Interrogatuſqꝫ demoſtenes cui primas in eloquendo ꝑtes tribueret. Et pͥmas et ſcd̓as ⁊ tertias qͦqꝫ ꝓnūtiatori ſe date reſpōdit. ihīoCicero eſt regnare In iudicijs dictus hinc hortēſius magis qͣꝫ cuꝫlegeret̉ placuit auditꝰ. hinc periclen non dicere ſed fulgere ſolitū ettonare veteres tradiderūt. Quid igitur nos qͥbꝰ hec bn̄dicēdi ſuntp̄ſidia atꝫ adiumēta ſublata. Quid inqͥt faciemꝰ. tacebimꝰ. nequaꝙͣſꝫ nitamur diligentiꝰ atꝫ cū tempoꝝ īiuria certemꝰ. ꝯtēdamus diſce-re et vere īgenuas illas huānitatis artes toto niſu cōemur āplectiexcudereqꝫ aliqͥd et relinquere. qd̓ nō ſperaſſēt pͥores. nō improbatpoſteritas. vt etſi qͥd minꝰ fecerimꝰ nō noſtre ſecordie. ſꝫ ſeneſcētis acꝓpe ruētis ſeculi vitiū fuiſſe videat̉. Tu igit̉ (vt redeā vnde digreſſus ſum) vt ſcribas aliquid qͣꝫcreberime tuas ad me litteras datopoteris gͣuiora. poteris tibi fortaſſe vtiliora ſcribere. Mihi certe nōpoteris gratiora. Uale. Anno. lxxi Nonis FebruarijsAnthoniꝰ. L. Suſatēſis S. d. p. Rodolpho de lāgen. Oratori p̄claroTcepi epiſtolas tuas. Rodolphe ſuauiſſime qͣs te ſcripſiſſeīcredibile nō mͥ viſū ē. nā aperiēti mͥ eas ſūma cū alacritatetātaꝫ ſpirabāt elegātiā vt ſic̄ dici ſolꝫ Comico ſale ac leporetoͣlit̓ cōſperſe m viſe ſint. qͣ ꝟo aīmi auiditate ip̄as ſuſceperī ex woltero familiare nr̄o puto te bn̄ recepiſſe. ſꝫ hec ſatꝭ. Nūc mi ſuauiſſīe Rodolphe leniſſimas illas rep̄hēſiōs tuas eqͣnimit̓ tolerabo eciāſi rephendi nō meruit ꝙͣ accuſātis huāitas ſcrupuloſā ob viā defenſū irinō r̄cuſauit. ſꝫ ne me qͣꝫ ſim duriorē exiſtimes frigidiorēqꝫ. veniā trāſacto hͦ biduo ad te. tecūqꝫ aliqd̓ dies agā in tātis delicijs tuis. Etniſi me iam p̓deꝫ ebrioſū vulgꝰ petulātiſſimis ſuis q̄rimonijs retardaſſꝫ me ſcpͥturaꝝ in cāpis ad placitū iā dudū colludētē habuiſſesꝘ āt mi Rodolphe p̄ ceteris tue littere decētiſſimis ſentētijs meaꝫin laudem egregio ſtilo vſꝰ es. gaudeo ſane vt debeo. anīaduertensnō qͣm vera ſint q̄ d̓ me ſcribis ſꝫ qͣꝫ venuſte ornateqꝫ a te ſint exara-ta. ad eo etiā vt ab his qͥ me nōdū ſatis nouerīt veriſil̓ia videri poſſint. Iuditiū igit̉ de me tuū tāti facio vt ſūmas tibi gͣtes referā. ⁊ idip̄m qd̓ a me rogas vltro a me faciēdū putē. Tredo tibi. exiſtimoqꝫre viꝝ haud ſcio qͥbꝰ a me placatū muneribꝰ meis cupidiſſimuꝫ.?vide ne forſā decipiarꝭ ab his qͥ me te corā tātoꝑe et colūt ⁊ venerāt̉Amat me maiorē ī modū venerabil̓ pr̄ abbas hō mea qͥdem ſentētia dignꝰ de cuiꝰ ꝟtutibꝰ nulla vniqͣꝫ poſteritas cōticeſcat. Et ꝓ ſuadulcedine qͦs amat tātis ꝓſequit̉ laudibꝰ vt ꝑſepe nō qͣntū exigantamicoꝝ offitia loquat̉ ſed quātū pōt īcredibil̓ ſue beniuolētie cari-tas. ſꝫ hec actenꝰ. Multi te videre cupiūt. veꝝ vnꝰ ē pre ceteris. ph̓usille noſter Ih̓s kāter homo ſcilicꝫ ꝓ ſua īduſtria oī laude cumulād