Prologus
videre anathomiā nō euadet qn cadat in errorē qͥ īter ficiunt̉ hoīes. C3º reꝗritur vt nō ſit timidus in oꝑando: ſꝫaudax ⁊ ſecurus: ſed hec v̓ba hn̄t reſpectū: ꝗa debēt ītelligi ſub diſcretōe: ꝗa in locis vetitis ⁊ timoroſis dꝫ eē ſapiens ⁊ remiſſus in oꝑando ſicut eēt in īcidēdo ap̄a ſcropuloſuꝫ: qd̓ eſſet ſubmerſuꝫ in venis ⁊ arterijs. ſicut recitatAlbucaſiꝫ de quodā ꝗ ſecuit apa ſcropuloſuꝫ in collo muIieris ⁊ mortua ē mulier in manu eiꝰ. Et idē intelligēduꝫeſt in ſil̓ibꝰ caſibus timoroſis: ſed dꝫ eſſe audax ⁊ non timidus vbi ꝯuenit oꝑari ſicut in locis ⁊ corꝑibus nō timoroſis. Et ideo bn̄ dicit de hoc Albucaſis. Et ego iā excitauiin omni loco hꝰ libri in quo vēit oꝑatio in qͣ eſt error ⁊ timor. qͣre nec̄e eſt vobis vt caueatis illud dimittatis ip̄mvt nō īueniāt ſtolidi viā ad loquēdū ⁊ de honeſtādū vos.gͦaccipite aīas veſtras cū ſolicitudine ⁊ ꝓtectiōe ⁊ infirmos cuꝫ facilitate ⁊ fortitudine ⁊ firmitudine: ⁊ vtiminivia meliori ꝓducēte gr̄a dei ad ſalutē ⁊ ſuſceptōeꝫ laudabilem. Et ꝓpter ea dicebat ille aureolus vnuꝫ pulchrumv̓bū: Opꝫ medicū eſſe imiſericordē ne infirmi motus clamoribꝰ minus qͣꝫ oporteat ſecet: ſed oīa audacter ⁊ ſollicite faciat ac ſi nullis vagitibꝰ moueret̉. ¶ 4º reꝗͥrit̉ vt habeāt manus leues ⁊ expeditas: ꝗa tūc oꝑatio ⁊ tactus fitcū minori clamore vel dolore: ꝗa dolor maxime eſt vitandus: vt dicit Gal̓. de igenio ſanitatis. Caue dolorē inqͣꝫtipotes: qm̄ nihil ē cā apatis ſicut dolor. Et ꝑꝑ hoc bn̄ dic̄Aui. in 3º. canōe. Fen 3ª. de egritudībus oculoꝝ. capl̓o decuratiōe oīuꝫ ſpērū obtalmīe. Et ſi tractus fuerit neceſſarius opꝫ vt fiat cū facilitate. C5º reꝗrit̉ vt apud euꝫ aptaſint inſtr̄a ⁊ hoc eſt necͣtuꝫ: qꝛ ſine aptis inſtris nō pōt fieri oꝑatio manualis ſicut cū raſorio ⁊ ſcalpellis male incidentibꝰ nō poſſumus ꝯueniēter radere os ⁊c̄. Expeditaſunt gͦ illa q̄ erāt p̄mittēda vt in pͥnº huius libri.ad lr̄aꝫ accedamus. Vt āt meHis ergo VlOliuc appeat diſtictio ⁊ diuiſioiſtiꝰ ꝑtis diuidēdus eſt gͦ totꝰ liber qͣrti canōis Auicē. Etdiuidit̉ totꝰ iſte liber in quo Aui. agit de egritudībꝰ q̄ nōſunt alicui mēbro ꝓprie: ſed accidūt cōiter toti corꝑi i 7Fen. In pͥma agit Auic. de feb. ī gnaͣli ⁊ ī ſpāli ⁊ theorice⁊ practice. ⁊ in ſcd̓a d̓terminat de criſi. ⁊ diebꝰ creticis. ⁊ iniſta 3ª agit de ap̄atibꝰ. ⁊ in 4ª d̓ ſol̓one ꝯtinuitatꝭ. ⁊ ī 5ª dediſlocatiōe. ⁊ in 6ª de venēis ⁊ remedijs venenoꝝ. in. 7de decoratōe turpitudīs corꝑis. ¶ Omiſſis aūt alijs fenq̄ nō ſpectant ad opꝰ cyrugicū: pn̄s intētio ē exponere tertiā Fen qͦ eſt de apatibꝰ. ⁊ qͣrtā q̄ eſt de ſol̓one ꝯtinuitatis.