Peculium

nem veritatis fidei ⁊ auxiliū interioris gratie quāetiam in alijs nollet creſcere. ⁊ dolet ſi videt in fratres. Tercie due ſunt .ſ. obſtinatio ⁊ inpnīa. cōtratercia duo .ſ. cōſiderationē turpitudinis peccati etbreuitatē ipſius delectationis.4 ¶ Utrum actus qui ex ſua ſpecie eſt veniale peccatum poſſit eſſe mortale? ℟. ꝙ ſic tripliciter. Primorōne finis cum ꝯſtituit̉ in eo: vel inqͣꝫtum referturad mortale peccatū ſicut ad finē: puta cum quis dicit verbū ocioſum cum tali intentōe ꝙ etiā ſi eſſetꝓhibitū de p̄cepto nihilominus diceret: vel dicitvt ꝓuocet aliquā mulierē ad fornicandū. ⁊ ſic intellige illud Aug. xxv. di. §. criminis: nullū peccatuꝫadeo veniale. quin fiat criminale dum placet. glo.ſic. dum placet cōplacētia fruitōis ſeu finis. Scd̓orōne erroneitatis cū ex conſcīa erronea credit mortale ⁊ illud cōmittit. xxviij. q. j. oēs. Tercio rōne cōſenſus in delectationē. de quo sͣ. Cogitatio. hec exſancto Bona. in. iiij. diſ. xvj.F ¶ Utrū om̄e peccatū ſit remiſſibile? ℟. ẜm Alex.de al̓. in. iij. ꝑte ſumme tractatu de incarnatōe deiꝙ aliqua peccata dicunt̉ irremiſſibilia negatiue q̄nullo mō remitti poterunt. ſicut ſunt peccata ſolūangelorū malorū ⁊ hoīm damnatorū. Aliud pctm̄ab iſtis nō eſt irremiſſibile negatiue. Aliqua peccata ſunt irremiſſibilia priuatiue. ⁊ ſic oīa peccata ſūtirremiſſibilia. qꝛ vt dicit Hiero. Pro minimo peccato non habent vn̄ ſatiſfaciant ſil̓ hoīes vniuerſi.qꝛ nemo aliquid ex ſe habꝫ quo remittant̉. Terciodicunt̉ peccata irremiſſibilia cōtrarie. eo ꝙ contrarie diſponunt ad gratiā ꝑ quā remitti pn̄t. ⁊ ſic peccata in ſpm̄ſanctum ꝓprie ſunt irremiſſibilia. vt pꝫintuenti. nō qꝛ nō poſſint remitti ſed qꝛ contrariediſponunt hoīem vt remiſſionē conſequat̉.G ¶ Utrum voluntas ⁊ opus exterius ſit vnū peccatum. vide Preceptum. §. xiiij.dicit̉ quaſi puſilla pecuECullum nia ſiue patrimoniump puſillū. ff. de peculio. l. depoſiti. Aliqn̄ dr̄omne patrimoniū cuiuſlibet hoīs etiaꝫliberi: vt. ff. ad trebel. l. cogi. in princ. ⁊ multis alijsmodis dr̄ peculium: vt no. glo. in ℟ica. ff. de peculio. Sed hic intēdo tractare de peculio qd̓ filius acquirit viuente patre. ⁊ ſub ipſius ptāte exiſtens.¶ Quot ſunt eius ſpēs? ℟. quatuor. Prima dr̄ peculium ꝓfecticiū .ſ. qd̓ ꝓficiſcit̉ ex rebꝰ patris. Un̄glo. in. l. cum oportet. C. de bo. qꝫ lib. dicit ꝙ lex capit̉ large vt comp̄hendat omne id qd̓ occaſione patris obnenit. l. addito. ff. de acqui. hered̓. Et iſtudacquirit̉ patri quo ad ꝓprietatem ⁊ vſumfructum.Sil̓r dic de acquiſitis a clerico ex bonis eccleſie veleius intuitu ꝙ ſunt eccleſie qͦ ad ꝓprietatē ⁊ vſumfructum. Et ideo non pōt diſponere niſi vt a iureconcedit̉: vt. sͣ. Clericus. xiij. Scd̓m dr̄ aduenticiūſcꝫ qd̓ acquirit̉ ex induſtria vel ex donatione factaaliunde qͣꝫ intuitu patris aliter aliunde ꝓuenit exeuentu vel fortuna ſeu induſtria. Exciperes q̄ abimꝑatore vel auguſta donant̉ q̄ quaſi caſtrenſe iudicant̉. C. de bo. qꝫ lib. l. cum multa. Ideꝫ dicit dedonato a rege. qꝛ ſtatutum loquēs de imꝑatore generaliter intelligit̉ fore ſtatutū de rege particulari-

