.IX.Eitulus

eſt puſillanimitatē eſſe peccatum. Nec eſt cōtra qd̓ait ph̓s in. iiij. ethicoꝝ .ſ. ꝙ puſillanimis nō eſt malꝰpeccator aūt eſt malus. Nā ẜm Tho. ibi ph̓us appellat malos eos qui ꝓximis inferūt nocumenta ꝑſe. ⁊ iſto mō puſillanimis nō eſt malꝰ. qꝛ ꝓximis noinfert nocumēta .ſ. ꝑ ſe. Infert tn̄ ꝑ accidēs inꝙͣtumdeficit a bonis oꝑbꝰ quibus poſſet ꝓximū iuuarevn̄ Grego. dicit in paſtor. Ꝙ illi qui ꝓdeſſe vtilitati ꝓximoꝝ ex p̄dicatione refugiūt ſi diſtricte iudicētur tantis rei ſunt quātis veniētibꝰ ad publicū prodeſſe potuerūt. Et idē pōt dici de his qui ſe ſubtrahunt ab audiētia cōfeſſionis ad hoc expoſiti vel a p̄latura ad hoc vocati niſi ex familiari ꝯſilio ſpūſſancti hoc faciāt vt quidā ſancti viri fecerūt. Sꝫ vt dicit̉ in regula iuris in. .vj. Qd̓ alicui gracioſe cōcedit̉nō dꝫ ab alijs trahi in exemplū. Nec etiā obſtat qd̓dicit ph̓us in. iiij. ethicoꝝ. ꝙ puſillanimis ē qui magnis bonis dignꝰ exiſtit ⁊ tn̄ his nō dignificat ſeip̄mſed nullus eſt dignus magnis bonis niſi virtuoſus.ergo puſillanimis ē virtuoſus. et ſi eſt virtuoſus nōeſt vicioſus. Nā ẜm Tho. vbi ſupra. nihil ꝓhibet aliquē habentē habitū virtutis peccare venialiter remanēte etiā ipſo habitu virtutis. Mortaliter autēſed cū corruptione habitꝰ virtutis gratuite. Et iōpōt cōtingere ꝙ aliqͥs ex virtute quā hꝫ ſit dignꝰ adaliqua magna faciēda que ſunt digna magno honore. ⁊ tn̄ ꝑ hoc ꝙ non attēptat ſua virtute vti: peccatqn̄qꝫ quidē venialit̓. qn̄qꝫ aūt mortaliter. vel pōt dici ꝙ puſillanimis eſt dignꝰ magnis ẜm habilitatemad virtutē que ineſt ei vel ex bona diſpoſitione nature vel ex ſcīa vel exteriori fortuna quibꝰ dū recuſat vti ad virtutē puſillanimis reddit̉. Itē non obſtat ſi dicat̉ ꝙ moyſes ⁊ hieremias recuſabāt poni īofficijs ad q̄ aſſumebant̉ a deo .ſ. primus ad eunduꝫad pharaonē ⁊ vt eſſet dux populi. aliꝰ ad ꝓphetādūpopulo. qͥ tn̄ digni erāt illo officio. vn̄ videbant̉ puſillanimes in illa recuſatiōe. Dicit .n. ph̓us. iiij. ethicoꝝ. ꝙ qui ſe dignificat minoribꝰ ꝙͣ dignꝰ ſit puſillanimis eſt: nec tn̄ dr̄ ꝙ illi peccauerūt. ergo puſillanimitas nō videt̉ peccatū eſſe. Rn̄det em̄ Tho. ⁊ dicitꝙ qͣꝫuis Moyſes ⁊ Hieremias eēnt digni illo officōad qd̓ a deo eligebant̉ ex diuina gr̄a. tn̄ cōſiderātesipſi ꝓprie infirmitatis inſufficientiā recuſabāt nō qͥdem ꝑtinaciter ne in ſuꝑbiam laberent̉. Sic pluresſancti excuſant̉ a puſillanimitate cū recuſauerūt dignitates ad quas aſſumebant̉ digne. vt GregoriusAuguſtinꝰ Nicolaꝰ ⁊ multi alij. Ipſa aūt puſillanimitas pōt habere triplicē cām vn̄ oriat̉ .