tertiusLiber
trimētal̓ ⁊ hūor ſemīal̓ ⁊ viget ī eo calor natural̓. Quaſi eī hūor nutrimētal̓ ē d̓uotiofidei: qꝛ iuſtꝰ ex fide viuit: vt d̓r ad Hebre.x. Sic̄ planta vl̓ germē viuit ex nutrimētohūoris. Sed quaſi humor ſemīalis eſt motus ſpei: qꝛ ille qͥ ſeminat ſemīat in ſpe fructus: ⁊ al̓s ſemen nō ꝓijceret. Sed qͣſi calor naturalis eſt charitas. Vbi gͦ ſunt iſtatria .ſ. fidei vigor: ſpes p̄mij: feruor amorꝭ:ſequit̉ germīatio fecūda bōi oꝑis. Ul̓ nota ꝙ humor nutrimētalis eſt lachryma penitetis: ẜm illd̓ Psͣ. xlj. Fuerūt mihi lachryme mee paneſdie ac nocte. Hūor autēſemīal̓ eſt gr̄a de quā. j. Ioh̓. iij. Semē ipſius in eo manet .i. gr̄a vt expōit Gloſa: ſꝫ qͣſi calor natural̓ eſt charitas. Et vbi ꝯcurrūt iſta tria .ſ. diuīa gr̄a: cōpunctio lachrymoſa ⁊ charitas feruida: coꝑioſa ſequunt̉⁊ fecūda penitētie germina. ¶ Scd̓o operabona ſūt velut plātaꝝ germīa rōne ꝯſequētie. Sūt enī in germinatibꝰ plura ſe ſucceſſiue cōſequentia. Prima enī eſt radix ex qͣerūpit ip̄m germē: ex germīe ſtipeſ: ex ſtipite floſ: ex flore fructꝰ. Radix ergo gr̄a: germē eſt virtꝰ p̄cipue charitatꝭ. ſtipes eſt intētio finis: flos actꝰ: fructꝰ: merituꝫ oꝑis.Igit̉ ex radice gr̄e ꝓcedūt germīa virtutū:⁊ ex germīe charitatꝭ ꝓcedit ſtipes recte ītētiōis: ⁊ ex rectitudīe ītētiōis ꝓcedit flos.i. puritas ⁊ ſuauitas oꝑis: ⁊ ex oꝑe puroꝓuēit mercediſ pulchritudo: Eccī̓. lj. Operamini opꝰ vr̄m an̄ tp̄s ⁊ dabit vobis mercedē vr̄am in tꝑe ſu ¶ Tertio rōne ꝑſeuerātie et cōtinuitatꝭ ⁊ ꝓfectꝰ bn̄ oꝑandi qͥ ēex gr̄a dei. Nā calor celeſtis penetrās admedullā radicis ꝑtes liqͥdiores ⁊ vnctuoſioreſ ⁊ puriores ſuꝑiꝰ ad ſe trahit: eaſqꝫ coagulat ⁊ cōiungit: ⁊ coagulatas ꝑ terre poros inducit: ⁊ in ſubſtātiā germinū eas cōnertere nō deſiſtit. Sil̓r gr̄a celeſtis penetrās ad medullā cordis cogitatiōes ⁊ affectiōes liqͥdiores .i. magꝭ cōpūctas ad flendū: ⁊ vnctuoſiores .i. magꝭ deuotas ad īflāmandū: ⁊ puriores ad exequēdū trahit ſuperiꝰ ad deū ⁊ coagulat ⁊ cōiūgit eas coagulo ⁊ vinculo charitatis .ſ. dū diſpōit hōſuas bōas cogitatiōes ſiue affectiōes īple̓ꝓpter amorē dei ⁊ vtilitatē ꝓximi: ⁊ ſic eaſꝑ poros terre .i. ꝑ ſēſus vl̓ mēbra corꝑis inducit ⁊ in ſubſtantiā germinum nō deſiſtitꝯuertere: dū eaſ oꝑe ꝑficere ꝑſeuerāter nōdeſinit. Nā qꝛ nō ceſſat attractiōis hūoris
