ſi mutabile: uel quomodo ſapientia: ſi uariabilis niſi forte qͣi in ſubſtantia gr̄amquādā conueniſſe dicant habitumqꝫ uirtutis: & ita uerbum uocatā eſſe hanc &filium & ſapientiā ut auferri poſſit & addi Hęc enim ſentientes ſępenumero dixerunt. Sed non eſt fides iſta chriſtianorum: neqꝫ enim uerbum eſ ſe demonſtrat &filium & uere deum: nec ſapientiā uere ſapientiā: Quod enim mutatur & uariatur nec ī uno & eodem per manet quomodo uerum eſſe poteſt? Et dominus utiqꝫ dicit ego ſum ueritas. Si hoc igitur dominus de ſe ipſe dicit: & hoc ipſius īmutabilitate oſtendit & hoc ꝗ didicerunt ſanti teſtantur: Quin ēt cogitationes d̓ dopiū hoc eſſe nouerunt: Vnde hoc excogitarunt īpii? Ex corde igit ea tanꝗͣ excorruptione euomuerunt: Quoniam uero diuina quoqꝫ p̄textunt eloquia: & hac exſententia ſua ꝑperam exponere nittunt̉: neceſſe eſt eis reſpōdere tautiſpor dū uerba defenderemus & ipſis planum fecerimus ea quidē rectū ſenſū hēre illos ueromale ſentire: Dicunt igit̉ apud apoſtolū ſcriptū eſſe ꝑꝑ quod. & deus exaltauit ilIum. & dedit ei nomen: quod eſt ſuꝑ omne nomē ut in noīe ieſu omne genū flectatur: cęleſtiū & terreſtiū & in fernorū Apud dauid aūt ꝓpterea unxit te deus deus tuus oleo letię p̄particibus tuis: Deīde inferunt qͣi ſapiens aliquid dicāt: Si ꝑꝑhoc exaltatus eſt. & gr̄am accepit: & ꝓpter hoc unctus eſt: p̄miū uoluntatis accepit. Qui uero uoluntate facit mutabilis certę naturę eſt: Hęc non ſolū dicere ſedēt ſcribere auſi ſunt euſebius & arius & qui ab eis deſſcenderunt. medio foro locnon uerētur: nec uident uera ſua quātū habeant inſanię. Si .n. uoluntatis p̄miumea q̄ hēt accepit? Neqꝫ .n. ea habuiſſet niſi deſiderantis opus edidiſſet ex uirtuteigitur hęc & bonitate ꝯſecutus propterea ꝯuenienter filius dicit̉ & deus: nec uerus eſt filius. Quod .n. ex aliquo naturaliter eſt: uera generatio eſt qualis iſaac fuit abraę & ioſephp iacob & ſplēdor ſoli. Qui uero ex uirtute & gr̄a filii dicuntſolū mō hn̄t quā acceperunt ꝓ natura gratiā: & alli ſunt ꝗͣ id quod eis datū eſt. qͣles ſunt homines ꝙ per participationē ſpm̄ acceperunt de ꝗbus dicebat: filios genū & exaltaui ipſi uero me ſpreuerunt: quippe qꝛ nō erāt naturaliter filii ꝓpterea & illis mutatis ſp̄s ablatus eſt: & ip̄i abdicat ſunt: Et eos ſi penituerit denuo ſuſcipiet: & lumē eis prebens deus ꝗ ab initio pariter gr̄am dederat filios iterum uocabit: Quare ſi talē ēt ſaluatorē dicūt nec uerꝰ ipſe dꝰ nec filius nec pr̄i ſimilis eſſedemonſtrabitur: nec oīo deū hēre ſubſtantialiter patrē ſed gr̄am ſolā quę ei data eſt: hēre aūt deū ad ſimilitudinē reꝝ oīum ſubſtantialiter creatorē: Qud̓ ſi talis eſt qualē iſti dicunt apparebit potius non ab initio iam filii nomen hiuſſe. ſi ꝗdem hoc habuit operū & meriti p̄miū: nō aliuſmodi ꝗͣ cū factus eſt hō & ſerui foimā accepit. Tunc n. fuit cū factus eſt obediens. uſqꝫ ad mortē. Exaltatus aūt fuiſſe dicitur: & donū acceppiſſe nomē ut in nomine ieſu oē genu flectatur: Quid īgitur antea fuit ſi nūc exaltatus eſt? & nunc adorari cepit? & ſi filius dictus eſt cūfactus eſt hō Videtur .n. nihilo meliorē reddidiſſe carnē ſed ip̄m potius per carnē redditū eſſe meliorē ſi quidē ꝓ malignitate eoꝝ tunc exaltatus eſt: filiuſqꝫ dictus cū hō factus eſt: Quid igit̉ erat antea? neceſſe eſt .n. eos denuo interrogareut impi etatis eoꝝ finis perſpiciatur. Dn̄s .n. ſi eſt deus filius & uerbū: nō erat āthęc āte ꝗͣ hō fier& aut aliud aliꝗt fuit p̄ter hęc & hoꝝ poſtea ex uirtute factꝰ eſtparticepę ut diximus aut illud eos ducer̄ neceſſe ē. ꝙ in caput eoꝝ redimet necfuiſſe ꝗdē ip̄m antea ſꝫ totū natura hīem eſſe nihilqꝫ p̄terea. Hęc uero nō ęcleſięſꝫ ſamotei eſt & iudęoꝝ opinio: Quid igit̉ quādo cū illis ſentiūt nō circūcidūt& ip̄i tāquā iudei: ſed xp̄ianiſſmū ſimulāt. & aduerꝰ eū pugnā ꝯmittūt: Na ſi nonerat ſiue erat quidem ſed melior factus eſt poſtea: quomō per ipſum facta ſūt omnia: uel ſi perfectus non erat quomō pater congaudebat in eo: & ip̄e ꝗdē ſi meliornunc factus eſt: quomodo ātea lętabatur in perſona patris? Quomō autē ſi poſtmortē adorari meruit abraam ip̄m adorare dep̄hndit & moyſes in rubo?. & ſicut