ſ.Ex timore ſuperbie.Ex torpore pigricie.Ex timore deficientie.¶ Ex timore quidē ſuꝑbie pōt ꝓcedere duꝫ .ſ. aliqͥsnimis ꝓprio ſenſui innitit̉ quo reputat ſe inſufficietem ad ea reſpectu quoꝝ ſufficientiā hꝫ. vn̄ dr̄ ꝓuer.xxvj. Sapiētior ſibi videt̉ piger ſeptē viris loquētibus ſnīas. Nihil .n. ꝓhibet ꝙ aliquis ꝙͣtū ad aliqͣ ſedeijciat ⁊ ꝙͣtū ad alia ſe in ſublime tollat. Un̄ Gregoriꝰ in paſtorali ait de Moyſe ꝙ ſuperbus fortaſſeexiſteret ſi ducatum plebis ſue ſine trepidationeſuſciperet et rurſus ſuperbus exiſteret ſi actoris imperio obedire recuſaret. Ꝙ aliquando procedat expigritia. patet ex hoc ꝙ philoſophꝰ dicit ī. iiij. ethicoꝝ ꝙ puſillanimes ſūt pigri. Et dn̄s ēt ſeruū illū qͥꝓpter puſillanimitatē recuſauit vti pecūia vocauitmalū ⁊ pigrū. Et ꝙ ꝓcedat puſillanimitas ex ignorantia ꝓprie ꝯditionis ex ꝑte intellectus. pꝫ qꝛ ignorat ſe habere facultateꝫ ad id quod hꝫ. Iſta tamenignorantia non procedit ex inſipientia ſed magisex pigricia ꝯſiderandi ſuā facultatē. vt dicit̉ in. iiij.ethicoꝝ. vl̓ etiā exequēdi que ſubiacet ſue ptāti. Ꝙ

aūt ex timore ꝓcedat dr̄ Iſa. xxxv. Dicite puſillanimes: cōfortamini ⁊ nolite timere. Sed qꝛ timor cauſans puſillanimitatē nō eſt ſꝑ timor ꝑiculoꝝ mortꝭ⁊ iō ex hoc nō oꝫ ꝙ opponat̉ fortitudini. ſed directeopponit̉ magnanimitati. Nā ſicut magnanimꝰ ex aīmagnitudine tendit ad magna ſue tn̄ virtuti ꝓportionata. ita puſillanimis ex animi paruitate ſe retrahit a magnis ad que eſt aptus timore deficiendi. qeſtimat falſo eſſe ſupra ſuā virtutē. Et qꝛ quāto viciū eſt magis diſſimile virtuti cui opponit̉. tanto eſtgrauiꝰ: cū puſillanimitas magis ſit diſſimilis magnanimitati ꝙͣ p̄ſūptio que etiā ei opponit̉. qꝛ p̄ſumptuoſus tendit ad magna ſed ſupra ſuā facultatemPuſillanimis oīno ſubtrahit ſe a magnis. ideo ẜmſuā ſpēm eſt grauiꝰ peccatū puſillanimitas ꝙͣ p̄ſumptio. qꝛ ꝑ puſillanimitatē recedit homo a bonis qd̓eſt peſſimū. Preſūptio tn̄ dicit̉ nequiſſima rōne ſuꝑbie ex qua ꝓcedit Gcc̄i .xxxvij. Opſumptio nequavnde creata es. hec Tho. Ex iſta puſillanimitate ⁊pigricia ꝓcedit ꝙ lapſus in peccatū a ſtatu virtutꝭaliqn̄ nō ponit conatū ad reſurgendū. Un̄ legit̉ ī vitiſpatrū ꝙ cū quidā ſeruꝰ dei a magno ꝓfectu virtutū lapſus