cōtinuatio in radice: nō ceſſat augmētumin germine quouſqꝫ ad debitum ꝑueniat.i. ad ꝑfectā quietē beatitudinis eterne.¶ Quarto rōne redūdātie. Nā cōfortatocalore in medulla incluſo radicꝭ humoremattrahit neceſſariū ſibi radix ex ꝟtute ipſius caloris. Qd̓ aūt de humore neceſſariūnō exiſtit a ſe exteriꝰ repellit: qd̓ autē ex calore incluſo ſurſū leuat̉ in materiā germīstrāſmittit̉. Sic ex calore charitatꝭ incluſo īcorde hō de bonis q̄ habꝫ humorē .i. nutrimentū corporꝭ ſibi neceſſariū ſumit: qd̓ vero neceſſariū nō eſt ſꝫ ſuꝑfluū ad nutritiones exteriorū germinū .i. pauperū ꝑpiaselemoſynas mittit: qd̓ ꝑtinet ad redūdantiā pietatꝭ ⁊ charitatis. de qua d̓r Luc̄. xj.Qd̓ ſuꝑ eſt date elemoſynā ¶ Quīto rōnecuſtodie: qꝛ germē pͥmo emittit frōdes mutuo ſe nectēteſ: qd̓ natura fac̄ innati calorꝭad cōtuitionē germīs. Nā cū tenera ſit eiꝰſubſtantia ab aere frigido facile ledit̉: niſitutela frōdiū muniret̉. Alit̓ aūt nō ſoluꝫ afrigore: ſꝫ a grādine ⁊ a vēto ⁊ a noxio rore ſiccaret̉ facilit̓. Sic germē bōt oꝑis vaſtaret̉ faciliter: ſiue a frigore accidie: ſiue agrādine ſuꝑbie: ſiue a veto vane gl̓ie: ſiuea noxio rore fraudis ⁊ deceptiōis diabolice: niſi debitis circūſtātijs vndiqꝫ veſtiret̉⁊ cautelis ⁊ cuſtodijs vndiqꝫ muniretur.Sexto rōne efficacie. nā qͣꝫuis germē ſitmodice quātitatis eſt tn̄ maxīe virtutꝭ. nāvirtus radicis tranſit in ſubſtantiam germiniſ: et ideo herbe qͣꝫdiu ſunt in germine⁊ viget in eis humor trāſfuſuſ a radice: maxime cōueniūt medicine. Sil̓r qͣꝫuis oꝑa q̄ſctī viri faciūt videant̉ eis modica ꝓpt̓ humilitatē. tn̄ maxime virtutis ſūt apd̓ aliosꝑ exēplū: ⁊ apd̓ deū ꝑ meritū. nā virtꝰ radicis .i. charitatis. de qͣ dic̄ Apl̓s ad Eph̓.iij. In charitate radicati ⁊ fūdati trāſit inſubſtātiā germinis .i. in ſoliditatē ⁊ bōitatē oꝑis. Et ꝓpter hͦ hmōi oꝑa qͣꝫdiu manetin ip̄is hūor deuotiōis ⁊ affectiōis trāſfuſus .ſ. a radice charitatis medicinalia fiūtnō ſolū ip̄i oꝑāti quē pungūt: ſꝫ etiā pctōItemri intuenti quē ad iuſticiā ꝓuocātoꝑa bōa aſſimilant̉ fructibꝰ hoīs. ¶ Prīorōne generatiōis. generat̉ enī fruetꝭ ex humore arboris ⁊ calore ſolis: ⁊ generat̉ fructuſ bonꝰ ex nobiliorē hūore qͥ fit ī arbore.Sil̓r oꝑa bōa ex timore ⁊ amore generant̉.nā timor ad bn̄ oꝑādū ſollicitat: Eccī. xv.