quo intendere debet: auerſuſqꝫ ab ea: agitet equum temere: quemadmodum potuerit ( poteſt autem quemadmodum uult) in obuios plerunqꝫ impellit: pleꝝqꝫ per pręcepſ agit: illatus quecunqꝫ: ſe ipſum equorū uelocitate pertulerit: ratꝰdū ita curit: a meta non decerrare: Fuge enim ſolum intentus eſt: nec ſe uidet extra metam euaſiſſe: Sic & anima diuertens a uia iudei: cum pręter honeſtum: mēbra corporis impellat: ſed ipſa potius cū his pariter a ſemet ipſa impellatur: aberat & malum ſibi ipſa fingit: nec de uia ſe declinaſte uidet: & extra ueritatis metāeuaſiſſe: ad quam beatus paulus: uir chriſto plenus intendens dicebat: ad metamfeſtino: ad brauium ſupernæ uocationis chriſti ieſu: Intuens igitur bonum uir ſāctus: malū nunꝗͣ fatiebat: Gentilium igitur nonnulli cum aberraſſenta uia: neqꝫ chriſtum cognouiſſent: peccatum in ſubſtantia & per ſe ipſū eſſe dixerunt: bifariam errantes: qui uel opificem priuant: ne ſit rerū omnium factor: neqꝫ enī earum dominus eſſent. Si quidem peccatum fecondum eos ſubſtantiam per ſe ipſūhaberet & eſſentiam: uel rurſus ſi oniuerſi eum uolunt: mali & neceſſario factorēeſſe concedent: quando in his quę ſunt: placet & malū eſſe. hoc autem abſurdumeſſe: nec fieri poſſe manifeſtum eſt: non enim ex bono malum: neqꝫ in ipſo eſt: neqꝫ per ipſum: quippe bonū eſſe deſineret ſi mixtam naturā haberet: uel mali cauſa eſſet: qui uero per hęreſin ab eccleſiaſtica doctrina exciderunt: & quod ad fidēpertinet naufragium fecerunt: Hi quoqꝫ mali ſubſtantiam eſſe delirant: & alterūſibi fingunt pręter uerum chriſti patrem deum: & hunc in genitum: maliʸ factorem & peccati principem: & creationis opificem. hos autem facile quiſpiam refellerit: & ex diuinis ſcripturis: & ex ipſa hominum intelligentia: unde hęc ipſi cōmuniſcentes inſaniunt: dominus igitur & ſaluator noſter ieſus chriſtus in euangeliis ſuis: moyſe uerba. ꝯfirmans ꝙ dominus deus unus eſt: confiteor tibi paterinquit cęli & terre. Si autem unus eſt deus: & hic cęliterreqꝫ dominus: quo nammodo alius pręter eū deus fuerit? Vbi nā & ille qui ſecundum ipſos deus eſt? Cūunus & uerus deus uniuerſa cōpleat: quę cęli ac terrę ambitu continentur? Quomodo rerū factor eſſet & alius? quarū deus ipſe & pater chriſti dn̄atur ſecundūſaluatoris uocē? niſi forte eoꝝ quę boni ſunt dei malū quaſi equa lance dicerentdnāri poſſe: Quod ſi hoc dicunt uide quātū impietatis incurrunt: In his enim ꝗpari poteſtate ſunt: nec ſuperius quicꝗͣ inuen iretur: nec fortius. Et enim ſi altereſt altero nolente par utriuſqꝫ uirtꝰ: & infirmitas: Virtus ꝗdē: ꝙ ipſi īter ſe alteralterius uoluntatē in eo ꝙ ſunt uincunt: infirmitas uero: ꝙ nolentibus ipſis respręter ſnīā eueniūt. eſt. n. bonus pręter ſnīā mali. eſt & malus: pręter uoluntatēboni Pręterea (hoc &. n. inꝗet aliquis) Si ea quę uidentur opera ſunt mali: ꝗnā opus eſt boni? uidetur .n. nihil pręter ſolā opificis creationē: Vnde autē boeſſe cognoſcetur? ſi nulla eius opera ſint: per quę cognoſcatur? Ex operibus .n.artifex agnoſcitur: Quomodo aūt duo fuerint ſibi inuicē contraria: uel quid eritquod iſta diuidat: ut ſeparata ſint? Simul .n. eſſe non poſſunt: cū alterū ab alterodeſtruatur: Sed nec alterū eſſe poteſt in altero: propter eorū diſiunctionem: diſſimilitudinēqꝫ naturę: Tertiū igitur ſurget aliquid diuidēs: ꝙ & ipſū deus erit. hocuero tertiū: cuiꝰ naturę fuerit? bone nec an mali? Incertū eſſe apparebit nā utriusqꝫ ipſū naturę eſſe non poteſt. Cū igitur hęc eorū ſententia uim nullā habere cūprobetur: neceſſe eſt eccleſiaſticę cognitionis elucere ueritatē ꝙ nec a deo malūeſt: nec in deo: nec ab initio fuit: nec ipſius ulla ſubſtantia: Sed hoīnes: poſtꝗͣ boni ꝯtēplatione priuati ſūt: Inani aſibi: & quę ip̄i uolunt cogitare: & fingere ceꝑūtut. n. ſi quis lucente ſoleret omnē ſua luce terrā luſtrante claudens occulos tenebras ſibi ip̄e fingat: & iō tanꝗͣ intenebris errans obābulet: ſępius quę cadat ꝑ preceps ſubactus: nec lucē: ſed tenebras ēe putet. Quippe: ꝗ ꝑſpicere exiſtimet cumomnino nō uideat: ſic & anima hominū oppręſſo oculo: ꝑ quē poteſt intueri deū