TractatusFlegmonis
ri qͣꝫtuꝫ ad localia: ⁊ diuidit̉ ꝑs iſta in ꝑtes duas. Primopouit curā localē on̄dendo ꝗd faciēdū ſit ī pͥnº ⁊ ꝗd ī aucmento: ⁊ ꝗd in ſtatu: ⁊ quid ī fine. ſcd̓o on̄dit nocumētaque poſſunt accidere ex reꝑcuſſiōe: et docet ea euitare. 2ºihi¶ Et qn̄ accidit ex refrenatiōe.) Primo on̄dit quid eſtfaciendū in pͥnº ap̄atis. 2º on̄dit ꝗd eſt faciēdū in augmētor ⁊ 3º on̄dit ꝗd eſt faciendū in ſtatu. 4º. ꝗd eſt facienduꝫin declinatione. 2ª ibi ¶Deinde pone in augmēto.) 3ª ibiEt apud finē ⁊ ſtatū.) 4ª ibi (Et exiccantia ſunt q̄ ſanātin fine ⁊cͣ.) ¶ Dicit pͥmo. Incipe .ſ. in pͥncipio flegmoniscuꝫ reꝑcuſſiuis niſi in locis que cōdictionauimꝰ id eſt exceptuauimus in libro pͥmo .ſ. fen 4ª. caº de curatiōe aponematum: ⁊ ꝓpter hoc etiam intelligas omnes alias cōditiones que ꝓhibent in pͥncipio repercutere in apoſtemate quę cōditiones dicte fuerunt prius.dubitatio vtrū debeamꝰ flegmonēSed hi CEt reꝑcutere in pͥncipio ẜm ꝙ ponit hAuic. ⁊ alij auctores: Et vtdet̉ ꝙ nullo mō debeat reꝑcuti: qꝛ Auic. ponit in pͥmo: ⁊ omnes autores ꝙ qn̄ apoſtema eſt in membro ignobili nō debet reꝑcuti ne maͣ figat̉in membro nobili. Nunc aūt vt dictū fuit pͥus Auic. hicIoꝗtur de apoſtematibꝰ exterioribus: ſed mēbra exteriora y cōparationē ad interiora ſunt magis ignobilia membra: qd̓ apparet: qꝛ videmꝰ ꝙ natura potius expellit materiā apoſtematis ad exteriora qͣꝫ velit eā remanere in interioribus membris. gͦ tunc in nullo ap̄ate debemꝰ repercutere. ¶ Preterea ſanguis ꝗ eſt egreſſus a venis in cōcauitate membroꝝ ad faciendū ap̄a iam egreſſus eſt a ꝓpria naͣ ⁊ eſt corruptus: ſꝫ ſi eſt corruptus nō eſt bonū ꝙrepercutiat̉ ad venas: qꝛ tunc corrūperet aliū ſanguineꝫexn̄tem in venis: gͦ tūc nō debemus reꝑcutere in flegmone. ¶ Dd̓m eſt ad hoc ꝙ oē apoſtema cal̓m in pͥncipio acauſa an̄ti debet reꝑcuti corpore purgato niſi ꝯditionespredicte impediant ẜm ꝙ dictū fuit pͥus. Et rō huiꝰ eſt: qꝛin apoſtemate due ſunt generales intentiones: vna eſtprohibere quod eſt futurum .ſ. ne augmentetur apoſtema ⁊ alia eſt deſtruere ⁊ reſoluere factū. ⁊ pͥma ītentio p̄cedit ſcd̓aꝫ: eo ꝙ fieri p̄cedit factū eſſe. nunc aūt ꝓhiberene augmentet̉ apoſtema fit per reꝑcuſſiua: qꝛ reꝑcuſſiuaprohibent fluxum hu. ⁊ confortant ne membrum recipiat: ergo tunc in principio flegmonis ſunt ponenda repercuſſiua: niſi impediant conditiones predicte. ¶ Tūcad principium argumentum: tu dicis Auicenna in primo: ⁊ alij auctores dicunt ꝙ quādo apoſtema eſt in menbro ignobili nō debet reꝑcuti ⁊cͣ. ¶ Dd̓m ꝙ mēbrū ignobile dicit̉ dupl̓r: vnoº abſolute: alioº reſpectiue. Mēbraignobilia abſolute ſunt euacuatoria mēbroꝝ pͥncipaliuꝫque ſunt ad hoc ordinata a natura ſolū vt ſint ſicut mūdificatiua membra pͥncipalia a ſuperfluitatibꝰ ſuis: ⁊ ideovocant̉ emunctoria: qꝛ ſunt ordinata vt in eis emungant̉ſuꝑfluitatetes membroꝝ pͥncipaliū. Membra autē ignobilia reſpectiue dicunt̉ quecūqꝫ mēbra eſſe ignobilia reſpectu membroꝝ pͥncipaliū ⁊ maxīe cordis: vn̄ nō dicuntur ignobilia abſolute ſicut illa: qꝛ nō ſunt ordinata ad ꝓprias oꝑatōes neceſſarias corꝑi: Mō qn̄ auctores dicū⁊ Auic. in pͥmo ꝙ apoſtema qd̓ eſt in mēbro ignobili nōdꝫ reꝑcuti: ītelligit d̓ mēbro ignobili abſolute: ibi em̄ nōdebent reꝑcuti: vt dicit Auic. in pͥmo: timēdo ne materiafigatur in membro nobili: īmo aliqn̄ debemus attraheremām ibi cum vētoſis: ſicut ibi ponit Auic. ſꝫ nō ītelligūtde membro ignobili reſpectiue ſic̄ ſunt membra exteriora. In talibus enī bn̄ pōt materia repercuti ne augmentetur apoſtema ⁊ corrumpat id membrū ⁊ oꝑationē illiꝰordinatam a natura. ¶ Et ſi tu dicis mēbra interiora ſuntnobiliora ꝑ cōparationē ad exteriora: qꝛ videmꝰ ꝙ natura potiꝰ expellit maͣm ad exteriora: qͣꝫ velit ꝙ remaneatin iterioribus: nō gͦ dꝫ repercuti ne maͣ figat̉ in membrislierioribus. ¶ Dd̓m ꝙ ſi ſemꝑ cuꝫ reꝑcuteret̉ materia inmembris exteriobꝰ figeretur et rediret ad interiora: hoc
