3Ene habet ꝙ vt ſoles de meo in te animo iudicas. Cū eniꝫte valde amarē anteferrēqꝫ omnibus qͦs poſtea notos ha-bebā. Nō poteram cogitare quin idē tibi de me accideret ꝑſuadebamqꝫ nihil a te geſtum in defenſione Lucrecij quod ab offi-cio alienum eſſet. Gaudeo tamen plurimum ac letor ꝙ his cogitationibus ⁊ conſilijs meis acceſſerunt littere tue que illius veterisin me beniuolentie tue ⁊ perpetui amoris teſtes eſſent. Ꝙ autem īſimū-iudicio contra neceſſarium meum ſteteris nec reprehendo nec accute n̄ tuaſꝯ. Scio enim id a te vt ſcribis honeſtiſſima racione factum. Plusergo vni tibi qͣꝫ omnibus alijs credo. Noui enim modeſtiam ⁊ antiquam conſuetudinem prudentie tue. Si quid vero in hac re culpa neceſſarij mei contractum ē id velim ſcias mihi animo diſplicuiſſe. Tu quod ad officium tuum pertineat videbis. ego iudiciū meum de te non immutabo. UaleGenus dubium.miiderAgnas habeo nature tue gracias. ꝙ nihil eſt quare cau-rumoresſe mee diffidam. Cum enim in rebus iudicādis ſāma prude̓pinio detia ſit video non poſſe fieri vt qd̓ multis ꝑſepe accidit ipſauideri a nlegum noſtrarum obſcuritas remoretur ſentenciam ſuā. Tu quodme facturiſapīe tue pertineat videbis publicas tabulas teſtes ⁊ cetera adiurone ⁊ fortmenta que in huiuſmodi litibus ſolēt deſiderari ita parata habeovt non cauillacionibus ſicut nuper aduerſarij mei ſed ipſa verita-te pugnare a te iudicer. Ual̓ Rn̄ſiua. Genus honeſtū. on ſolote iII adiumētis d̓ quibus ad me ſcripſiſti īſtructa ē cauſa tua ꝓcedeiꝭnihil ē ꝙ a te dubitandū cenſeā. Ego enī qͣꝫtū ad me attinet nſta ſē Inpus dutꝓſpicia̓ ne mea negligētia vllū ad te incōmodū vēiat. tuūlius hoīs ne-erit videre vt cū optimā cām habras nō ipſe tibi defuiſſe videaris¶ Ire maxin⁊ poſtrem iudicatā venias ne qͥd tibi aliquid ſil̓e accidat his quipere qͥbus vede rebus p̄teritis in conſiliū veniūt ⁊ poſt tempeſtatē cogitāt quanrm̄ queniſiracione poſſit occurri ꝑiculis que iā ſunt p̄terita. Cupio enim tibiomnia ex ſnīa euenire que ſaluis legibꝰ poſſim in cauſa tua meditari. Sꝫ vbi aliud equitas aliud tua volūtas a me exigeret. nō dicotibi ſꝫ ne parēti meo quidē ꝯcederē ſi mecū hͦ pacto ꝯtenderet. vt ip̄eplus apud me poſſꝫ qͣꝫ leges ⁊ cōſuetudo iudicioꝝ. Ueꝝ ne te qͥdpoc a me exigere ꝓ tuia ſingulari modeſtia arbitror: Dō enim eo tenoui ingenio eē neqꝫ ea familia q̄ aliqͥd in nrā ciuitate pocius iniuac re a-ria qͣꝫ iure a ſe impetratū velit Cura tamē (vt ſepius de eadē re adbas inmoneā) ne cū oīa tibi ꝑata ſint. tu ip̄e tibi defuiſſe videaris. UaleiſſimIſ ſcirē de quare ⁊ apudGenus dubium nodiſcerēlquē agere̓ non auderē certe hoc preſertim tꝑe quicqͣꝫ ad te ſcri iureqUItudo inbere. Scis enī qͣꝫ varie ſint hoīm ſuſpicōes ⁊ qͣ ꝓmptiſſime linguene dlid med.