mea paciebatur vt non in poſtremos eſſem reijciendus. Nolo vtplures ſolent cōmorari in tuis laudibus aut meritis enumerādisne videar (quod vicium procul abeſt a meis moribus) adulatoriſofficium aſſumpſiſſe. Hoc tamen profiteor tante dignitatis tibigradum tanqͣꝫ tuarum virtutum premium fuiſſe tributum. UalePoggij tui memor. Ex Florencia.Poggius Florentinus Enee TardinaliSenenſi S. D. plurimamUm quererem aliquid epiſtole argumētū pater ⁊ dominemi Reuerēdiſſime Nihil ſane occurrebat qd̓ aut mea ſcri-bere aut tua ſcire maxime intereſſet. Et tā cū ſcribere cupiam recurram ad illud quod te ipſum credere arbitror me penitus tuum eſſetibiqꝫ ſatiſfaciendi cupidum. Si qua in re mea tibi cura ſtudio opera diligentia opus eſſet. Quāuis hec mea pollicitatio inanis eſſevidetur cum rure habitem. Ibi ne mihi quidem videor ſatiſface-re poſſe nedū alijs meam oꝑam polliceri. Receſſi enim iam duduꝫcum familia ab vrbe declinandi morbi gracia vbi ſuffultus librisinter hos ruſticos aliquid mihi ſapere videor; Legens tamen ſe-pius mitigo ſolitudinem que hoc temꝑe videtur eſſe ſalubris. Sꝫlegendo aſſequor vt minime videar eſſe ſolus: Scd̓ in p̄ſtantiſſimorum virorum ceta quoruꝫ vocibus melior fio. ⁊ ab inani appetituremotior; Uerum quod in pͥmis ſcribi oportuit poſtremum erit:Ago tibi gracias quātas poſſum maximas ꝓ litteris tuis quibuſGermanica negocia patefacis: qͣmuis non ea ſint que vellemus.Deus aliquando finem imponat diutine calamitati ⁊ conſanguineos reges nō ſinet inter ſe odijs amplioribus deflagrare; Italianoſtra non minus qͣꝫ Germania diſcors eſt vbi ſemꝑ aut viget bellum aut belli metus inſtat. Sed quando hec ad te ſcribo que tu-ipſe melius qͣꝫ ego noſti ſatius eſt ceſſare. Quare vale. Et memen-to noſtri. ⁊c̄.Poggius S. d. Anthonio Panormite.St iͥ frequens ac iocunda conſuetudo mi Anthoni cump̄ſtantiſſimo patre ⁊ domino meo Epiſcopo Laudēſi quemego obẜuo ⁊ colo diligenter. tū ꝓpter viri ſuauitatē. tū ꝓpter cōiumſtudiorū coniunctionē; Eſt enim vir tū omni doctrine gn̓e excellēſtu vero deditus ſtudijs humanitatis a quibus ego quoqꝫ nō ſuꝫalienus. Accedit vt me qͦꝫ diligat: habeatqꝫ loco filij neqꝫ me deſpieiat faſtu quodā vt multi ſolent quos nouimus ſꝫ ſumma cum humanitate ⁊ beniuolentia. que res effecit me ſibi admodū familiarēcū ⁊ ego illū freq̄ter ꝯueniā ⁊ ip̄e me veluti ſibi deditiſſimū ꝯplc̄at̉