eſſet veruꝫ ꝙ nūqͣꝫ deberemus reꝑcutere: ſed hoc nō accidit purgato corpore: qꝛ illa materia que reꝑcutitur cuꝫſit pauca diſpergitur ꝑ aliud corpus: ⁊ tunc cuꝫ ſit paucaquia iaꝫ euacuatu eſt corpus tunc vel reducitur ad bonāmaͣm ſi pōt: vel ānihilatur et reſoluitur a natura: et tuncnon eſt dubium de reditu materie ad īteriora niſi quādocorpus eſſet plenū: vel ſi materia expellitur per viam criſis in exterioribꝰ: tunc enī dato ꝙ corpꝰ ſit purgatū noneſt bonū reꝑcutere ſicut dictuꝫ fuit prius: vel materia expellatur ẜm ſemitam expulſionis ad membra emunctoria: quando enim nō eſt aliquid iſtorum nō dubitamusde reditu materiei ad interiora. Et hoc eſt qd̓ dicit Auic.inferius. ¶ Ex redditu vero materiei ad mēbra pͥncipalia ꝓpter reꝑcuſſionem ſecurat a malo .ſ. vitio euacuationiſi quando id qd̓ peruenit ex eis eſt ẜm ſemitam expulſionis ⁊cͣ. ¶ Tunc ad argumentum aliud dicendū ꝙ repercuſſiua nō ponuntur vt repercutiatur id qd̓ collectuꝫeſt in ſpongioſitate membri. ſed ponuntur vt non egrediatur id quod eſt in venis ad ſpōgioſitatem membri etmultum augmentet tumorem: ⁊ maxime quando materia eſt in fluxū. Et etiam ponunt̉ vt confortent mēbruꝫne recipiat id quod paratum eſt fluere: ⁊ hoc eſt qd̓ dicitGal. in tegni. ¶ Et repellent vaſa cōfortata ſtipticis medicinis vel farmacijs. vnde ꝓpter fluxum repercutimusſed poſtqͣꝫ iam fluxerit reſoluimus qd̓ collectum eſt: ⁊ iōmateriei collecte cōpetit reſolutio: fluenti autem repercuſſio. Tunc ſequitur illa pars:¶ Deinde oppone augmento cum intromiſſione mollificatiuorum et humectantium cum refrenatiuis. Et qͣꝫtum procedit in augmento procedas in additionemollificatiuorum paulatim.¶ In qua parte oſtendit quomodo debemus procederein augmento: ⁊ dic̄ ꝙ in augmento apoſtematis debemꝰmiſcendo apponere mollitiua humectatiua cum repercuſſiuis. Et quando plus procedit verſus augmentumtanto plus addant̉ mollificatiua repercuſſiuis paulatiꝫ.Ꝙ dubiū: quia tu dicis ꝙ Auic. ponitSed HicE ꝙ in augmento apoſtematis debemus miſcere mollificatiua humectatiua repercuſſiuis.¶ Alij autem auctores ponunt ꝙ debemus miſcere reſolutiua: quare ergo dicit Auic. ꝙ debemꝰ miſcere mollitiua ⁊ non dicit reſolutiua? ¶ Iterū etiam videtur cōtrariari alijs auctoribus in hoc ꝙ dicit humectatiua: qꝛ alijauctores: vt dictum eſt ponunt ꝙ debent miſceri reſolutiua: ſed omne reſolutiuum ẜm plurimū exiccat ⁊ nō humectat: vt Auic. ponit infra in capl̓o de curatione ſcliroſis: ergo ⁊cͣ. ¶ Reſponſio: ꝙ in augmento ſicut ponuntomnes alij auctores habemus duplicem intentioneꝫ .ſ.vna eſt prohibere materiam que adhuc fluit: ⁊ id ſit cumrepercuſſiuis. Alia eſt reſoluere materiam collectam: eoꝙ materia nō tantū fluit ſicut in principio. Et ideo debemus tunc intendere ad reſolutionem materie collecte.Iteꝝ ſi pure repercuteremus in augmento poſſet ꝓpternimiam repercuſſionem membrorum corrumpi: ⁊ᶠ materia indurari: ita ꝙ poſtea redderetur inepta ad reſolutionem: ⁊ ideo in augmento debemus incipere miſcerereſolutiua cuꝫ reꝑcuſſiuis. ¶ Et nota hic īcidēter ꝙ nōeſt intelligendum ꝙ ex talibus medicinis fiat quoddaꝫmedicamen tanqͣꝫ materie temperate vt ſint eoruꝫ virtutes refracte ſicut in tyriaca: ſed quelibet ſtat ibi in ꝓpriavirtute: ita ꝙ natura medicine repercuſſiue vtitur ad ꝓhibendū fluxū: reſolutiua aūt ad reſoluendū maͣm collectam in apoſtemate. ¶ Et ſimile huius quod hic dixi apparet in multis locis ab Auic. in 3º ſicut in cap̄. de egritudinibus renum: ſic ergo tunc verum dicunt auctores ꝙb 2Dinus ſuꝑ 3ª ⁊ 4ª Fen Auicen̄.