in his prorſus conſiſtunt quę facta ſunt. & creata quomodo igitur non impiumfuerit ea quę ſunt operum tranſferre in opificem? uel quomo nos blaſphemat.qui uoluntatem in patre priuſꝗͣ uerbū fuiſſe dicit: Nam ſi pręcedit in patre uolūtas haud uere filius dicit ego in patre aut ſi etiam ip̄e in patre eſt. ſecundus tamenputabitur: ut ipſum dicere non dicere non deceat ego in patre cum uoluntas priuſꝗͣ ip̄e ſit inqua facta ſunt omnia inqua & ip̄e ſubſtitit ut uultis: Nam etiam ſi gloria differt nihilominus ex his eſt. quę uolūtate facta ſunt: Quod ſi ita eſt quomōut in ſuperioribus dixi hic dominatur illa ſeruiunt? & quonam mō hic dominuserit̉ ꝙ ſit cum dominatione patris unitus? et creatura omnino ſerua ꝙ ſit apatrisunitate ſeꝑata? quę cum aliquando non eſſet poſtea facta fuerit: Sed eos decebatcum filium uoluntate dicerent prudentia quoqꝫ factum dicere: Ego enim prudētiam et uoluntatem idem eſſe: arbitror: Nam quod quiſqꝫ uult. hoc prouidet &quod prouidet hoc et uult: Ip̄e igitur ſaluator hęc ueluti germana ſimul cōnexuit dicens: Meum conſilium & ſecuritas idem eſt Vna enim utriuſqꝫ uis eſt. ſic id ēeſt dicere prudentiam et uoluntatem quę dn̄s eſt impii uero nolunt filiū uerbūeſſe conſiliumqꝫ uiuens: Sed in deo prudentiam et uoluntatem & ſapientiā quaſiaccidentem contingentemqꝫ hītum eſſe. non aliter ꝗͣ in homine fabulantur & omnia mouent: Et ualentini opinionem uoluntatemqꝫ pręmittunt modo filiū a pr̄ediſiungant nec ipſum fateantur proprium patris uerbum: ſed creaturam eſſe:Audiant igitur illi quod ſimon magus audiuit impietas ualentini nobis cum ſitinproditionem: Et omnes ſalamoni potius credant. qui uerbum ipſum ſapientiā& prudentiam eſſe dicit Deus enim inquit ſapientia fundauit terram: preꝑauit ātcęlos in prudentia: Eodem modo in pſalmis uerbo domini cęli firmati ſunt: Sicomnia quęcunqꝫ uoluit fecit: Et apoſtolus theſſalonicenſibus ſcribit uolūtas diin chriſto ieſu eſt: Filius ergo dei uerbum ip̄e eſt & ſapientia ip̄e prudentia conſiliumqꝫ uiuens. et in ip̄o patris eſt uoluntas ip̄e ueritas & lumen et uirtus patris ēQd̓ ſi uoluntas dei ſapientia eſt atqꝫ prudentia Filius autem eſt ſapientia uidene qui filium uoluritate dicit. ſimile dicat ſapientiam in ſapientia genitam eſſe. &filium in filio factum. et per uerbum uerbum creatum. Hoc & deo repugnat etſcripturis eius aduerſatur: Nam et apoſtolus filium non uoluntatis: ſed ip̄ius paterne ſubſtantiæ ſplendorem proprium & characterem predicat dicens qui cumſit ſplendor & character ſubſtantię ip̄ius. Si uero ut ante dixi non uoluntate eſt.ſed paterna ſubſtaritia & hipoſtaſis nec paterne uidelicet ſubſtātie proprietas uoluntate fuerit: Qualis cunqꝫ enim et quocunqꝫ mō fuerit beata illa hypoſtaſis talem et eodem modo eēe oportet propriam ex ipſa generationem: Et ipſe igitur pater non dixit hic eſt uoluntati mea genitus filius nec quem habui quia mihi conplacuit filium: ſed ſimpliciter filius meus. & ī quo potius mihi bone complacui:his uerbis oſtendens hunc natura filium eſſe: in ipſo enim eorum uoluntas. quęmihi placent: repoſita eſt. Numquid igitur quia natura eſt. et non uoluntate filiꝰuolentis inuitiqꝫ patris filius eſt? Minime quidem ſed uolentis Et ut ipſe dicit pater filium dilligit: & omnia oſtendit ei Vt enim bonus eſſe. uoluntate non cępitnec tamen inuitæ et pręter ſententia bonus eſt. Quod .n. ē hoc & uoluntariū ip̄ieſt ita & filium eſſe etiam ſi uoluntate non cępit hoc tamen ipſi nec in uita ē necpræter ſententiam: Sicut enim ſubſtantiæ ſuæ uoluntarius ē ita & filius propriuſqui ſubſtantiæ ipſitis eſt ip̄i non inuito ē. Velit igitur & diligat filium pater & ꝗſqꝫ quod deus uelit non quod nolit pie conſideret. Nam filius eſt uoluntate: Vultenim ipſum pater hac et ipſe amat diligit et obſeruat patrem Et una ex patre uolūtas ē. ī filio ut ex hoc ſpectari poſſit filius in patre et pater in filio: Nemo tamenſecundum ualentinum. pręcedentem uoluntatē ſuꝑinducat: Nec quiſqͣ occaſiōeuoluntatis medium ſe trudat. inter ſolum patrem ſolumqꝫ uerbum inſaniret enī