tertius¶ Liber
deſignauit: qꝛ cū illud iudiciū venerit bonitas dei apparebit in ſanctis. Nā virtusradicū in hyeme non videt̉: qꝛ ramos vacuos folijs ⁊ fructibus dimittit: q̄ tamenin eſtate apparet cū eaſdē videlꝫ arboresfructibus ⁊ frondibus replet. Similit̓ incōmuni iudicio bonitas virtutꝭ dei in ſanctis apparebit: cū eos omni infirmitate etpenuria depoſita decorabit. Ita inqͥt cumvos videritis hec fieri ſcitōte qm̄ ꝓpe eſtregnū celoꝝ. Regnū vtiqꝫ de quo dic̄: Uenite bn̄dicti patris mei: ꝑcipite regnuꝫ ⁊cͣ.Matth̓ .xxv. hoc quippe regnum in quoconformabit ſaluator corpus humilitatisnoſtre ꝯfiguratū corpori claritatis ſue: itavt regnū dei etiā intra nos ſit. Sꝫ qꝛ nosgeneralit̓ dn̄s ad omnes arbores ꝯſiderādas inducit. Videte inqͥt non ſolum ficulneam ſed ⁊ omnes arbores ⁊cͣ. vt hāc ipſius doctrinā melius nos implere poſſimꝰ.In hoc tertio huius oꝑis libro expletꝭ mineralibus de plātis ⁊ arboribus ac de ipſaꝝ partibus ⁊ varijs ꝓprietatibus earūdem introducemus exēpla: qͥbus nō de vltimis temꝑibus tantū vt ītroducit in verbis p̄fatis dn̄s inſtruamur: ſed in noſtrismagis actibꝰ ⁊ moribꝰ dirigamur.¶ Explicit ꝓlogus libri tertij.¶ Incipit liber tertius: ¶ Ca. IAdicatio teporaliū aſſimilat̉ putationi arboꝝ. ¶ Primo quiaputatio arboris facit arborē magis creſcere. Uidemus enī ꝙ arbor āputatis īferioribus ramis circūſtātibus eā:magis creſcit in directū ſuꝑius: qꝛ humorqui tēdebat ad ramoꝝ nutrimentū: totusꝯuertit̉ in arboris augmentū. Sic etiā ſil̓imodo amputatis temꝑalibus curis ꝑ aſſumptione videlꝫ volūtarie pauꝑtatis dūtotus animus ad ſpūalia trahit̉: miro modo in ſpūali gr̄a ꝓficit ⁊ auget̉. Un̄ Gen̄.xlj. dicit̉. Creſcere me fec̄ deꝰ ī terra pauꝑtatis mee. ¶ Secūdo putatio arboris faciteā magis vireſcere. Videmus enī ꝙ arbores interdū dū multū veteraſcūt efficiunt̉aride ⁊ ſuam viriditatem amittūt ex eo ꝙ
poſtqͣꝫ planta ſenuit decreſcit cortex eius:⁊ ex frigiditate claudunt̉ pͥori radicis eiꝰ:ita ꝙ humorem qͥ plantā nutrit ingredi ꝓhibet ⁊ ſic ip̄a arbor areſcit. ſed ſi tūc p̄ſcindunt̉ ⁊ putant̉ rami arefacti ſuꝑius: ⁊ ſcindat̉ radix inferius: multo firmius trahitſuccū ꝑ lignū radicis ⁊ nō ꝑ corticem. ⁊ ſicincipit emittere ſurculos ⁊ ramos virentes. Sic etiaꝫ ſil̓i modo ſollicitudo ⁊ occupatio temꝑaliū velut quoddā anime ſeniūcorticē arboris .i. exercitiū extrinſecū viriſpūalis facit decreſcere: qꝛ tāto minus exercitat̉ qͥs in ſpūalibus: qͣꝫto plus occupatur in temꝑalibus ¶ ¶ Item radiceꝫ cordisinfrigidat: ⁊ pͥoros eiꝰ .i. affectus claudit.Quia qͣꝫto plus cure temꝑaliū creſcūt: tāto ſpūales affectiones in mēte frigeſcūt ⁊deficiūt. Eſt ergo neceſſaria vt arbor reuiuiſcat amputatio ramoꝝ .i. abdicatio temporaliū occupationū. Et poſtqͣꝫ radix cordis cultello compunctionis ſe deo multisſciſſuris .i. ꝯſiderationibus ⁊ affectionibꝰdeuotꝭ aperuerit: fiet noue pullulatio gr̄e⁊ apparebit noua viriditas .i. noua ꝯuerſatio plante: hoc eſt ſpūalis perſone. Et dehac renouatione viridatis loquit̉ Apl̓usad Epheẜ. iiij. dicēs: Renouamī ſpū mentis veſtre ⁊ īduite nouū hominē ⁊c. ¶ Tertio qꝛ putatio arboris facit eā magis fructeſcere ex eo ꝙ ꝑ putationē purgat̉ a ſuꝑſluo humore aquoſo: qͥ impedit humoremvnctuoſum ex quo fructus ꝓducunt̉. Nāhumor vnctuoſus eſt materia fructuuꝫ exqua ꝓducunt̉ fructus: ſic̄ humor aquoſuseſt materia folioꝝ. Vn̄ Ioh̓. xv. dicit̉: Omnem palmitē qͥ fert fructū purgabit euꝫ vtfructū plus afferat. Ita etiā ſil̓r amputatꝭ⁊ abdicatis temꝑ alibus curis humor aqͦſus deficit .i. mundanus amor: qͥ eſt materia folioꝝ .i. vanitatū ⁊ leuitatū. ⁊ humorvnctuoſus .i. amor gratuitus ⁊ ſpūalis ꝓficit qͥ fructus bonoꝝ opeꝝ facit abundare: Coloẜ. j. Ambuletꝭ digne deo ꝑ omīaplacētes ī oī oꝑe bono fructificātes ⁊ creſcentes in ſciētia dei. Ca. IIBiecti a mundo recolligūt̉ a deo. Cuius exaemplum apparet in balauſtia q̄eſt flos malogranate: q̄ dū cadit ab arbore ſiue ramo recolligit̉ a medico. Eſt eni hflos frigidus ⁊ ſiccus: ⁊ hꝫ ꝟtutē reſtrin-