Owinifortus Barziziꝰ Bartholomeo de LaſſalaMarchion ali pͥmo Cancellario S. D.Ognito Sereniſſime regine Magnanimi principis atꝫ Ill̓.Marchionis filie ex hac luce obitū qͣꝫqͣꝫ de beatitudine illiꝰcū ꝓ inndxia qua fuit vita cōfido. tuꝫ pro equanimitate qua extradulciſſimoꝝ parentū conſpectū. pulcherrimo adolelcētie flore. cū dilectiſſimo nuper adeſiſſet ſponſo. mortem excepit. tum nō potui ⁊ miſericordia in prēm ⁊ merore nō cōmoueri. Neqꝫ eū ſum neſcius. qͣmin delicijs eaꝫ ſemper habuiſſet neqꝫ tā rudis aut ingenio tardusvt nō facile coniectē. quātas ipſe ſibi de illa ſpes cōcepiſſe debueratAtqꝫ ideo que ꝓpe ſingulari deuotione a me colendū ſtatui vehe-menti cū dolore perculſuꝫ exiſtimo. Ita nec rationis oblitus ⁊ pijsaffectibus meis nōnihil indulgēs. Unū illud huic pnͥcipi cōſolationis adduco genus. quod ꝟtutis eius celſitudini mīme diſſonumvideat̉. Temere fortaſſis atꝫ inepte pleriſqꝫ id feciſſe videbor. Ipſeꝓfecto i amoris fidei. ⁊ recti iudicij conſcius ſum. Te autē in ea rearbitrū: ac deniqꝫ ꝓmotorem adopto Conſolatoriā meā epl̓am prior lege pauloqꝫ diligentius conſidera. quā ſi dignā iudicaueriſs vtꝓferatur oportunitate captata. id queſo quā es egregia in me beniuolentia exequere meūqꝫ animum cuius in epl̓a ſimulachruꝫ cernes mitiſſimo illi pnͥcipi accurata orōne declara. Meū hoc officiuꝫſi gratū ei fuiſſe cognouero. cum eius vel ꝯſuetudini humaniſſimevel nature. tū ⁊ cōmendationi aſcribam tue ꝙ meritis meiſ gracianō defuerit. Nale ⁊ de guilielmo tuo vel noſtro potiꝰ tibi magnaExciacōis nō ſc̓bopromitteGuinifortus Barzizius S. D. iacobo ſuoItibi ꝟbis acceptior qͣꝫ re vl̓ oꝑa me fieri ſtuduiſſem ꝓlixaſforte aliquādo ad te lrās pro mea dignitate. ⁊ tuenda ⁊ cumulanda ſcripturus erā. Mutus itaqꝫ in hūc vſqꝫ diē fui. neqꝫ vl-lius mihi errati aduerſum te cōſcius et de tua in me ſolita humanitate confiſus. id forte mirabaris tu ⁊ cōtumacie pociuſqͣꝫ modeſtietribuebas. Sed a deo ꝓuiſum intelligo vt ſi ingenij tui perſpicaciam excitare vis. plane taciturnitatem meam laudes. nulliusqꝫ neglecti officij vel tacitus me reprehendas. Non enim defuit homotibi acceptus qui ad te laudatuꝫ poema ſcriberꝫ. poſt multa incaute admoneris. vt qui te faleratis conciliare ad ſua cōmoda verbisſtudet. ab ijs qͣꝫ maīe alieneris Eos ꝟo in tuam beniuolentiā aſſiſtas tuis bn̄ficijs dignos iudices. īmo ⁊ tue felicitatis ꝑticipes fieri qͦꝫ maxīe velis qͥs aſſentatōis ſuſpicio nō redoat ignobileſ. cuiꝰ