ſubtilius feriunt: quodiſtrictum iudicē p̄ſtolant̉ vicinū. Vel etiam alia ratione dealbat penitentia caputmētis: videlicet qꝛ ardorē libidinis frigefacit: ⁊ ſic fumoſas ⁊ noxias carnales cogitationes repellit. Nā albedo caniciei ẜꝫConſtā. accidit ex nimia infrigidatiōe nutrimētalis hūoris qͥ materia capilloꝝ exiſtit. Nam flegmatis frigidi humidiqꝫ dominū caniciei ē generatiuū. Ex fumo eniꝫalbo ⁊ frigido efficiūtur albi tā capilliqꝫpili. Et hinc eſt etiā ẜm Ariſto. ꝙ capillitēpoꝝ citius caneſcūt qͣꝫ alij ꝓpter humoris paucitatē ⁊ oſſiū frigiditatē. Un̄ pnīahumorē nutrimētalē īfrigidari facit dū minuit ⁊ ita caniciē mētis .i. honeſtatē inducit. Pōt etiā dici ꝙ canicies deſignat etatis maturationē: libidīs extinctionē: vitiorū pueriliū mortificatione: vite pn̄tis ⁊ future inſtātē innouationē. ¶ Ca. XVIOntēplatio aſſimilat̉ ſomno. ¶ Prīo qꝛ ſomnus eſt anīaliū virtutū qͣetatiuus .ſ. ſenſitiue ⁊ motiue. Quieſcūt eī ſenſus in ſōno ab exterioribꝰ īmutatiōibꝰ ſenſibiliū ⁊ corpus īmobilitat̉. Sil̓r ꝯtēplatiua vita reqͥrit quietē ab exterioribꝰ motibus ⁊ actiōibꝰ. Un̄ Beda in ꝗͣdā Homel̓.dicit ꝙ ꝯtēplatiua vita ē ab om̄i exterioriactione qͥeſcere: ⁊ ſoli deſiderio ꝯditorꝭ inherere. Vn̄ Maria ꝑ quā ꝯtēplatiua vitadeſignat̉ deſcribit̉ qͥeta ſedens ⁊ a corporali miniſterio vacas: Lu. x. ¶ Scd̓o qꝛ ſōnus eſt naturaliū viriū cōfortatiuꝰ. Vndeẜm Ph̓m: ſomnꝰ ē qͥes anīaliū ꝟtutū cuꝫintēſione naturaliū. Naturalis eī virtusin ſomno fortius oꝑat̉. Un̄ in dormiēte ꝟtus digeſtiuā intēdit̉: tū ꝓpter renouationē caloris ad īteriora: tū qꝛ anīa qͥeſcit abactiōibus ſenſitiue ⁊ motiue potentie: ⁊ iōvehemētius oꝑat̉ virtus natural̓. Sil̓r inꝯtēplatiōe cū anīa retrahit̉ ab exterioribꝰoccupatiōibꝰ vigor mētis ad īteriora reducitur. Un̄ vis rōalis q̄ ē naturalis ⁊ ꝓpriavirtus hoīs fortius oꝑatur ⁊ affectiua ve-