ter ẜm no. per Inno. in. c. ſuper quibuſdā. de ver.ſigni. ⁊ in iſto aduēticio filiuſfamilias acquirit dominium ſiue ꝓprietatem. ſed pater habet vſum fructum donec vixerit. Niſi remiſerit vel niſi ab aliqͦſibi detur vel relinquat̉ hoc pacto: vt ad patreꝫ nōꝑtineat vſuſfructus: vel niſi ſuccedat filius vna cūpatre in hereditate fratris vel ſororis. Uel niſi quādo pater noluit aſſentire filio adeunti hereditateꝫaliquam. Uel niſi pater commiſerit inceſtas nuptias. Uel niſi patre minus legitime diuertēte bonafilijs applicentur. Inſti. per quas perſo. no. acqui.§. ſancitum in glo. Item ſi filius recipit dotem patre non conſentiente nec ſe obligante ẜm Barto.in. l. contra. ff. re. amo. quia in iſtis patri non acquiritur vſuffructus nec quicqͣꝫ aliud. Sed ſi eū emācipauerit. tercia pars vſuffructus aliorum aduenticiorum remanebit apud patrem ſolum: vt in dicto. §. ſancitum. ſed ſi premoriatur filij erit ſpecialiter ⁊ totaliter. nec cōmunicabit cum alijs fratribꝰ.Si aūt filius p̄moriat̉ anteqͣꝫ pater. totum erit patris niſi filios reliquerit. nam tunc filij erunt locopatris. Unde dicit tex. in. d. §. ſancitum. Si id qd̓ſuis laboribꝰ: vel ꝓſpera fortuna ei acceſſit hoc inalium ꝑueniet luctuoſum ei fiet.¶ Tercium dicitur caſtrenſe quod a parentibꝰ co3gnatis aūt alijs degenti in milicia donat̉ vel quodipſe filiuſfamilias in militia acquiſiuit qd̓ niſi militaret acquiſiturus nō fuiſſet. naꝫ qd̓ erat ⁊ ſine militia acquiſiturus id peculij eius caſtrenſe non eſt.ff. de caſtren. pecu. l. caſtrenſe cum ibi notatis.¶ Quartum dicitur quaſi caſtrenſe quod acquiri­ 4tur a viris diſertiſſimis patronis cauſarum: virisdeuotiſſimis memortalibus. ſcilicet notarijs ⁊ agētibus in rebus: nec non magiſtris ſtudiorum liberalium artium. archiatriſqꝫ. id eſt medicis ⁊ omnibus omnino qui ſalaria vel ſtipendia recipiunt publica. C. de inoffic. teſta. l. cum antiquis. Ex predictis patet ꝙ notarij communes non acquirunt inquaſi caſtrenſe. ſed ſolum notarij cōmunis vel dominorum aut officialium qui deberent habere ſalarium de publico.¶ Sed quid de acquiſitis ꝑ clericos. filiofamilias. §℟. quod res omnes quolibet modo ad eorum dominium venientes habebunt ſuas ad ſimilitudinem caſtrenſis peculij. ita ꝙ de ipſis ad libitum diſponere poterunt ⁊ teſtari legitima legata filijs velparentibꝰ: vt in aut̓. de ſan. ep̄iſ. §. p̄ſbyteros. ⁊ ponit̉. C. de ep̄iſ. ⁊ cle. aut̓. p̄ſbyteros. quod limita verum niſi acquirant̉ ex bonis eccleſie vel eius intuitu: quia tunc nō poterunt diſponere. de quo dic vtsͣ. Clericus. xiij.¶ Utrum acquiſitū ꝑ muratores. aut carpentari/ Gos. ⁊ alios laboratores in rebus cōibus qui etiamhabent ſalariū ex publico ſit quaſi caſtrenſe? ℟. ꝙnō. qꝛ nō ſolum requirit̉ ꝙ id qd̓ acquirūt ſit ex publico. ſed oportet ꝙ ſit ex publica cā. vtputa publico officio aduocationis notarij cōis vel officialiuꝫet hmōi. aliter nō erit quaſi caſtrenſe. Sali. tamenin. l. fi. C. de inoffic. teſta. tenet ꝙ ingenierij dominorum vel cōis id qd̓ acquirunt habebunt ꝓ quaſi caſtrenſe.