eſſet in vicia carnis. indeqꝫ reſurgens vixcū multa difficultate ſe ad bona oꝑa valebat applicare ex puſillanimitate ⁊ accidia eſtimās ad pͥſtinūſtatū virtutū nō poſſe redire ꝓpter qd̓ accedēs ad ſenē pro cōſilio ille cōfortauit eū ⁊ animauit ad bonūinducēs exemplū cuiuſdā patris qͥ filio mādauit vtad agrū ſuū iret ad excolendū qd̓ cū feciſſet ꝑpēdēsfiliꝰ agrū illū longū ⁊ latū ⁊ ſpinis plenū multi eſſelaboris ⁊ nō in breui excolēdū victus ex puſillanimitate ⁊ tedio poſuit ſe ad dormiēdū. ⁊ poſt dormitionē ſurgens ſeip̄m mente excitabat ad incipiendumagrum calere. Sꝫ puſillanimitas dicebat. Quādotu opus tāmagnū cōplebis. meliꝰ eſt vt nō incipiasſicqꝫ tedio victus iterū obdormiuit. Euigilās autēſe cōſortabat ad inchoationē culture. ſed iterū puſillanimitate victus deſiſtebat dormitans. Intereaſuꝑuenit pater ⁊ inueniēs dormientē. increpauit dicens. Quō nō incepiſti adhuc terrā fodere. Cui illeCōſiderabā inqͥt nō hoc fieri poſſe niſi longo tꝑe ⁊mihi videbat̉ nūqͣꝫ venire ad finē. Sed admonuitpater dicens. Nō ſic agendū fili mi. nō ſic ſed paulatim opus exercendū ſi illo tꝑe quo dormiuiſti tantūlaboraſſes terre quātū occupauit corpus tuū iacēsiam feciſſes parte ⁊ inde de die in diem ꝓſequens cōpleuiſſes ad tēpus pn̄s aſpiciēdo nō ad futuruꝫ. Etſic paulatim oē opus magnū cōpleret̉. ita ⁊ tu ꝙͣuislonge ſis factus a ſtatu priſtino virtutis. tn̄ paulatīde bono in meliꝰ ꝓficiſcēdo nō ſolum ad ꝓfectū illūſed etiam ad maiorē cōſcendes: dūmodo cōtinues.Sicqꝫ cōfortatus ſe bene habuit impoſteꝝ.Ad ſecunduꝫ timore. §. ij.quo .ſ. quis timet amittere bona tꝑalia cū ꝑ hoc declinat quis a virtute eſt peccatū. Et iſtud hꝫ ꝑuertere iudiciū ī rectoribꝰ ⁊ p̄latis. xj. q. iij. Quatuor. Etex iſto ꝓcedūt multa mala. Timor quē habuit Ieroboam rex factus a deo ſuꝑ iſraelne populꝰ ſibi ſubditus eūdo in hierl̓m ad offerendū ſacrificiū ẜm mādatū legis cōtraheret familiaritatē cū tribu iuda.⁊ inde ad regē iuda reuerteret̉ regnū eiꝰ. Induxit eūad faciendū vitulos aureos quos populꝰ adoraret.ſed timor quē timebat euenit. qꝛ ⁊ regnū ⁊ aīam ꝑdidit. Lucrecia nobiliſſima romana quia nimis timuit cōfuſionē infamīe qꝛ filiꝰ tarquini cōminatuseſt ei (niſi ſibi aſſentiret) ꝙ eā occideret ⁊ iuxta eamfamulū ſuū ⁊ diuulgaret ꝙ ꝓpterea eā occidiſſet qꝛinuenerat in adulterio: aſſenſit ⁊ peſſime fecit. vt refert Augu. in primo de ciuitate dei.