¶ De vegetabilibus ⁊ plantis
num: vn̄ magꝭ deberet eſſe ponderoſū tūcredit ad ſummū: vt dic̄ Augꝰ. Sil̓r hō poſitus in aqͣ tribulatōis: ſi fundū petierit .i.ſi ꝓfūde ſe humiliauerit reſtituet̉ ad ſummum gradū: ⁊ etiā interdū tal̓ exaltat̉ adſummū. Un̄ de xp̄o d̓r. Philip. ij. ꝙ humiliauit ſe ip̄ꝫ factꝰ obedīes pr̄i vſqꝫ ad mortem: mortē aūt crucis: ꝓpt̓ qd̓ deꝰ exaltauit illū ⁊cͣ. ¶ Itē ꝙ tribulatiōis flagellumaꝑiat oculos cordis: vt iā ē ſupra dictū eoꝙ tollat cecitatē inductā ꝑ pctm̄: pꝫ etiā ꝑlactuce q̄ a qͥbuſdā erarchea d̓r ſil̓itud inēet exēplū. Hmōi eī lactucē folia ſūt breuiaet rotunda: cuiꝰ ſuccuꝫ accipitres herbamſcalpēdo extrahūt: ⁊ tangentes eo oculoscecitatē diſcutiūt cū ſeneſcūt. ¶ Succꝰ gͦ lactuce talis eſt acerbitaſ tribulatiōis: q̄ ſcꝫcecitatē accipitrū .i. hoīm pctōꝝ ⁊ p̄cipuetyrannoꝝ fugat. Un̄ tribulatio figurata ēin illo piſcē. Tob̓. vj. cuius fel .i. amaritudo valet ad inungēdos oculos: Apoc̄. iij.Collyrio .i. tribulatiōiſ aſꝑitate inūge oculos tuos vt videas ¶ Itē amaritudo tribulatiōis cauſat dulcedinē ꝯſolatōis cuiꝰ exēplū apparet ī radice: qꝛ qn̄qꝫ amara radixdulcē fructū ꝓducit: ſic̄ in vite ⁊ oliua natura on̄dit: in qͥbꝰ ⁊ ꝯſil̓ibꝰ amaritudo radicalis humorꝭ digerit̉ ⁊ dulceſcit beneficio aeris ⁊ calorꝭ celeſtis materiā penetrātis. Sic dolor cordis vel tribulatiōis bn̄ficio aeris circūſtātis .i. alicuiꝰ boni viri velangeli aſſiſtētis: ⁊ bn̄ficio gr̄e celeſtis anima ꝑ ip̄aꝫ tribulationē purgātis: vertit̉ īmagnā dulcedinē ꝯſolatiōiſ. Psͣ. xciij. Secundū multitudinē doloꝝ in corde meo cōſolatiōes tue letificauerūt aīaꝫ meā ¶ ¶ Itētribulatio aſſimilat̉ rhāno: q̄ lcꝫ ſit arbormulte amaritudinis: ⁊ in radice̓ ⁊ ī folijset in ramis: multū tn̄ ē medicinal̓. Naꝫ exſucco radicis medicamētū fit: oculos claros reddens: ſemē etiā ſecundinas ex vtero trahit. Sic tribulatio licet ſit amara: etin radice cordis ad cōſiderādū ⁊ in folijs.i. in verbis ad audiendū: ⁊ in ramis .i. infactis ad tolerandū: tn̄ medicinal̓ ē ꝯtrapcta: ⁊ p̄cipue qꝛ oculos cordis clarificatvt sͣ. dictū ē: qd̓ p̄cipue radix rhāni fac̄. i.cōſideratio cauſe ip̄ius tribulationis .ſ. ꝙaliqͥs ꝯſideret ⁊ reputet ſe pati ꝓpter peccata ſua manifeſta vl̓ occulta ¶ Iteꝫ deuotio mētis ſecundinas .i. delectatiōes ⁊ concupiſcentias voluptatū educit: qꝛ malicia
vniꝰ hore obliuionē facit luxurie: vt dicit̉.Eccī. x ¶ Itē tribulatio humil̓r portata aſſimilat̉ rute. pͥmo qꝛ ruta habet vim purgatiuā: purgat em̄ īmundiciā matricis etinde fetū mortuū educ̄. Sic tribulatio duꝫhominē ad penitētiā humiliat: īmūdiciaꝫmētis purificat: ⁊ inde ꝟtute pnīe mortalepctm̄ euacuat. Vnde Augꝰ. ſuꝑ Psͣ. dic̄ꝙ flagellū tribulatiōis excitat torpenteꝫ:humiliat ſuꝑbientē: purgat penitētē: ⁊ coronat innocentē. ¶ Secūdo qꝛ ruta habꝫvirtutem illuminatiuā .ſ. qꝛ ruta cruda comeſta viſū acuit: ſic etiam tribulatis acuitviſum mentis: quia intellectū tribuit: Eſaxxviij. Tātummō vexatio dabit intellectū. ¶ Tertio: qꝛ ruta habet vim mortificatiuā: dn̄t enī mulieres grauide ab eſu rute abſtinere: qꝛ fetū occidit ī vētre. Quaſiaūt fetus ī ventre eſt pctm̄ cōceptū qd̓ tribulatiōis vis penitus extinguit: Eccī. iij.Ignē ardentē .i. incentiuū peccandi extinguit aqua .ſ. tribulationis. ¶ Quarto qꝛruta habet vim ſerpentū ⁊ bufonū expulſiuā: vn̄ debet plātari ī hortis: qꝛ ab eis oēvenenoſū depellit: ⁊ debet iuxta ſaluiamplantari: qꝛ eā ſerpentes diligunt ⁊ bufoneſ. Per ſaluiā gͦ calidā ⁊ humidā appetitū intellige ſenſitiuū qͥ ſenſualitas noīat̉.Serpentes autē ſūt motꝰ in ordinati ⁊ paſſiones ꝟtutis iraſcibilis. bufones ꝟo ſūtpaſſiones cōcupiſcibiles: ⁊ hec oīa in ſaluia fouent̉ qꝛ oēs hmōi motꝰ in ſenſualitate nutriunt̉. Sed hec oīa repͥmit ruta: id ētribulatio humil̓r portata. Nā bufones .i.ꝯcupiſcibiles paſſiones: puta gaudiū delectationē: ⁊ hmōi extinguit vis tribulationis. Sed ſerpētes .i. motus iraſcibilis:puta odiū irā ⁊ hmōi repͥmit vis patiētie⁊ humilitatꝭ. Math̓ .xvj. Serpētes tollēt:¶ Capitulum:LXXIXErDum Dei aſſimilatur ſemini: ẜm illud: Luvce. viij. Semen eſt verbum dei.Prīo ꝓpter ꝟtutē attractiuā: qꝛ ſic̄ ſemē attrahit ad ſe humorē terre: ita verbūdei attrahit affectionē aīe. Et ſic attrahebatur Dauid dicēs. Psͣ. cxviij. Ꝙͣdulciafaucibꝰ meis. ⁊cͣ. Et Petrꝰ dicēs. Ioh̓ .vj.Dn̄e ad quē ibimꝰ? verba vite eterne habēs. ¶ Secūdo ꝓpter virtutē mundificatiuā. Propter ſemē eī terra mūdat̉: ⁊ ipſuꝫ
x 3