multo fortius legitimū: vt. C. de natura. li. autentica. licet.¶ An aūt frater teneat̉ dotare ſororē: Bart. in. l.dedit. ff. de colla. bo. dicit ꝙ ſic. ⁊ de hoc eſt glo. in.l. cum plures. ff. de admi. tu.¶ An aūt ille qui debet habere alimēta debeat hr̄eexpēſas in ſtudio: Bar. in. l. de bonis. §. non ſolūde car. edict̓. ⁊ in. l. legatis. de ali. leg. dicit ꝙ in ſtudijs neceſſarijs. ſine quibꝰ hō ẜm cōditionē ſue ꝑſone viuere non p̄t. vt addiſcat grāmaticā et ſil̓ia.Et tunc impenſa dr̄ neceſſaria. Et tenetur. Secusin ſtudijs ī quibꝰ quis dr̄ militare ſine quibꝰ quispōt honeſte viuere ẜm cōditionē ſue ꝑſone.¶ Appellatōe alimētorū: ſeu victus ⁊ veſtitus. cibꝫpotus. veſtimēta. lectus ⁊ habitatio intelligunt̉. ⁊ea ſine quibꝰ viuere nō p̄t hō. d. l. legatꝭ. de ver. ſigvictus. Qn̄ autē maritus facit eius vxorē dn̄am ⁊vſufructuariā ⁊cͣ. Uide ſingul̓r. jͣ. Uſuffructus.Itare non debet eſſeligneū. vel terreū: de cōſe. di. j. altaria. ꝙſi ad celebrandū miſſaꝫ nō hr̄ altare cōſecratū. ſaltē habeat̉ ꝑua tabula lapidea cōſecrata q̄dr̄ altare viaticū. In qͦ cōcedit̉ ep̄is ⁊ eorū ſuꝑioribus in itinere celebrare. ⁊ celebrari facere vbicūqꝫ.de priuil̓. qm̄. li. vj. Idē ꝯcedit̉ p̄dicatoribꝰ ⁊ minoribꝰ. vt vbicūqꝫ libere celebrare poſſint. ſic tn̄ ꝙ ſinep̄iudicio parochialis eccleſie. extra de priuil̓. in hisEt ꝑ verbum libere. ibi poſitū dat̉ intelligi. ꝙ hocpn̄t etiā ſine licentia dyoceſanorum.In qͦ aūt cōſiſtat ius parochiale? hr̄ in quodampriuilegio Greg. noni. qd̓ incipit. Nos attendētesEt ibi dr̄. ꝙ cōſiſtit circa tria .ſ. oblatiōes. decimaset primicias. Nota etiā ẜm Pet̓. de palu. ꝙ altareportatile dꝫ eſſe tante latitudinis ⁊ lōgitudinis .ſ.lapis in capſula ꝙ in eū poſſit capi pes calicis ⁊ hoſtia cōſecranda. vel ꝙ in conficiendo cum tenet inmanibꝰ panē vel calicē ſuꝑ lapidē teneat. vt ſic ſuꝑlapidem conficiat.Licitū eſt p̄ſbyteris cōſtruere altaria in eccleſianō cōſecrata. ſed in cōſecrata nō. niſi de licētia ep̄i.ar. lxviij. di. qͣꝫuis. ⁊ de ꝯſe. di. j. nullus p̄ſbyter. Eodem mō ſine cōſenſu ep̄i: nō ſunt altaria deſtruenda. ar. de conſe. di. j. eccleſie. ⁊. c. placuit.Ppellatio eſt duplexſcꝫ iudicialis. ⁊ extraiudicialis. Iudicialis eſt a minore iudice ad maiorē ꝓuocatio q̄ ſi legitima eſt ꝓnunciatū ſuſpendit ac etiā iuriſditionē iudicis qͦ ad illā cām ⁊ ipſius ad ſuꝑiorētranſfert cognitionē. Extraiudicialis v̓o eſt a pn̄tivel veriſil̓r futuro grauamine ad ſuꝑiorē ꝓuocatōq̄ ſi eſt ꝓbabilis: ip̄am cām ad ſuꝑiorē tranſfert. vtea pendente. nihil in ipſius p̄iudicium attentetur.Duo aūt ſunt effectus appellatōis. Operat̉ em̄ ſuſpenſiuū ⁊ deuolutiuuꝫ. Effectus ſuſpenſiuus eſttriplex. Suſpendit em̄ ꝓnunciatuꝫ ⁊ iuriſditionēiudicis ꝙͣtum ad illaꝫ cām. extra eo. ſuꝑ. Et p̄ſumptionem que erat ꝓ ſnīa. Et ſcias ꝙ non ſemꝑ appellatio operat̉ omnes iſtos effectus. Exemplumin appellatione ſnīe cenſure eccleſiaſtice. nam proIltarepter appellationem ſequentem: talis ſnīa nō ſuſpēditur. ſed oꝑat̉ tunc appellatio effectū deuolutiuūqꝛ deuoluit cām ad ſuꝑiorem. Et idem cum appellat̉ a ſnīa nulla. nam talis appellatio nō ſuſpenditꝓnunciatū: cum iuribus nō ſubſiſtat. ſed oꝑat̉ effectū deuolutiuū dūtaxat. Et hoc reſpectu appellari pōt a ſnīa nulla: vt. c. dilecto. extra. eo.