Dignum ergo eſt vt idipſum in noſtra nos aſſertione red-dat timidos. quod in vnius aſſertione veritatis tot iam vi-demus eſſe diuerſos. Quia enim de longe veritas videtur,diuerſa iudicia parit. et tantum de ip̄a quiſqꝫ poteſt quan-tum ip̄e eſt. In nobis quippe eſt ꝙ de rerum cognitione ꝑ-cipimus. et eo modo cordis intellectꝰ de his quę extra ſūtad veritatem iudicat. qūo ſe interius animus in repreſenta-tione figurat. Vnde neceſſe eſt. vt dum mens interius cor-rupta praue afficitur, intellectus quoqꝫ in iudicio eoꝝ qforis ſunt decipiatur. Hec ip̄a eſt cauſa quę etiam aliquan-do in vnitate ſenſuū ꝯtrouerſigā v̓boꝝ generare ſolet. quetamen tunc magis venialis fit, cū pertinax nō fuerit. Hancigitur nos. qui verbi dei fractatores. et inquiſitores veri-tatis eſſe videmur. ſi inter nos forte vt aſſolet aliquando ī-uenerimus. citius in idip̄m redeamus. ne ſi cęperimus no-ſtra dicta pertinaciter defendere, aliquid putemur ſapuiſ-ſe. Illud quoqꝫ quod de anima xp̄i caritas neſtra a me q̄rere dignata eſt, iam pridem inter quoſdam ſapientes ven-tilatum fuiſſe didici. atqꝫ ex his quid ſenſerint. quibus ma-gis credendum eſſe exiſtimamꝰ. tum alijs de ip̄is. tum ip̄isde ſe referentibus agnoui. Ego autem cum ſępius hac queſtione pulſari ſoleā. talem me eſſe profiteor. qui nollē huicaliquid ab omnibus vel tam curioſe ac ſuperſticioſe inqui-ri vel tam videnter aſſeri. Vnde nunc quoqꝫ gemina in hacre conſiderare coartor, cum videam me et prudētię veſtridebere ſitentiū. et bonitati reſpōſum. Inter hec ip̄a, etiā reidifficultas occurrit. q̄ fortaſſis nō poterit a me ita vt decꝫcōpendioſe diſcuti, cū ego ſi mod̓ indicēdi trāſiero, timeaſuꝑſticioſus videri. Polo tamen vt multomagīs volo ali-qua in parte inſcitię argui. quam caritatꝭ contemptor videri. et verba incōpta habere. quam cor ꝑuerſumIncipit tractatus dn̄i hugonis de anima xp̄i.

xuldlilima ſut cmumuma-nt mimirum ciin ciratori faimnit ſi potu-