¶ De animalibus terreſtribus

p̄benda furgit ex altera ad illam adipiſcēdam ad papam appellant: ⁊ prebenda relicta ſuper eam litigant ⁊ cauſantur. Et interim deus confert alicui illam ſimplici etbono qui eam non expectabat: nec curamadhibebat: Lu. j. Depoſuit potētes d̓ ſede⁊ exaltauit humiles. ¶ Capl̓m:Micus fraudulentus qui ſolum vtile ſibi intēſ adit deficienti vtili efficitur aliquando inimicus. Nam pulli vulpiū quādo non inueniunt lac in matris vberibusmordent dentibus ⁊ lacerant: ⁊ tanqͣꝫ extraneam reputant. Sic amici fraudulentiniſi vt ſolebant dederint in ore eorū quippiam: ſuſcitant bellum ſuper eos: vt dicitur Mich̓. iij. ¶ Item patet ꝙ amicus quieſt cauſa vtilitatis tādin ſtat qͣꝫdiu vtilitas durat: exēplo canis qui diligit os carneum amplectitur ⁊ conſeruat qͣꝫdiu inuenit in eo ꝙ rodat: ſed nudum ſine carne relīquit. Vnde Seneca: Qui vtilitatis cauſa aſſumptus fuerit: tā diu placebit qͣꝫdiuvtilis erit. ¶ Item amici vtiles aſſimilantur muribus qui in plenilunio creſcunt: ſicut quedam marina faciunt: ſed decreſcente luna minuūtur. Sic amici qui ſunt cauſa vtilitatis creſcunt creſcente luna .i. fortuna: ſed ea diminuta minuūtur: vt Poeta dicit: Cum fueris felix multos numerabis amicos. Tempora ſi fuerint nubila ſolus eris.¶ Capl̓m:VII.Mor ſpiritualis trahit ad ſuperna: ſꝫ amoranimalis ⁊ carnalis trahit adterrena: ꝙ apparet ꝑ exemplum in formatione animalium. Nam formatio in animali bruto et completo faciem habet reflexaꝫad terram: ſoli homini faciem erectam natura ſeruauit. Vnde Poeta: Pronaqꝫ cūſpectent anīalia cetera terrā. Os hominiſublime dedit: celumqꝫ videre. Vnde Baſilius dicit: Pecudes omnes terrene ſuntideo curuantur ad terrā. Sed eſt alia plantatio celeſtis homo que quātū habitu fīgure tantū dignitate diſtat a brutis. Illoruꝫeſt facies deorſum: tuum ꝟo caput in ſublime erigit̉. Sed ſi te fedaueris corꝑis voluptate comꝑatus es iumentis inſipiētibꝰ⁊ ſil̓is factus es illis. Sic ergo cū ꝑ amorē

fiat q̄daꝫ ſpūalis formatio: qꝛ anima ī illiꝰrei quā diligit ſil̓itudineꝫ tranſformat̉: illequi habet amorem ſpūalem ⁊ rōnalem: hꝫcaput .i. mentē eleuatā ad ſuꝑna: ſed ille qͦhabet amorem animalē .i. voluptuoſam etcarnalem habet eam tanqͣꝫ brutuꝫ animalinclinatā ſolū ad infima: Apl̓s ad Coloẜ.iij. Que ſurſum ſunt ſapite: nō que ſuꝑ terram. ¶ Iteꝫ amor ſpūalis in quo conſiſtitvita aīe tanto diutius conſeruat̉: qͣꝫto homo minus hꝫ de terrene cupiditatis ardore. Nā ceruus qui vt dicit Plinius nūqͣꝫfebrē ſentit diutiſſime viuit .ſ. plus qͣꝫ centum annis. ⁊ hoc compertum eſt in ceruisAlexandri poſt eius mortem captis ꝑ centū annos qui habebāt anulos aureos innaribus ab eo ſibi miſſos. Quid enim eſteſtuans febris niſi ardor cupiditatꝭ? Quiergo hac febre caret diutius in vita moratur: quia qui caret cupiditate longanimit̉conſeruat̉ in charitate. Amor em̄ charitatis eſt calor anime vitalis. Vnde Hugo deſancto victore: Scio inqͥt anima mea: quiaamor eſt vita tua. Vnde. j. Ioh̓. iij. Scimꝰquoniam tranſlati ſumus de morte ad vitam qm̄ diligimus. Hanc aūt vitam amoris extinguit virus cupiditatꝭ. Un̄ Augꝰ.dic̄ ꝙ charitatꝭ venenū ē cupiditas. ¶ Itēamor ſpūalis facit ſctōs viros non ſentireruinā vel aduerſitatē reꝝ tꝑaliū. Nā cattꝰqn̄ ab alto cadit ſuꝑ āteriores pedes ſe recipit ⁊ vix ꝑ caſuꝫ aliquā leſionē ſentit velincurrit. Sic ſctī viri cū ꝑ aduerſitatꝭ īcurſum cadūt ab alto ꝓſperitatis temꝑaliuꝫ:recolligūt ſe ſuꝑ āteriores pedes .i. firmātſe in affectibꝰ ſpūaliū. Sūt em̄ anterioresanime pedes ſpūaliū affectiones qͣſi autēpoſteriores ſunt affectus temꝑales: Apl̓sad Philip. iij. Que retro ſunt obliuiſcēsad anteriora me extendenſ. Et ideo ſanctiviri caſum temꝑaliū tanto minus ſentiūt:qͣꝫto in amore ſpūalium vehementius inardeſcūt. ¶ Item amor charitatꝭ eſt ignisſpūalis qui animā non vaſtat ſꝫ renouat.Unde mentes deū amantiū ſil̓es ſunt cingulis qͥbuſdam qui fiūt de corio ſalamandre. Eſt em̄ qͦddam genus ſalamandre cuius pellis villoſa ad modum pellis vitulimarini ex qͣ ad vſus regū fiūt cinguli: ⁊ hicinguli poſt multam vetuſtatem in ignemꝓiecti non exurūt̉ ſꝫ renouant̉: Apl̓s adEpheẜ. iiij. Renouamī ſpū mentꝭ vr̄e ⁊cͣ.