TractatusDe ſolu. co. in vl̓i
de vlceribꝰ ⁊ eoꝝ curis. In 3º deterīat de ſol̓one cōtinuiratis q̄ dr̄ actractio ⁊ ꝯtuſio. ⁊ ſil̓ia. In 4º tractatu determinat de ſol̓one ꝯtinui q̄ accidit in neruis. Tres tractatꝰſpectāt potiꝰ ad ſol̓onē ꝯtinui q̄ accidit ī mēbris carnoſis.qrtus aūt tractatꝰ ſpectat ad ſol̓onē cōtinui q̄ accidit ī mēpris neruoſis. 2ª ꝑs ibi vbi incipit ſcd̓s tractatꝰ: ibi: Iamſciuiſti in libro pͥº q̄ ſit intētio ꝯtuſiōis. 3ª ꝑs vbi ē tertiustractatꝰ īcipit ibi: Ulcera gn̓ant̉ a vulneribꝰ. 4ª ꝑs vbi ētractatꝰ qͣrtꝰ incipit ibi: Neruis em̄ ꝓpter veheme. ſē. ⁊cͣ.¶ Prīa p̄s diuidit̉ in duas. In pͥª ꝑte Aui. ponit quēdā ſermonē vl̓em de ſol̓one cōtinui ī oībꝰ mēbris. In 2ª ꝑte exequit̉ in ſpāli de ſol̓one cōtinui q̄ ē vulnꝰ. 2ª ibi: Mēbra inꝗbus cū cadit vulnꝰ. Prīa ꝑs diuidit̉ in ꝑtes duas. In pͥaꝑte volēs cōtinuare ea q̄ dn̄r hic ad ea q̄ dicta ſūt in pͥº libro: oſtēdit ꝗd dictū ſit de ſol̓one ꝯtinui in libro pͥº. In 2ªꝑte oſtēdit ꝗd oꝫ dici hic de ſol̓onē ꝯtinui vl̓r anteqͣꝫ loqͣt̉de ea ꝑticl̓ariter ⁊ ẜm curā. 2ª ibi: Et volumꝰ nūc īuēire.Dicit gͦ pͥº. Iā oſtēdimꝰ in lib. pͥº .ſ. fen 2ª: caº de egritudinibꝰ ſol̓onis cōtinui gn̄aliter ſpēs ſolutiōis continuitatisẜm modos ꝗ nccͣrij fuerūt īloco ſil̓i illi .ſ. ẜm modos gn̓ales ⁊ vl̓es: qꝛ in lib. pͥº ea qͥ tradūt̉: tradunt̉ vl̓ia ⁊ mō vl̓i.¶ Intellige aūt hic ꝙ nō ſolū Aui. in pͥº lib. fuit locutꝰ deſol̓one ꝯtinuitatis qͣꝫtū ad ſuas ſpēs in vl̓i: ſed ēt fuit locūtus de ip̄a qͣꝫtū ad curā in vl̓i: ⁊ hoc fecit in 4ª fen caº 18de medicatiōibꝰ ſol̓onis ꝯtinuitatis gn̓al̓r. ¶ Ulteriꝰ ītelige ꝙ ꝑ hͦ qd̓ dic̄ hͨ Aui. dat intelligere ꝙ illū ꝗ vultſcireet intellige̓ ea q̄ hic dn̄r oꝫ pͥº redire ad ea q̄ dicta ſūt ī libro pͥº de ſol̓one cōtinuitatis tā theorice qͣꝫ practice: ſicutetiā Aui. dixit sͣ in pͥnº tertie fen de ap̄atibꝰ. dixit em̄ ꝙ ille ꝗ vult ītellige̓ ea q̄ ibi dn̄r ꝑticularier oꝫ pͥº redire acea q̄ dicta ſūt de ap̄atibꝰ in vl̓i. Et ſil̓r etiā ꝗ vult intellige̓ea q̄ hic dn̄r oꝫ pͥº redire ad ea gͦ dn̄r in pͥº lib. de ſol̓onecōtinuitatis gn̓al̓r. Et rō breuiter huiꝰ ē: qꝛ ẜm ꝙ hr̄ exdoctrinis ph̓icis: Ul̓ia ſūt ſic ut pͥora: ſpālia aūt ⁊ ꝑticularia ſūt ſic̄ poſteriora. Nūc aūt poſteriora nō pn̄t ſciri niſipͥus ſciant̉ pͥora. Ergo ea q̄ hic dn̄r ⁊ in alijs libris ꝑticularibꝰ nō pn̄t ſciri niſi pͥus ſciant̉ ⁊ intelligant̉ ea qͦ dictaſūt in pͥº lib. cū ſit liber vl̓iꝫ. ¶ Sꝫ anteqͣꝫ vlteriꝰ ꝓcedamꝰvt meliꝰ intelligant̉ ea q̄ dicent̉ breuiter oꝫ notare duo q̄eliciunt̉ ex dictis Aui. in pͥº lib. fen 2ª. Primū qd̓ oꝫ notare eſt de diffinitōe ſol̓onis cōtinui. 