Eꝝ cariſſime Paule cum res maxima mirabiliſqꝫ ſit. ſuperalios ſapere. reliquoſqꝫ tamē ornatu. tum dicendi copia ſuperare non putes iſta volentibus ſine labore cōtingere. neca noſtre cupiditatis affectu ſolūmodo dependere. Plane qͥdeꝫ oportet quādam nature benignitatē. et diuinitatis donū. qd̓ poete fatūvocant. adeſſe nobis. anteqͣꝫ auricomos poſſis decerpere fetus. Nōenī ante dat̉ telluris operta ſubire. hoc eſt in rerum obſcuraꝝ penetrare noticiā quā aureus iſte ſapiētie ramus et rite reꝑtus fuerit. etvolens faciliſqꝫ ſequat̉. Nam ſi natura repugnauerit. ſi dei beniuolentia nō affulſerit. non viribus vllis vincere. nec duro poteris cō-uellere ferro. Nunc autem cū natura deiqꝫ diſpoſitio ſicuti videmꝰad hec te ſtudia flectant. noli temet relinquere. noli ſūmuꝫ iſtud deidonū per negligentiā poſtergare. ſac ꝑ ſingulos dies aliquid: quonon ꝑuior ſolum. ſed melior fias. ad iſtas. fac vt ſcribendo vel dicendo que ꝑceperis ſimul exerceas. Optime quidem ſimul coaleſcūt. etcreſcunt ſapientia et eloquentia. vt quantum et illa capit. tantumet iſta pertractet. Ꝙ ſi certum vtriuſqꝫ fiat que cui preoptāda ſit ſapientie palmam dato. Non tamen inutile puta ſemper eloquentieſingularem. precipuam. et ꝯtinuam operam dare. Non enī eloquen-tie ſtudium. non etiā ſapiētie munus eſt. ſubicitur eloquētia ſapientie. et in ip̄o quaſi toto quodam. quod cuncta ſcibilia poſſideat. con-tinetur. vt qui ſapientie ſtudium profitetur ſimul et eloquentie profiteatur. neceſſe ſit. qꝛ tamen ea ratione. qua duo hec per intellectuꝫab inuicem ſeꝑantur. Eloquentia ſapientia rarior. difficiliorem eaꝫeſſe ſapientia non inꝯuenienter poſſumus arbitrari quoniā in hishabitibus qui ſtudio induſtriaqꝫ parantur. quoſqꝫ viribus adipiſcitur raritas argumentū eſt certiſſimū difficultatis. accedit ad hecꝙ intentio. ſtudium facultaſqꝫ benedicendi calcar eſt. vt ſapere con-cupiſcamꝰ. vt hꝰ eloquētie ſtudium capeſcende ſcientie ſit etiam in-ſtrumentum. neqꝫ enī aliquid bene dicitur. quod perfectiſſime nonſciatur. Poſſumus multa ſcire. que tamen eloqui diſtincte. debitoqꝫcum ornatu. ſermonis ve maieſtate neſcimus. vt maxime ſtudendūſit eloquentie. cui et ſapientie ſtudium eſt annexum.Capitulum quartum. Quomodo quis ad eloquentie ac ſapientie ſtudiū pertingere valeat et quomodo ſenſus noſtri adeodecipiantur vt aliquando qui ſe peritiſſimum autumet ſciatpenitus nihil ¶2