Hęc cū ita ſint patris et filii diuinitas ſancta eſt atqꝫ ſanctifica rationabilia cunctaſanctificās quę ex liberi arbitrii cognitione ac ſtudio digna habentur: ut ī cōmunionē ſanctificationis ſanctā beatamqꝫ ſubſtātiam ſuſcipiant. Si ergo ex patris &filii ſubſtāntia ſpūs ſanctus non eſt cur eum in ſigno ſanctificationis filius di cōnumerauit? ait eum dominus ad diſcipulos euntes docete oēs gentes baptizante:eos inomine patris & filii et ſpūs ſancti: Quod ſi gentes oēs quę credūt & ſanctificantur beatiſſima trinitatis nuncupacione ſanctificantur: Iccirco planū eſt expr̄is & filii diuinitate ſpūm ſanctū eſſe: quia ſubſtantialiter ſanctus eſt ip̄e: & ſanctos facit omnes qui cōmunioni eius ad herēt quemadmodū apoſtolus ip̄os alioquit̉ quibus ait abluimini & ſanctificamini in nomine domini noſtri ieſu chriſti& in ſpū ſancto eius. Si uero ſubſtantiæ nō ē dei patris & filii quęro iteꝝ quomōpatri & filio cōnumeratus eſt? An quaſi non poſſit ad ſanctificationē ſufficere fidelibus patris & filii diuinitas ſpūꝫ ſanctū qui nō ſit ſubſtātiæ ſuę ad plenitudinēſanctificationis aſſumpſit? Quod ſi ita eſſe putaretur quomō diuinitatē dicer̄mꝰnullius egentē ꝑſe ꝑfectā nullatenus ab alio deſiderare ꝗcꝗͣ ut benefacer̄ poſſit?Ar. Si ſpūs ſanctus ſēpiternę diuinitatis cōſubſtantialis eſſet prorſus ubiqꝫ ſubſtantialiter adeſſet nec miſſus de loco migraret in locū: Ath. ſanti angeli ſpūꝫ ſāctum hn̄t an non. Ar. & ualde quidē. Ath. ſemꝑ ne cū ip̄is ē? an ad tempus ſanctisuirtutibus ſpūs ſanctus ineſſet? nunquid angelos mō ſanctos eſſe dixeris mō nōſanctos. Na ſpūſſancti preſentia ſancti ſunt: Eius aūt abſentia non ſanctos eſſemanifeſtū eſt. luxta illud quod a deo dictū eſt non ꝑmanebit ſpūs meus cū ominibus generationis huius quia caro ſunt. et paulus apoſtolus ait: Si quis aūt ſpiritū chriſti non habet hic non eſt eius. Mala igitur opera ſi cauſa ſunt ut cū peccatoribus non ſit ſpūs ſanctus aliquos chriſti non eſſe oſtenditur: eo qd̓ ī his necſit ſpūs ſanctus nec inhabitet. Ergo ne miniſtri peccati eſſent angeli ſancti ſi nonſemꝑ ſpūm ſanctū hērent. Quomodo igit̉ apparent iugiter gloriæ dei ſi non ſemper ſancti ſūt et ſpūs ſancti participes? Ar. Sancte uirtutes ſpūm ſanctū ſemperhabent. Ath. Et ſancti patres qui ab ęterno probati ſūt deo ſecū habuerūt & nūcquoqꝫ habent ſpūm ſanctū an nō? Ar. & habuerunt & habent inſeꝑabiliter ſanoti homnes ſpūm ſanctū. Ath. cum apoſtolis dū in carne uiuer̄nt erat ne ſpūs ſāctus an non? Ar. Nefas eſt dicere cū apoſtolus non fuiſſe ſpūm ſanctū. Ath. ꝓfectine ſunt ſimul omnes ut regnū cęloꝝ predicarent an in partes mundi duodecimſparſi? Ar. corpore diuiſi ſūt ab īuicē ut gētes oēs docerēt ī chriſto fidē. Ath. ergo ſi cū angelis eſt ſpūs ſanctus. cū ſanctis aīabꝰ patrū ſpūs ſanctus cū apoſtolisqui longis erāt interſe difiūcti īteruallis ut regnū cęloꝝ prędicarent ſpūs ſanetrelinquitur ut oīa cōpleat ubiqꝫ ſubſtātialiter pn̄s ſicut & deus pater & unigenitus filiꝰ eius. Ar. Cōcedat̉ pūm ſanctum ubiqꝫ ſubſtātialiter ēe cur igit̉ ꝓphetaex dei perſōa dixit Ego dn̄s deus ueſter firmās tonitrū et creās ſpūm Si nō ē cr̄ata uirtus? Ath. ſemper ne creatur ſpūs ſanctꝰ uel ſemel ut tu uis cretꝰ ē? Ar. Quęſtiones obliquę nō īduxeris āte oīa ſęcula ſpūm creatū ēe dico. Ath. ꝓpheta creans dixit qͣi ſēꝑ deꝰ creet uox prophetę demōſtrat. Nō ergo de ſpū ſācto crās dicſed de flamīe uētoꝝ ad recreationē reꝝ. Erit āt tibi huiꝰ māifeſta cognitio ex hisquę ſequūt̉ cū ea ſūpto ꝓfecta nactꝰ fueris. Nāſi ſpūs ſāctꝰ ut ip̄e dediſti āte oīaſęcula creatꝰ ē dixiſſet ego deꝰ ꝗ tonitrū firmo et ſpūm creaui nūc āt nō ita dixitAr. obſeruatū igit̉ hoc recte dixiſti. Illud āt oīa ꝑ ip̄m facta ſūt oīa cōplectit̉ ut& ſpūs ſāctꝰ cū ī oīum numero cōputet̉ uirtus ꝗͣuis maxīa ī opificio ſubſtiterit.Ath. ergo ꝓ ſnīa tua uniuerſoꝝ dn̄s pr̄ dn̄i nr̄i ieſu chriſti a creata na ꝑcipit̉. ar.ab ſit ut hoc ūꝗͣ dixeri. Et .n. audimꝰ a ſaluator̄ dictū. Nēo filiū cognocit niſi pr̄nec pr̄m ꝗs nouit niſi filiꝰ. ath. ē ne hō ꝗ a ſuo ip̄e ſpū cognoſcit̉ an n̄? ar. apoſtoli uox quę dīc alterū neſcir̄ quę alteriꝰ homīis ſūt niſi tātū a ſuo quēqꝫ ſpū cogno