⁊ aliꝗd exponemus de ꝗnta qͣꝫtū ad aliqͣ capitula in ꝗbuseſt difficultas. ¶ Cōtinuemus gͦ ſic. Poſtqͣꝫ Auicē. determinauit ſufficienter de febribꝰ ⁊ de cura apatū. ⁊ hͨ ī pͥmafen. ⁊ de criſi ⁊ de diebus creticię: ⁊ hͦ in 2ª fen. hic in iſta 3ªfen determinat de apatibꝰ ⁊ curis ip̄oꝝ. Hꝫ aūt iſta 3ª fentres tractatꝰ. ī pº determīat de apatibꝰ cal̓is ⁊ curis ipſoꝝ⁊ in 2º determiat de apatibꝰ frigidis ⁊ curis ipſoꝝ. ī tertiode lepra ⁊ cura ipſius. Cauſa aut qͣre fecit tractatuꝫ de lepra diuerſuꝫ ē: qꝛ lepra lꝫ cōicet cū ap̄atibꝰ in hoc ꝙ lepraponit̉ cācer vl̓is toti corꝑi: tn̄ qꝛ lepra hꝫ aliū modū vl̓itatis qͣꝫ habeant alia aꝑata: eo ꝙ totū corpus cōprehēdit ꝓtato diſtinctū tractatu fecit: Diuidit̉ .n. ꝑs p̄ſens in duas:qꝛ pͥmo ꝯtinuat ea que dicunt̉ ad ea q̄ dicta ſunt de ap̄atibus in libro pͥmo. 2º ꝓſequit̉ de apoſtematibꝰ ẜm ꝙ ſpectat ad hūc libꝝ. ſecūda ibi. Dico ꝙ omne ap̄a) prima induas. naꝫ pͥmo oſtēdit qūo fuit locutus de aꝑatibus in libro primo. ſecūdo oſtēdit qūo loquit̉ in hoc libro. ſecūdaibi. In hoc autem loco.ad lr̄aꝫ accedamꝰ. 4. breuit̓ ſūtDed ante qua ītelligēda extra lr̄aꝫ q̄ ſūt neceſſaria. vnū ē de ꝯtinuatiōe. 2ᵐ ē de diffōne ap̄atis .ſ. ꝗd ſitap̄a. 3ᵐ ē de cauſis ap̄atis. 4ᵐ de mō gn̓atiōis ap̄atꝭ.ſic ꝓcedo. vr̄ ꝙ Aui. male ꝓceſſerit cūDe PrMO imediate poſt deteriatōneꝫ de feb. determīauerit de apatibꝰ. poſtea v̓o de ſol̓one cōtinuitatis.
qꝛ naͣliter ⁊ artificial̓r ſimplicia p̄cedūt ꝯpoſita: ſꝫ ſol̓o cōtinuitatis ē morbꝰ ſimplex: apa ē morbꝰ cōpoſitꝰ: vt dicūAuicē. in pͥmo canone Fen 2ª. 2ꝰ gͦ tractatus de ſolutio neꝯtinuitatis dꝫ p̄cedere tractatū de ap̄atibus. ¶ PretereaG. ī lib. de īge. ſani. p̄miſit curatōeꝫ de ſol̓onē ꝯtinuitatiscuratiōi d̓ aꝑatibꝰ. ⁊ alij ſil̓r ſic̄ Brunꝰ. gͦ vr̄ hͨ male ꝓceſſiſſe. ¶ Dd̓m ꝙ ē loqd̓ apatibꝰ ⁊ de ſol̓one ꝯtinuitatꝭ dupliciter vnoº theorice alioᵇ viā curatōis ⁊ practice. Si loquamur pͥmo dico ſine dubio ꝙ deterīatio ſol̓onis cōtinuitatis p̄cedit determinatione apatū: qꝛ naͣle ſimplex p̄cedit cōpoſitū ⁊ ꝑs totū: nūc ſol̓o ꝯtinui eſt ꝑs ſimplex vl̓morbus ⁊ ap̄a ē morbꝰ cōpoſitꝰ: iō qͣꝫtum ad hoc ſol̓o cōtinui p̄cedit apa. Et iō qꝛ Aui. in ſcd̓a Fen loquit̉ de iſtisꝑ viā ſpeculatiōis ⁊ theorice: iō Aui. in ſcd̓a Fen p̄miſit capitulū de ſol̓one cōtinuitatis ca. de ap̄atibꝰ: ſꝫ in via practice ⁊ curatiōis nō eſt curandū niſi ꝓceſſus ꝗ eſt ī via curatiōis melior. ¶ Nūc aūt ꝑꝑ tres cās p̄miſit tractatuꝫ cūratiōis apatum tractatui curatiōis ſol̓onis cōtinui: pͥmoqꝛ ipſe īmediate determinauit de febribus: ⁊ ad febresmultotiēs ſequūtur apata ꝑ viā criẜ. ⁊ etiā ad ap̄ata multotiēs ſequunt̉ febres. iō īmediate poſt