eſt uoluntati preponitur: & oportebat eos cum non audirent uoluntate cogitareſecundum naturam: hi uero obliti ſe audire de deo humanas audent oppoſitiones dicere in deo uidelicet neceſſario & preter ſententiam: ut uerum dei filium eſſe negent: Et enim dicant ipſi uobis bonum eſſe miſericordemqꝫ deum hoccine adeſt. ei uoluntate an non: Si enim uoluntate: conſiderare oportet quia bonus eſſecepit: & fieri poteſt ut bonus non ſit: Nam uoluntas & propoſitum ad utrunqꝫmouetur: & hęc eſt rationalis naturę paſſio: Si uero quia id abſurdum eſt nonuoluntate miſericors & bonus eſt audiant quę ipſi dixerunt: ergo neceſſario &inuitur bonus eſt: & quis ipſi neceſſitatem imponit Quod ſi irrationabile eſt dicere in deo neceſſitatem: quia natura bonus eſt: multo magis & uerius filii paternatura & non uoluntate fuerit: Dicant uero & hoc item nobis uolo enim eis proipſorum impudenciā interogatioēm adducere audacem ſane: ſed quę tamen adpietatem ſpectat propicius eſto domine pater ipſe cum prius conſuluiſſet deinde uoluiſſet ſiccine fuit? an & anteꝗͣ confuduiſte? Oportet enim qui de uerbo talia preſumunt talia & ipſos audire: ut ſuam eiuſmodi petulantiam ad ipſum quoqꝫ patrem preuenire cognoſcant: Quando igitur ſemel de uoluntate cōſultarūtſi & ipſum eſſe dixerint uoluntate quid erat anteꝗͣ uellet? aut quid plus habuitpoſtquam uoluit: ut uos dicitis: Quod ſi abfurda eſt eiuſmodi interrogationeqꝫconſiſtere poteſt: neqꝫ omnino fas eſt talia dicere: Sufficit enim cum audimus dedeo ſcire nos & intelligere ipſum eſſe qui eſt: Quomodo igitur non abſurdumfuerit de uerbo quoqꝫ dei talia cogitare? & propoſitum & uoluntatem premitter̄Sufficit enim etiam cum audimus de uerbo fcire uos & intelligere deum qui uoluntate non eſt: non uoluntate ſuum uerbum habere ſed natura Quomodo nonomnem inſaniam exuperat tantummodo etiam cogitare ut conſulat ut conſideret ut elligat deus ut ſibi ipſi uelle perſuadeat ne non irrationaliis & infipiens ſitſed rationem ſapientiamqꝫ contineat: Nam de ſe ipſo conſiderare uidetur qui depropriet ate ſue ipſius ſubſtantię cōſulit. Cum igitur magna ſit in eiuſmodi ſēſiblaſphemia: prę dicer̄tur. ea que facta ſunt beneplacito: & uoluntate facta eſſe filium uero non eſſe opificium uoluntatis acceſſarium ſicut creatura ſed naturaliter propriam ſubſtantię generationem. Et enim cū proprium ſit patris uerbūnon ſinit uoluntatem aliquam pre ſe conſiderari qui uiuens patris eſt ipſe coriſilium & uirtus & opifex eorum quę patri placuerint: Et hęc ipſe de ſe dicit in prouerbis meum conſilium & ſecuritas mea prudentia & mea fortitudo: Sic enimipſe cum ſit prudeniia inqua cęlos fecit & fortitudo & motus chritus enim dei uirtus eſt. & dei ſapientia nunc proſequens dixit mea prudentia & mea fortitudocum dicat. meum conſilium ſicuti a propheta didicimus quia ipſe magni conſiliangelus eſt. & uoluntas patris ipſe uocatus eſt: Sic enim redarguendi ſūt qui humana de deo cogitant: Ergo ſi facture uoluntate ac bene placito ſubſiſtunt & omnis creatura uoluntate facta eſt: exceptus hic eſt abeis quę facta ſunt: & ipſe potius eſt uiuens patris conſilium in quo hęc omnia facta ſunt. in quo & ſanctus dauid gratias agens dicebat pſalmo ſeptuageſimo ſecundo tenuiſti manum dexſſrāmeam: & in conſilio tuo duxiſti me: Quomodo igitur uerbum cum ſit patris cōſilium & uoluntas pōt ipſum propoſito & uoluntate gigni. Pręterꝗͣ ſi ut antedixi maleſani denuo dicant ipſum per ſe ipſum uel per alterum aliquod genitumeſſe: quid igitur per quod genitum eſt: Fingant alterum uerbum & ualentinum imitati chriſtum alterum nominent Non enim ſcriptum eſt ſed ſi etiam cōmenti fuerint illud deniqꝫ per quod genitum eſt & ita deinceps recogitātibus nōbis ac diſcutientibus ueritatem multiceps ſacrilegorum hęreſis in deoꝝ multiplicitatē infinitūqꝫ furrorē labi reperitur ubi cū filiū creaturā ex nihilo eſſe uelinteadem alio mō ſignificant propoſitū & uoluntatē premittentes q̄ rationabiliter