Xxiiijergo dicamus tanta aut quanta, ſed dicamus tota ſapien-tia dei in anima chriſti eſt. et ex tota ſapientia dei, animachriſti ſapiens eſt: nec tamen equalis deo anima chriſti eſtquia ſapientia dei non eſt ¶ Porro longe aliud eſt ſapien-tia ſapere. et aliud ſapientiam eſſe: quia qui ſapientia ſa-pit quod habet aliunde accipit: qui ſapientia eſt ex ſemet-ipſo habet. quod ſapit. Illic gratia, hic natura: et idem il-lic gratia. quod hic natura: nec tamen illic gratia naturamad immenſitatem commutat. nec hic natura ad menſuramgratiam coartat. Qui ergo audet dicere, plenitudineꝫ ſa-pientię non fuiſſe in anima chriſti. dicat, plene ſapientem nōfuiſſe animam chriſti. Tota, igitur, ſapientia dei erat in anima chriſti: quia tota ſapientia dei vnita erat et incorpora-ta anime chriſti. nec tamen equalis deo erat anima chriſti.Non enim natura corporari poterat. quāuis ſine menſuragratiam acceperat. quia cum immenſa gratia erat paſſibilis naturā. Nam illud quod intuliſtis quia ſi haberet equalem cum deo ſcientiam etiam beatitudinē equalē haberet.quomodo ſibi nec cohereat. in pręſenti nil attinec dicere.quia equalitatem comparationis tollimus. vbi ſingularitatem vnitatis demonſtramus. A longe aliud eſt. idem habere, et idem eſſe: quia habere pertinet ad gratiam, eſſe pertinet ad naturam. Sed eſto. multitudo ſapientiarum ſiueſcientiarum, comperationem admittat. nunquid ęqualembeatitudinem facit equalis ſapientia Ergo et maior maiorem et minorem minor et demones tanto hominibus beati-ores ſunt. quanto eos ſcientia antecedunt. Et quid de cha.ritate dicam? Scientia inflat. caritas edificat. Non ergoquicunqꝫ amplius ſapiunt. ſtatim de maiori dilectione pre-ſumere poſſunt: quia longe aliud eſt videre. aliud diligereNunc inquit et viderunt et oderunt et me. et patrem me-um Nichil tamen hic interē vtrum equalem noticiam cuiuſ-cunqꝫ rei ęqualis amor cōmitetur: quia. vbi vna eſt ſapiētia

inleveſt