Et tn̄ homo ſi vere ꝙ ipſe attendere ceperit. oīm quę in ſevel videntur. vel videri poſſunt. nichil ſe intelligit. Illudnanqꝫ ꝙ in nobis rationis capax eſt, ꝙͣuis ut ita dicam in-fuſum et cōmixtum carni ſit, ip̄m tamen ſe a ſubſtātia car-nis ꝓpria ratione ſecernit. et alienum eſſe intelligit. Cur ergo homo inuiſibilia eſſe dubitet. qui idip̄m qd̓ vere homoeſt de cuiꝰ exiſtentia nequāꝙͣ dubitat. inuiſibile eſſe videt̉Ianua ergo ꝯtemplationis homī apitui/ qn̄ ip̄e ſua ſe ratuone ducente, ad ſe cognoſcendū ingreditur. Ingreſſo au-tem via vſqꝫ ad finem currenda reſtat, vt ſcꝫ. quiſqꝫ ex conſideratione ꝓpria, ad agnitionem creatoris ſui ꝑueniat. Illud nanqꝫ in nobis. qd̓ carnis non habet eſſentiam, a carnenō poteſt habere materiā. ſed ſicut diuerſum eſt a carne-ita alienum ſe ſentit a carnis origine. Initium tamen ſe ha-bere in hoc veriſſime agnoſcit. quia cum ſe intelligat eſſeſemper ſe fuiſſe non meminit. cum tamen neſciens intelli-gens eſſe non poſſit. Si ergo intellectus eſſe non poteſt,niſi intelligens. reſtat, vt quē nō ſꝑ intellexiſſe cognoſcimꝰnon ſemper fuiſſe/ et per hoc aliquando cepiſſe credamus.Sed ſicut iam dictum eſt. quod ſpiritalem habet ſubſtantiam, nec poteſt originem habere corpoream: quia quicqͥd exmateria p̄iacente traducitur. corporeū eſſe comprobatur.Si igitur, inuiſibile noſtrum initium habuerit. ſupereſt. vtnon de pręiacenti materia. ſed de nichilo factum ſit. Quodautem nichil eſt/ eſſe ſibi dare non poteſt. et iccirco quicqtinitium habuerit. dubium non eſt, quin ab alio eſſe accepe-rit. Quod autem a ſemetipſo non eſt, eſſe alijs dare non poteſt. Igitur, quiſquis ille eſt qui rebus eſſe contulit. ab alioeſſe accepit. quod inde quoqꝫ liquido comprobatur: quiaſi quiqquid eſt creatura, creaturam eſſe credimus. nullumin rebus finem inuenimus. Nr̄a ergo natura inſtruit. ꝙ creatorem habemus ęternū, cui ſuū et ꝓpriū eſt ꝙ ſubſiſtit: qꝛſi ab alio eē accepiſſꝫ, prima reꝝ origo veracit̉. dici nō poſtꝫ.

iuinibdieialio ſuiliuipt auImihibeih antſimit īdturalipeſt orr