De prima ſpē qualitatis
nullo reſpicit ſpem q̄ eſt ꝟtus theologica. alijs aūt qͣttuor modis reſpicit virtutē theologicaꝫ. Et pͥmo d̓raliqn̄ ſpes de obiecto ſpei q̄ eſt resſperata. vt cū d̓r ad Tytū. iij. Expe
charitas. Et ita accipit illā Ioh̓. pͥma cano. c. iiij. Deꝰ charitas eſt Secūdo d̓r charitas ip̄e actus charitatis. ⁊ ſic illo mō ſumit̉ ibideꝫ. Quimanet in charitate in deo manet.Tertio d̓r de effectu charitatis. ſicut Ioh̓. xv. Maiorē hac charitatēnemo hꝫ vt aīam ſuā ponat qͥs proamicis ſuis. Quarto charitas d̓r ꝑſona trinitatis cui ꝯuenit appriatedare charitatē. ⁊ ſic ſpūſſanctus d̓rcharitas. ſic dicit btus Augꝰ. xv. d̓trinitate. ca. xliiij. Quinto d̓r charitas habitus a deo infuſus inclināsvoluntatē ad deū diligendū facilit̓tanqͣꝫ ſuꝑnaturale bonū ⁊ vltimuꝫfinē ſuum. Primo mō ⁊ qͣrto charitas nō eſt ꝟtus. ſꝫ eſt deꝰ dator oīsꝟtutis: qͥ etiā eſt obiectū virtutꝭ charitatis. Scd̓o etiā mō eſt actus ꝟtutis. Tertio mō effectus ꝟtutis Sꝫqͥnto mō d̓r ꝟtus. De qua apl̓s adRoma. v. Charitas dei diffuſa eſtin cordibꝰ vr̄is ꝑ ſpm̄ſcm̄ ⁊c̄. Et definit̉ ſic ab Augꝰ. ſuꝑ psͣ. Charitaseſt fons ꝓprius ⁊ ſinguloꝝ bonoruꝫalueus habitus ſingularis beatorūcui nō cōicat alienꝰ. Alioº charitaseſt vnus fructus de qͦ aget̉ inferius¶ Ꝙ ea q̄ ſunt noīa ꝑtinētiaad ꝑtem ſenſitiuā inferiorē extendūt ſe ad ꝑtem ītellectiuā ſuꝑiorē: ⁊ nō ecōuerſo Ca. LXLXIIEcundo videndū eſt qūo ſehabꝫ charitas ad alia noīaq̄ importāt aliqͥd ꝑtinēs adamorē ⁊ ip̄a ad inuicē. Ubi intelligendū ꝙ potētie aīe diſtinguunt̉ inintellectiuas ⁊ ſenſitiuas Intellectiua aūt ꝑs diſtinguit̉ in cognitiuā ⁊appetitiuā: intellectū ſcꝫ ⁊ volūtatēEt ſenſitiua ſil̓r in cognitiuā q̄ app̄hendit: ⁊ appetitiuā q̄ vocat̉ appetitus ſenſitiuus. Pars aūt intellectiua cōtinet qͥcquid hꝫ nobilitatis
ītes beatā ſpeꝫ .i. beatitudinē ſpe. ¶ Scd̓o d̓r de actu ſpei. vt cū d̓cimꝰ es eſt expectatio future beatitudin. ¶ Tertio accipit̉ ꝓ certiticaccipit̉ ad Roma.dine quādav. ca. Tribulari uiam operat̉patiētia ſpeꝫ .i. certitud de tribulatōe. Quarto mō d̓r ſpes habitusinclinās ⁊ determinās volūtatē adexpectandū vltimū finē ſuꝑnatura/lē. Primo mō ſpes eſt paſſio ⁊ nonabitꝰ: ⁊ nō eſt virtꝰ. ſcd̓o mō eſt obectū ꝟtutis. tertio mō eſt actꝰ virtutis. qͣrto mō eſt circūſtātia actꝰ virtutis. qͥnto mō ꝓprie eſt ꝟtus ⁊ definit̉ a doctoribꝰ ſic. Spes ē certa exectatio future btītudinis ex diuina gr̄a ⁊ ex meritis humanis ꝓuenins. Quā definitiōem plus explicae nō intēdo: niſi ꝙ hic definit̉ habitus ꝑ actū. Hec āt ꝟtus hꝫ p̄dictasttuor ꝯditōes in ſe ⁊ ī ſuo obiectoꝫ in tertia addit plus .ſ. ꝙ ſit ita arpuū ꝙ ꝑ humanā facultatē hr̄i nonpoſſit. Et iō quantuꝫ ad hoc addit̉n̄ definitōe p̄dicta ex diuina gratiaueniens. ꝓut tamē eſt paſſio eſt aruū. tamē infra humanā facultateꝫ¶ De charitate ⁊ habitu chacatis.Cap̄. LXXXI.Ertio de charitate dd̓m eſtet pͥmo qͦt modis d̓r. Scd̓oqūo ſe hꝫ ad alia nomīa queamorē importāt. Tertio quis amorpertineat ad charitatem.¶ Quot modis dicit̉ charitasUantū ad primū dd̓m ꝙ charitas d̓r qͥnqꝫ mōis. Uno mōvocat̉ charitas ip̄a res amata ꝑ cha