2ᵐ aūt qd̓ oꝫ notare eſtde cauſis eiꝰ. ¶ Circa pͥmū intellige ẜm ꝙ pōt extrahi exdictis Aui. in pͥº lib. fen 2ª caº 2º de diuiſiōibꝰ diſpoſitionū ſol̓onis cōtinuitatis ſic pōt diffiniri. Solutio cōtinui ēmorbꝰ ſimplex cōis ꝗ cōiter pōt accidere oībꝰ mēbris taꝫcōſil̓ibꝰ qͣꝫ officialibꝰ. Hec em̄ diffinitio bona eſt: qꝛ denotat eſſentiā diffiniti ⁊ ſeꝑat ip̄m ab alijs morbis. Nā in eoqd̓ dr̄ ē morbꝰ ſimplex: tāgit̉ genꝰ ip̄iꝰ: ⁊ ꝑ hoc diſtinguit̉et ſeꝑat̉ ſol̓o cōtinui a morbis ꝗ ſūt alteriꝰ generis ſicut amorbis cōpoſitis. In hͦ aūt ꝙ dr̄ cōis: tāgit̉ dr̄ia ſpecificaip̄iꝰ diffiniti. ⁊ ꝑ hoc diſtinguit̉ ⁊ ſeꝑat̉ a ſpēbꝰ qͥ ſūt cōtēteſub illo gn̓e .ſ. ab egritudībꝰ cōpl̓onis ⁊ ab egritudinibꝰcōpoſtus. eſt gͦ diffinitio q̄ dicta eſt ꝑfectiſſima.obijciet contra hͦ qd̓ dr̄Sed forte aliquis ꝙ ſoro cōtinuitatis eſtmorbꝰ cōis ꝗ cōit̓ accidit oībꝰ mēbris. nā etiā mala cōpl̓oaccidit oībꝰ mēbris cōiter. gͦ mala cōpl̓o erit etiā morbuscōis. ¶ Ad ſol̓onē iſtiꝰ dubitatiōis ē intelligēdū ꝙ formamēbroꝝ ponit̉ a medicis eſſe triplex. q̄dā ē forma ꝓpriamēbroꝝ cōſimiliū. q̄dā aūt ē forma mēbroꝝ officialiū ꝓpria. q̄dā aūt ē cōis vtriſqꝫ in qͣ ambo cōicāt. Forma ꝓpriacōſimiliū mēbroꝝ ē cōpl̓o. nā pͥma cōpl̓o ē in mēbris cōſimilibꝰ: eo ꝙ mēbra ꝯſil̓ia ſūt īmediate ꝯpoſita ex elemetis: ex quoꝝ actiōe ⁊ paſſiōe reſultat cōpl̓o pͥma ī ip̄is mēbris cōſil̓ibꝰ: ⁊ ſi etiā ſit cōpl̓io in mēbris officialibꝰ tuncnō eſt niſi ꝑ cōpl̓onē mēbroꝝ ſil̓iū ex ꝗbꝰ cōponit̉ official̓.et iō cōpl̓o mēbroꝝ officialiū vocat̉ cōpl̓o 2ª: qꝛ reſultatex cōpl̓one pͥma mēbroꝝ cōſil̓iū. ⁊ iō ꝓprie et pͥncipalitercōpl̓o ē forma mēbroꝝ cōſil̓iū. forma aūt ꝓpria mēbrorū
officialiū ē cōpoſitio. nā cōpoſitio cōponit ip̄is mēbris officialibꝰ: qꝛ cōponunt̉ ex diuerſis ꝑtibꝰ. ⁊ ꝓpter hͦ etiā mēbra officialia vocāt̉ mēbra cōpoſita. Forma aūt cōmunismēbroꝝ cōſil̓iū cū officialibꝰ ē vnitas. nā vnitas reꝑit̉ taꝫin cōſimilibus qͣꝫ in officialidꝰ. vnūquodqꝫ em̄ membruꝫeſt vnū. Modo tūc ẜm iſtas tres formas ⁊ naturas membroꝝ accipiūtur diſtinctiōes omniū egritudinū. qꝛ om̄isegrnudo aut fit ẜm peccatū cōplexionis: aut ẜm peccatūcōpoſitiōis: aut ẜm peccatū vnitatis vt quia diſſoluat̉ vntas membri. modo egritudo que fit ẜm peccatū cōplexionis eſt egritudo ꝓpria membroꝝ conſimiliū: quia et ſi accidat membris officialibꝰ hoc eſt per mēbra cōſimilia: qꝛcōplexio prima competit cōſimilibus ⁊ ſecūdario officialibus: ⁊ tdeo talis egritudo vocatur cōſimilis. ¶ Egritudo aūt que ſit per peccatū cōpoſitionis eſt ꝓpria mēbroꝝofficialiū: nec accidit mēbris cōſimilibus niſi inqͣꝫtū ipſaſunt in officialibꝰ. vnde ſi accidat mēbris cōſimilibꝰ hoceſt per officialia: ⁊ ideo