¶ Quo aūt iure ſit adinuēta? dic ꝙ formalitas appellationis eſt de iure poſitiuo. ⁊ olim reddebaturius manu regia. Sed ipſa ſubſtantia appellatiōisvidet̉ de iure naturali. Eſt em̄ quedā defenſio ſeup̄ſidium innocētie. Eſt etiā principal̓r inducta adiniquitatē: ſeu imperitiam iudicis corrigendā. velad ſupplendum qd̓ incaute in priori iudicio fueratomiſſum. Ex quibꝰ pōt inferri. ꝙ licꝫ princeps formalitatem appellationis tollere poſſit. nō tn̄ videt̉ꝙ poſſit tollere ipſam ſubſtantiā .ſ. vt iuſticia nonreddat̉ aduerſus iniquitatē. vel impericiā iudicisCum princeps nō poſſit tollere ea q̄ ſunt iuris naturalis vel gentium.¶ Querit̉ de queſtione notabili. Ad queꝫ debeatappellari cum deeſt iudex appellatōis. hec queſtioprimo pōt intelligi. cum deeſt ꝓpter defectum ſuperioris: vt qꝛ princeps ille non recognoſcit̉ ſuꝑioreꝫin tꝑalibus. Et puto ꝙ a tali non poſſit appellari:qꝛ eſt loco principis: a qͦ nō appellat̉. Ad hoc gloſanotabilis in. c. qm̄. di. x. que dicit ꝙ a tali principenō eſt appellandū etiā ad papam. Si tn̄ iniuſticiaeſſet notoria. poſſet dici tunc papa poſſe adiri. Anaūt ꝑ viam denunciationis euangelice poſſit eccleſiaſticus adiri contra laicum: rōne iniuſte ſentētie.vide in. c. nouit. de iudi. Scd̓o poteſt intelligi. qn̄non deeſt ſuꝑior. ſed deficit ſpālis iudex ſuꝑ appellatiōe puta. ciuitas elegit ſibi poteſtatē. vel aliquisprinceps in ſua ciuitate. ſed non ꝓuidit ſibi de iudice appellationis. Dic ꝙ appellabit̉ ad ipſum ſuperiorem qui poteſtatem elegit. hec Panor. ſuperRubrica de appel.¶ Utrum autem excōmunicatus poſt legitimaꝫappellationem ſit euitandus. Rn̄. ꝙ non. vt notatur in. c. licꝫ de ſen. ex. li. vj. ⁊ in. c. paſtoralis. de appel. Ueruntn̄ ſi excōicatus nominatim. vel ſpecialiter infra tp̄s a iure: vel iudice determinatum. appellationem non fuerit ꝓſecutus. vt debuit. eo elaꝑſo poterit publice excōicatus denunciari. Et tūcerit euitandus tam in iudicio qͣꝫ extra. ⁊ ab actibꝰlegitimis remouēdus. vt. d. c. licet. Debet ergo reputari pro excōicato poſt talem denunciationemlꝫ non ſit. donec ſnīaliter fuerit declaratum appellationē ante excōicationē fuiſſe interpoſitā.Sed vtrum talis poſt denūciationem excōicationis ⁊ deſertionem appellationis celebrans: autingerens ſe diuinis efficiatur irregularis. Rn̄. Archi. in. d. c. licet. ⁊ ſequit̉ ibidem gemi. ꝙ non: quiaexquo appellatio legitima fuit ante excōicationeꝫinterpoſita ipſam excōicationeꝫ ſuſpendit. Et licꝫpoſt deſertionem appellationis denunciet̉ excommunicatus. non tn̄ eſt excōicatus.¶ Aqua. vtrum aqua non benedicta commixtaaque benedicte tota fiat benedicta. vide. jͣ. vnctioextrema.