excuſaꝰ n ſcribT tibi publicis negocijs occupato breues littere demūt faſtidium lectionis ⁊ mei officij aſſiduitas quicqͥd ſcribendūvidebatur exhauſit Merito ſalutatione librata. frugi epiſtolam neceſſario ſtringo compendio. Alia eſt enī ꝓteſtatio amorisalia lingue oſtentatio. Atqꝫ mihi antiquior fuit obſequendi oꝑaqͣm loquendi Copioſi videbimur ſi abūde ſeduli iudicemur. Ual̓.Ungū loquitur pro ignotis aut alienis verba facturus:mihi hec deſinenda eſt ꝯſuetudo. cū litteras noſtras ſaturfrat̓ ꝯmunis accipiat. quas nō cōmendationi eius preſtitiſed noſtro circa vos amore functus emiſiMando dij poteſtatem dederunt. vt amicis ac neceſſarijsmeis vſui eſſe poſſis: confido Rhomano optimo viro qͦ cūmihi iam diu familiaritas eſt. in tuo preſidio paratā boneſpei cōpiam. Duabus enim ꝯmendationibus. quaꝝ tibi antiquacura eſt adiuuatur: mei teſtimonij p̄rogatiua. ⁊ ſui meriti conſcientia; Nam ſedulo audeo iudicare dignum eſſe quem penſi habeasEt ne longum loquar. cuius amicicia non graueris. Spectata qͥdem mihi ē in eo animi ⁊ officij diligentia. Nemo in amicos fidevtitur promptiore. Hec ita eē ſi quid mihi tribuis velim credas:ſi heret hec animus hortor examines.N tibi ſecundas litteras meas ⁊ adhuc pͥoribus viciſſitūdo debetur. Dicis viādi negotio īpeditā diu oꝑam ſcriptionis. ⁊ alia forſitan ml̓ta cauſabere; Ergo p̄ tui amore hācveniā nō grauabor: ſꝫ eodē amore poſtulo vt cū erit ocium mora neceſſarij ſilentij officio volūtario ſuppleat̉.Um qͥdem ſilēcij tui vehemēter īpatiens. Qd̓ genus q̄releamātibus familare ē. Sꝫ ꝓximis lrīs tibi deſideriū meū expletū eē ꝯfiteor. Itaqꝫ habeo grāꝫ. Nl̓taqꝫ ope te obſecro. vtſcriptiōi freq̄ter īdulgeas. Hec enī ſola officia nullū faciunt aſſiduUotiēs tua ſumo eloquia. q̄dam inͥ an̄ ocuᵐ (tate faſtidiūlos pn̄tie tue imago ꝟſatur: atꝫ id̓o vb̓iorē capi voluptatēꝙ ⁊ tui officij ⁊ mei meriti ſentio vigere monimentū. Sꝫ vtꝓmptior circa me huiꝰ muneris diligētia ꝑſeuerꝫ. etiā ip̄e curā deferendi ſermonis arripui. Freq̄ter expertus. dilectum religioſi animiOlꝫ gn̓alem ſalutationē fa­ (incētiuo viciſſitudīs prouorimiliāis ẜmo p̄mittere. hāc ego īpenſiꝰ tibi voto optare ſtudeo qͣꝫ ſtilo dicere Ergo ad vicē verboꝝ ſolenniuꝫ. ſcitu di-gna ꝯplectar. Tibi ꝑegrinationē ſenio eē. īuitus audiui: vl̓ qd̓ ē di-ctū digniꝰ. paꝝ credidi. Tū patrie boͣ ⁊ pignoꝝ gaudia ī optī pnͥcipis dignatōe poſſideas. Quare abijce inanes cogitatōes ⁊ ꝟtuti

nptuduetamarter te-no letidit. Crantiā literminatcuſſo redmō intelNam et-es: tamētuit: quetuū. Nun.ciūde po