aliqua naturali ꝓpͥetate ꝯſiſtuntcadunt ſb̓ diſtribucone. cum hecom̄a bonā ſint erit verbū autorbonorū ⁊ nichil eſt malum in entibꝰ qd̓ ē ꝯtra manicheum. ⁊ hocinuitur in gloſa q̄ dicit. Ecce autor eſt bonoruꝫ. Sic ergo exponedo lrām arriꝰ q̄rit qͥd notet habitudo p̄poſiconis cū dicit̉. Omniafacta: p̄ verbū facta ſunt? Videt̉enim cauſā inſtrumētalem notare ⁊ ſic ex modo loquēdi verbū eſſet īſtrumētū factoris pͥmmi. Adquod dicendū ꝙ p̄poſicio notatcauſaꝫ medialem. nō illam que einſtrumental̓. ſꝫ illam qͥ ē in ordine nature. qͦ alt̓ eſt ex altero. perverbū ergo ⁊ virtutem ⁊ ſapīēciāfit qd̓ fit. qͥa verbum eſt a patre⁊ habet ab ip̄o ꝙ oꝑat̉. Io. v.Quecumqꝫ facit pat̉: hec ⁊ filiusſimilit̓ facit. Vn̄ ſap̄. vij. de ſapentia dicit̉ ꝙ omū ē artifex onēhabēs vir tutem om̄a ꝓſpiciens.Preterea. Eccī. xviij. dr. Qui viuit īeternum creauitonia ſimulCreacio autē nō ē tal̓ opacio quepoſſit habere inſtrumentum. qͥaone inſtrumētū aliqͥd ſupponitſuꝑ qd̓ oꝑet̉. Creacō aūt eſt aliqͥd de nichilo in ens ꝓducere.Ad hoc aūt artifex cui ſufficit ſolavolūtas ad oꝑadum: inſtrumto extra ſe exiſtēte nō indiget. Etſi dicat̉ indigere: ꝯſtat ꝙ ī ſe ipfectꝰ eſt. dicere autē priniū imꝑfectū eſſe oꝑificē valde ē incōueniens Eſt ergo ītellcūs lr̄e qͥ dictusē ⁊ nō quem dicūt heretici. Seqͥtur autē de modo oꝑandi cū dicit. et ſine ip̄o factū ē nichil quaꝓpoſicōem oportet reſolui vt melius intelligat̉. Reſoluit̓ autē inhac nō aliqͥd factū eſt ſine ipſoEt tūc obiciunt NNeſtorius et Eutices. ſꝫ ſpūſſanctꝰ ē aliquid. nonergo eſt factum hoc aliquid ſineipſo ergo factū eſt cum ip̄o ⁊ perip̄m. ergo ſpūſſanctꝰ ē factꝰ. Sſi dicas ꝙ factor non cadit ſb̓ cordiſtributo. Dicit eutices ꝙ ſpirituſſanctꝰ ē de hijs q̄ ſunt ꝓcedencia a factore primo ⁊ ſedētia ⁊ qͣeſcenciā ſuꝑ creaturam. Actu. ij.Sedit ſuꝑ ſingulos eorum ſꝑirituſſanctꝰ. Ad hoc autē penitꝰ excludēdum dicit Ioh̓es Criſoſtomꝰ ſic eſſe pūctuandū Sine ip̄ofactuꝫ eſt. nichil qd̓ factum e. itaꝙ hec implicacio quod factū eſtponat̉ circa terminū diſtributūvt ſit ſēſus. nō aliqͥd qd̓ factu e.factum ē ſine ipſo ⁊ tūc ceſſat obiectio. qͥa ſpūſſanctꝰ nō ē factꝰ qͥaꝑ hoc ꝙ ꝓcedit non ꝓbatur eſſefactꝰ. quia deꝰ ipſe ꝓcedit ⁊ noneſt factus. Psͣ. Ipſe tāꝙͣ ſpōſusprocedens de thalamo ſuo qd̓ dedeo ſimbolice ītelligitur. Eze. iij.Benedcā gl̓a dn̄i de loco ſanctoſuo. ⁊ ẜm lrālem expoſicionem ſiue ſēſuꝫ ſb̓tilit̓ procedit. Ꝙ aūtrequieſcit ſuꝑ creaturā nō ꝓbatcū eſſe creaturam. quia ⁊ ip̄e S