tertiusLiber
et horror. Sic in nō hominē vertit̉ omnishomo. Bern̄. ſuꝑ Cantꝭ. Cur carnē precioſis rebus impinguas ⁊ adornas quā poſtpaucos dies vermes deuorabūt in ſepulchro: ⁊ animā tuā bonis oꝑibus nō adornas q̄ etiā deo ⁊ angelis pn̄tanda eſt in iudicio. Cur anīam tuā vilipendis ⁊ ei carnem preponis? dominā ancillari ⁊ ancillādominari magna eſt abuſio ¶ Itē caro aſmilatur taxo: que taxus eſt arbor venenata: ex cuius ſucco fiunt venena: ⁊ cuiꝰ vmbra dormientibꝰ ſub ea eſt mortifera. Dic̄enī Diaſco. ꝙ lignū hoc ſi ignem arripiat:inextinguibilē ignem ſeruat. Habet enimtaxus principaliter hec tria .ſ. venenoſumſuccū mortiſeꝝ vmbraculū: inflammabilelignū. Succus taxi ē carnis delectatio q̄anīam venenat: ſed vmbra taxi ē carnalisvita ſiue cōuerſatio q̄ animā necat: ẜm illud Ro. viij. Si ẜm carnē vixeritis moriemini. Sed ignitio taxi ē concupiſcētie velfomitꝭ inflāmatio q̄ imꝑpetuū durat. Poteſt eī in hac vita fomēs peccati mitigari:ſed nō extinguidū ſcꝫ hō eſt in carne corruptibili. Licet in beata virgine ex pͥuilegio gratie: pͥmo quidē in ſua ſanctificatione .ſ. in vtero matris ſue fomes dicat̉ fuiſſe nō ẜm eſſentiā extinctꝰ: ſed manſiſſe ligatus. Deinde in cōceptiōe filij credēduꝫſit ꝙ totaliter fuit extinctꝰ. In alijs tamēhomībus cōiter ſemper viget: ꝓpter qd̓ſemꝑ eſt in eis aliqua repugnantia carnisad ſpiritū. Et iō dicebat Apl̓s ad Ro. vij.Inuenio aliā legem in mēbris meis repugnantē legi mentis mee. Hierony. in quaciam epiſtola: Nos geſtamꝰ laqueū nobiſcum: circumferimꝰ inimicū: carnē noſtrāloquor de pctō nutritā corruptam nimisip̄a origine: ſed multo amplius praua conſuetudine vitiataꝫ. Hinc eſt ꝙ tam acriteraduerſus ſpūm cōcupiſcit ꝙ aſſidue murmurat ⁊ impatiēs eſt diſcipline: ꝙ illicitaſuggerit: ꝙ nec ratiōi obtemꝑat: nec vlloCapl̓m: XItimore inhibetur.Aſtitas continentie aſſimilatur cīnamomo.Primo ꝓpter geniturā. Nātīnamomūt verū inter arbores ⁊ tribuloꝝvepres ⁊ rupes dēſas gignit̉: ⁊ iō cum magna difficultate colligit̉. In qͦ ſignificat̉ ꝙꝯtinētia carnis nō ī mollicie delitioſe vite
gignit̉ vl̓ ſeruat̉: ſꝫ in aſperitate pnīe ⁊ inauſteritate abſtinētie. Un̄ dicebat Apl̓s. j.Corī. ix. Caſtigo corpus meū ⁊ in ſeruitutē redigo ⁊cͣ. Iſid̓. li. ij. de ſūmo bono. Serſūt q̄ incorruptā ſeruāt caſtitatē .ſ. ſobrietas: oꝑatio: aſperitas cultus. cohibitio ſēſuum cauta: ſermonis honeſtas: euitatiooportunitatꝭ. Un̄ pꝫ ꝙ cū magna difficultate ꝯtinētia cōſeruat̉ vl̓ habet̉. Nā ſicut dicit Aug. li. iij. ſermonū ſuꝑ Mattheū. Int̓om̄ia certamina xp̄ianoꝝ duriora ſūt prelia caſtitatis. Nā ibi ꝯtinuā pugna ⁊ raravictoria. Un̄ dn̄s Matth̓. xix. Cū diſcipuli dixiſſent ei: Si ita eſt hoī cū vxore: nonexpedit nubere: nō oēs capiūt ꝟbū iſtud:ſed qͥbus datū ē. In quo arduitatē ꝯtinētie dn̄s oſtendit: qꝛ ab eiꝰ cōſecutiōe deficithoīm virtus cōis ¶ Scd̓o ꝓpter ſtaturā:quia cīnamonū eſt virgultū in india velethiopia tm̄ modo duoꝝ cubitoꝝ. Subtitiles enī ⁊ replicatos habet culmos crocei vel nigri colorꝭ. Duo ergo cubiti cīnamomi ſignāt duos gradus ꝯtinētie: vnuseſt cōtinere ſe ab illicito coitu qͥ om̄ibꝰ cōpetit etiā incōiugatis. Alius ē abſtinere alicito .ſ. etiā a cōiugio vel coniugali vſu. etiſta cōtinētia nō eſt oīm: ſꝫ paucoꝝ. vt patet ex ꝟbo dn̄i ſupradicto: qꝛ nō oēs capiunt verbū iſtud. Culmi aūt cīnamomi ſubtiles replicati qͥ ſūt crocei vel nigri. ⁊ terminatio arboris ⁊ ramoꝝ ſūt ꝑfectiōes cōtinētiū. Cōſiſtūt gͦ ꝑfectiōes ꝯtinētiū in ſb̓tilitate ꝯtēplatiōis: in replicatiōe dilectionis: vt .ſ. habeāt dilectionem dei ⁊ ꝓximi.ita vt amor ꝓximi inde reflectat̉ ī den qd̓eſt cū ip̄e ꝓximꝰ ꝓpter deū diligit̉: ⁊ iteꝝamor dei in ꝓximū rependat̉ .ſ. vt qͥ diligit deū diligat ⁊ frēm ſuuꝫ ¶ Itē nigredīehumilitatꝭ: qꝛ ſcꝫ niger color ꝟtutē habetviſū cōgregandi: qd̓ reſpectu aliaꝝ ꝟtutūcōpetit humilitati. Quia qͥ ceteraſ ꝟtuteſſine humilitatē cōgregat: quaſi puluerē inventū portat: vt dic̄ Grego. Sed precipuehumilitas debet caſtitati adeſſe: quia ſicutGrego. in Mora. dicit. Nulla eſt caſtitascarnis quam nō cōmendat humilitas. Incroceitate feruor deuotionis ſignificatur.ex eo ꝙ color croceus intenſionem calorꝭdemonſtrat. Un̄ aues que calidiſſime complexionis ſunt extrema habent crocea: vtpedes atqꝫ roſtra qd̓ accidit ex abundantia humoris ſicci ⁊ calidi quē natura eijcit