ſicut nō poteſt eſſe comꝑgratio plurium. ita nec equalitasdiuerſorum. Poſtea adieciſtis et dixiſtis. Cum ſapientiaſit magnum et ſpirituale bonum, tunc ſi anima chriſti ęqua-lem habet cum deo ſapientiam. falſum erit. deum in omnibono maiorem habere ſufficientiam quaꝫ eius creaturam.Et deinceps. Sicut non poteſt creatura equari creatori.ita nec bonum vnius. bono alterius. Sed hoc bene et veraciter ibi dicitur. vbi creaturę bonum aliud atque diuer-ſum a bono creatoris inuenitur. Vbi vero vnum et idem etipſum eſt maius ac minus eſſe quid poteſt Quod eſt enimverum bonum creaturę pręcipue rationalis aliud pręter deum? Aut, quod eſt bonum dei aliud pręter ipſum. Si ergoverum et vnicum bonum creaturę deus eſt. et bonum dei-aliud pręter ipſum eſſe non poteſt, nunquid iccirco deusminor aūt maior ſeipſo eſt: quia creaturę ſuę pariter et ſu-um bonum ipſe eſt. Ceſſet ergo tandem tam crebra repeti-cio comperationis. vbi ſingularitas eſt vnitatis. Deindead comprobandam propoſitam aſſertioneꝫ adduxiſtis ver-ba apoſtoli. quibus aſtruere putatis minorem deo ſapien-tiam, habuiſſe animam chriſti. Dicit ergo. Quis enim ſcithominum. quę ſunt hominis. niſi ſpiritus hominis qui eſt inhomine. Ita et quę dei ſunt nemo cognouit, niſi ſpiritusdei. Ergo vt videtur non cognouit anima chriſti. ſi nemocognouit niſi ſpiritus dei:. niſi forte quis vobis reſponderevelit. et chriſti animam fuiſſe ſpiritum dei. Quę tamen ſūtiſta dei que nemo cognouit, niſi ſpiritus dei. Quę niſi illade quibus ibidem dicitur. ſpiritus omnia ſcrutatur, etiamprofunda dei. Que niſi illa de quibus dicitur: deus ocu-lus non vidit abſqꝫ te. quę preparaſti bona diligentibus te.Quę nec oculus vidit, nec auris audiuit. nec in cor homi-nis aſcendit. Iſta ergo nemo nouit, niſi ſpiritus dei. Etquid eſt quod ſequitur: nobis autem reuelauit. deus perſpiritum ſuum. Quem ſpiritum? Nos autem non ſpiritum

lipinta

ri ipduē̓

.1ſ