ujbo
certe nō minus in ꝑiculo eius laboraſſem qͣꝫ ſoleo cum de capite etfortunis meoꝝ agit̉. Sed nolui fame mee ꝑiculuꝫ facere. Turpe enīeſſet vt qͥ ſemꝑ inuigilaui ꝓ cōmodis reip. nūc priuato officio hūchominē tuerer qui nō ſolū multis iudicijs ſꝫ etiā grauiſſimis teſtibus rē patrie male geſſiſſet. Hortor tamē te ac etiā maiorem in modū rogo vt ſicut facis bene de me exiſtimes neqꝫ aliu putes qͣꝫ cumſūmo ſtudio familiares tuos defenſabā. Scio nō longe affuturuꝫqn̄ mihi gracias habeas ſi conſilioꝝ tuoꝝ memineris quibus meſepe admonuiſti vt cū amicis cōtuliſſem omnia ad amplitudinemreipu. referrem. Uale.Reſponſiua ad predictā. Genus honeſtū.Uod Tiberio Claudio nō affueris mīme officiū tuū rep̄hēdo. Scio enī qͣꝫtum vnuſquiſqꝫ nr̄m̄ reip. debeat. Nec du-bito quin ꝓ nrā neceſſitudine omīa dcurus ac facturus fueris queſalua rep. tali in cauſa dici aut fieri a te potuerunt. Sed temeritateſua res in eū locū deducta ē. vt qͥ reip. bn̄ ꝯſultū volūt hūc aut oderint aut deſertū eſſe paciātur. Nulla ergo mihi illa ſocietas aut neceſſitudo ē cū ille fuerat neceſſarius fuerat eciā amicus qͣꝫ diu no-ſtre reip. alicui vſui erat. Cū vero male cepit de publicis cōmodisſentire ego nō aliter ac debeo de homine illo iudico. Ꝙ aūt ſcribiste ꝯſiliū meū in hac re ſecutū vehementer gaudeo atqꝫ te tm̄ ad hechortor vt nihil ſit ad qd̓ te maiori ſtudio hortari poſſim. Tū enimantea ꝓpter multa in me officia tua maximas tibi gracias haberēnūc certe eas maiores habeo quia vnicuiqꝫ noſtꝝ reſpu. debet eſſeGenus dubiū.carior qͣꝫ priuata. UaleIſi de tuo in me animo ſatis ꝑſuaſuꝫ haberē dubitareꝫ netibi moleſtus fuiſſem cuꝫ his diebus cauſā Lucrecij apudq̄ſtorem nrm̄ cōtra neceſſariū tuū defendiſſet. Sꝫ cū ſuꝑioribus nihil a me geſtū in amicicia nrā ꝯgnoſceres qd̓ a veteri exiſtimatione tua alienū eſſet. Putaui eciā in hoc facto meo te nō ꝑmutaturū fuiſſe iudiciū tuū. Neqꝫ eā de re ad te non ſcripſi quia te negligerē ſed partim occupationibus meis ꝑtimqꝫ iudicarem te itade me ſentire vt nihil a me ſine cauſa in tuos factū eē crederes Qd̓ad me maxime velim vt ſicut facis plus mihi credas (ſi quis fortealiter de ea re ad te ſcripſiſſet) qͣꝫ his homībus qui inter nos diſcidiū optāt Niſi enī ſperarē ꝓpe diem apud te eē diligētiſſime rē om̄eꝫad te ſcripſiſſem. Interim hoc de me cogitabis nullo temꝑe maio-rē amicicie tue reſpectū habuiſſe qͣꝫ dū cauſam iſtā honeſtiſſimā ratione contra hominē tibi neceſſariū ſuſcepi. Uale-Genus honeſtū.Reſpōſiua ad p̄dicta.f 2