febres determinauit de curatiōe apatū. ¶ Alia cā pōt eſſe: qꝛ lꝫ ſolutio continui ſit cā vna integrās ap̄a: qꝛ apa cōponit̉ ex tribꝰ morbis: tn̄ apa eſt quodāmō cā ſol̓. ꝯtinuitatis: iō erit ꝑs ap̄atis ⁊ cā ītegralis ipſius ꝓut eſt occulta īmanifeſta: ſꝫ apaeſt cā ſolutiōis cōtinuitatis manifeſte q̄ apparet ad ſenſūſcꝫ vlceris: ⁊ iō dicit Aui. pͥmo can̄. Fen ſcd̓a: ꝙ cauſe vlcerum aut apa qd̓ rumpit̉ aut bothor qd̓ ſe comedit: ⁊ iſtaetiā eſt de genere apatis: aut plaga q̄ facit pus: ⁊ iō qꝛ adapa vt plurimū ſequit̉ ſolutio ꝯtinui māifeſta de qua ponunt auctores curationē ſaltē ſolutio cōtinui que eſt vlcꝰiō ponūt tractatū de ſol̓one cōtinui poſt tractatū de apatibus in via curatiōis. ¶ Tertia cauſa eſt: ⁊ ſequit̉ ex p̄dictis: qꝛ Aui. ⁊ alij auctores loquēdo de cura aꝑatum pōītcurationē ipſoꝝ vſqꝫ ad aꝑtionē: poſtmodū qn̄ aꝑata ſūaperta dependet curatio eoꝝ ex curatiōe vlceꝝ: ⁊ iō Aucen. nō docet curā apatū qn̄ ſunt aꝑta in tractatu aꝑatumtinuitatis: ⁊ ꝑ ꝯn̄s curatio ap̄atū quo ad hoc precedit curam ſolutionis continuitatis ⁊ illa ſequit̉. Ideo in via curationis Auicē. premiſit tractatū ap̄atuꝫ tractatui ſolutionis continui. Et propter hoc etiam Auicen. in pͥmo canone. Fen 4ª. quia ibi loquitur practice priꝰ determinet decuris ap̄atum qͣꝫ ſolutionis continuitatis.ad argumēta. ¶ Ad pͥmuꝫTunc reſpōdeo. terriū pꝫ ſolo per ea quedicta ſūt: qꝛ arguul in viā theorice ⁊ ſpeculatōis: ⁊ hoc cōceſſum eſt. ¶ Ad 2ᵐˡ argumētū: qꝛ dicis Gali. pͥmo poſuitcurā ſol̓onis cōtinuitatis. Dd̓m ꝙ Galie. reſpexit ad ronem ſimplicis ⁊ cōpoſiti ⁊ qꝛ ſol̓o cōtinuitatis eſt ſimplex⁊ ap̄a eſt morbus cōpoſitus: iō prius deterīauit Aui. d̓ ſolutiōe cōtinui qͣꝫ de apate: ⁊ nō ſolum, determinauit pͥusde ſol̓one cōtinui qͣꝫ de ap̄ate: ſꝫ etiā prius qͣꝫ de cura male cōpl̓onis. Et rō huiꝰ potuit eſſe iſta: qꝛ ſol̓o cōtinui eſtmorbus cōior qͣꝫ mala cōpl̓o: cōe aūt p̄cedit minus cōmune. ¶Uel pōt dici ꝙ Galie. ꝓ tanto determinauit priusde ſol̓one cōtinui qͣꝫ de ap̄ate: qꝛ in 2º li. Galie. ꝓceſſeratdiſputādo cōtra illos ꝗ dicebāt ſufficere in curatiōe cōſiderationē cōmunē: vt cū morbꝰ ſit ꝗd p̄ter naͣm dꝫ abijcicorꝑe: ⁊ nō dicebāt reꝗri cōſiderationes ſpāles: ⁊ iō incipit in 3ª ꝑticula ab illo morbo ꝗ indiget in ſui curationemagis ꝓprijs cōſideratiōibus ſicut a ſol̓one cōtinui: qꝛ īdiget multis cōſideratiōibꝰ ⁊ ſpālibus tam rōne ſui qͣꝫ cōpoſitiōis rōne cū alijs morbis: tuꝫ rōne diuerſitatis morboꝝ: tū rōne diuerſitatis totius corporis ⁊ mēbrorum.ſcꝫ de diuiſiōe apatꝭ ꝙ d̓De ſecundo Di co apare potdari miluplexdeſcriptio: vna eſt q̄ ſolet dari cōiter. Ap̄a eſt tumor vel