vocatur talis egritudo officialis.Egritudo auiē que ſit per peccatū in vnitate eſt egritudocōmunis ⁊ officialibꝰ ⁊ cōſimilibus: quia nō accidit officialibus per cōſimilia ſicut mala cōplexio: nec accidit conſimilibus per officialia ſicut egritudines cōpoſitionis: ſedvtraqꝫ poteſt accidere per ſe ⁊ equaliter quia fit in natura cōmuni vtriqꝫ: ⁊ ideo ſolutio continui optime vocaturmorbus cōmunis. Et per hoc quod dictū eſt patet ſolutioad dubitationē predictā: quia et licet mala complexio accidat om̄ibus mēbris: tamē quia nō ſit equaliter ſicut ſolutio continui: ideo non dicitur morbus cōmunis. ¶ Circa ſecundū autē quod ꝓpoſui etiā oſtēdere ſcꝫ de cauſisſolutiōis cōtinui notandū breuiter ẜm ꝙ poteſt extrahiex dictis Aui. ſen ſecunda capitulo de cauſis ſolutiōis cōtinui ꝙ cauſe ſolutionis continui quedā ſunt intrinſeceet quedā ſunt extrinſece. intrinſece autē ſunt aut humoraut vētoſitas: humor autē eſt cauſa ſolutōis continui: autratiōe quātitatis qua extendit continuū ⁊ ip̄um diſſoluit:aut eſt cauſa ipſius ratione male qualitatis: puta caliditatis: frigiditatis: humiditatis vel ſiccitatis. Uētoſitas autēeſt cauſa ſolutionis continui: aut ratione ſue nimie extēſionis. aut ratione motus ſcindentiū. Cauſe autē extrinſece ſunt ſicut enſis: lapis ⁊ ſil̓ia. Tunc ſequitur illa pars:¶ Et volumꝰ nūc innuere ſūmas de ſpeciebus eaꝝ quas oportet nobis eſſe notasante illud quod volumꝰ declarare.¶ In qua parte Aui. poſtqͣꝫ oſtēdit quid locutꝰ eſt de ſolutione cōtinui vniuerſaliter in libro pͥmo: oſtendit hic ꝗdoportet dici adhuc de ſolutione cōtinui vniuerſaliter anteqͣꝫ loquatur de ea ſpecialiter ⁊ ẜm curam. Et diuiditurhec pars in duas. primo oſtēdit quid oportet adhuc dicide ſolutione cōtinui vniuerſaliter. ſecūdo exequitur. ibiſecunda: Dico ergo ꝙ nos conamur. Dicit ergo primodictū eſt quid iam oſtēdimus in libro primo de ſolutōnecontinui: ⁊ volumus nūc .ſ. hic inuenire ſummas de diſpoſitionibus earū .i. ſpecieꝝ ſolutionis conti. ⁊ intelligeſummas ſpeciales ẜm diuerſitatē membroruꝫ: vnde ſuntſpeciales reſpectu illaꝝ que tradite ſunt in primo libro:ſed ſunt generales reſpectu illaꝝ que tradutur hic ī iſtafen. Et ille ſumme quas oportet inuenire ſunt: an continuitas redeat in om̄ibus membris vera: aut in quibuſdāmembris redeat vera ⁊ in quibuſdā per contactuꝫ: quasſcꝫ ſummas oportet nobis eſſe notas ante id quod volumus declarare .i. oportet priuꝫ ſcire anteqͣꝫ determinemꝰſpāliter de ſol̓one cōtinui ẜm curā. ¶ Deinde cum dicit:¶ Dico ergo ꝙ nos conamur in quibuſdam membris quoruꝫ cōtinuitas eſt ſoluta vt redeat eorum cōtinuitas ſicut fuitDinus ſuꝑ fen ⁊cͣ. Auiē.