.III.Titulus

firmitates ſpūales Ecc̄i. iij. Synagoge ſuperboꝝ nōerit ſanitas. Et quę infirmitates peccatoꝝ oriant̉ exſuperbia oſtendit Grego. in. xxxiiij. libro moral̓. in fi.Cunctis nāqꝫ ſuperba apud ſe cogitatōne tumentibus ineſt clamor in locutōne. amaritudo in ſilentiodiſſolutio in hilaritate. furor in triſticia. inhoneſtasin actione. honeſtas in imagine. erectio in inceſſu. racor in reſponſione. hoꝝ mens ſemper eſt ad irrogandas cōtumelias valida. ad tollerandas infirma. adobediendum pigra. ad laceſcendū alios importuna.ad ca que facere ⁊ debet ⁊ p̄ualet ignaua. ad ea auteꝫque facere nec debet nec p̄ualet parata. hec in eo qd̓ſponte nō appetit nullis exhortationibꝰ flectitur. adhoc aūt qd̓ latenter deſiderat querit vt cogat̉. qꝛ duꝫmetuit ex deſiderio ſuo vileſcere. optat vim in ip̄a ſuavolūtate tolerare. hec ille. ¶ Sexto ventus eſt luminis ⁊ ignis extinctiuus vt patet ad ſenſum. ſic ſuꝑbiaextinguit lumen gratie ⁊ ignem charitatis ⁊ omniuꝫvirtutum. Ecc̄i. xxj. Domus que nimis .i. valde locuplex eſt .ſ. virtutibꝰ. anihilat̉ ſuꝑbia. vnde Greg. Sicut omnia vitia eneruat humilitas om̄eſqꝫ virtutescolligit ⁊ roborat. ſic ſuperbia omnes virtutes deſtruit ⁊ eneruat. Idem Grego. paulo ſupra inquit. Aliavitia eas ſolas virtutes impetūt quibꝰ ip̄a deſtruunt̉vt videlicet ira patiētiā. caſtrimargia abſtinentiā. libido ꝯtinentiā expugnat. Suꝑbia autē nequaqͣꝫ eſtvniꝰ virtutis extinctōne ꝯtenta ſed cōtra cuncta aīemēbra ſe erigit. ⁊ qͣſi generalis ac peſtifer morbꝰ corpus omne corrūpit. Impedit qͦꝫ ſuꝑbia infuſionē gͣtie ⁊ virtutū. Sicut em̄ ꝯcauū eſt receptiuū nō cōuerum vt mōtes. ita ſuperbia que facit mētes eleuatasvltra ꝯmunē ꝯditionē impedit receptōꝫ gratie. Un̄in figurā dicit̉. ij. Reg. j. Montes gelboe qui ſignificant ſuperbiā nec ros nec pluuia .ſ. gratie veniāt ſuꝑvos ⁊cͣ. Lumen etiā vere cognitōnis impedit. Undeapl̓us dicit Ro. j. de ph̓is ſuperbis ꝙ dicentes ſe eſſeſapientes ſtulti facti ſunt. ⁊ tradidit eos deꝰ in reprobum ſenſum .i. tradi ꝑmiſit.rcio ſuperbie.§. vj.mediabilitas inſinuat̉ ibi. eis .ſ. diſcipulis ꝯtrariabatur ventus. qui laborādo ꝯtra ventū in nauigando ⁊demū xp̄o ad eos veniente. liberati ſunt a vento. ⁊ facta eſt trāquillitas. Oportet ergo ad remediandū ſuperbie ne dn̄et̉. xp̄i diſcipulū eius vitā ⁊ doctrinā ſeqͥ⁊ laborare diuerſis ꝯſiderationibꝰ. Ipſe ſiquideꝫ xp̄ohumilimꝰ fuit in omni vita ſua ⁊ ꝯuerſatōne humiliter ꝯuerſatus cū ſimplicibꝰ ⁊ pauperibꝰ nō cuꝫ doctoribꝰ ⁊ mundi ſapientibꝰ ⁊ diuitibꝰ qui coīter ſunt ſuꝑbi. Humiliter indutꝰ eſt nō pompoſe. docuit nō ꝓfunda ⁊ curioſa ſed vtilia ⁊ humilia. fugiens honores. vtcū vellent eū turbe facere regem Ioh̓. vj. aliquādo p̄cipiens occultari eius miracula. vt Mar̄. vij. de muto ⁊ ſurdo. in his que agebat gratias deo referēs ⁊ nōſibi attribuens. vt Ioh. vij. A meipſo facio nihil. Etillud. mea doctrina nō eſt mea ſed eiꝰ qui miſit me. inſeruiendo diſcipulis vt abluēdo pedes eoꝝ Ioh̓. xiij.Ut dimittamꝰ humilimū eius ad nos deſcēſuꝫ. de lumine celi ad tenebras mundi. de ſede regali ad officinam peccati. de conſeſſu patris ad ꝓfundum laci. formam ſerui accipiens ⁊ ſimilitudine carnis peccati videlicet corpus ſubditū penis peccati vt famem. ſitimfrigus. ⁊ alia. etiam ip̄am mortē. non tamen habentēpeccatū. Unde Augu. Erubeſcat homo fieri ſuperbus poſtqͣꝫ humiliatus eſt dn̄s qui etiā ſuperbiā rep̄hendens humilitatē docēs. vt illud Math̓. xxiij. Nolite vocari rabbi. Et illud. recūbe in nouiſſimo locoLuc. xiiij. diſcipulos cum cōtenderent de primatu ſuperbia temptatos rep̄hendens dicendo. quia niſi cōuerſi fueritis ⁊ efficiamini ſicut paruuli non intrabi

tis in regnum celoꝝ Math̓. xviij. Et cum apoſtoli reuerſi a p̄dicatione gauderent ꝙ demones expuliſſentaliquali ſuperbia proprie reputatōnis ſtimulati. terruit eos exemplo ſathane dicens. Uidebā ſathanamſicut fulgur de celo cadentē ſcilicet. ſuperbiā. Et īterum. cū feceritis omnia que p̄cepta ſunt vobis diciteſerui inutiles ſumꝰ ⁊ qd̓ debuimus facere fecimꝰ Luc.xvij. Ipſe etiā ait ad patrem Confiteor tibi dn̄e pater celi ⁊ terre qui abſcondiſti hec a ſapientibꝰ: prudentibꝰ ⁊cͣ .i. ſuperbis Math̓. xj. ⁊ ſubdit. Diſcite a mequia mitis ſum ⁊ humilis corde. ¶ Eſt ergo primuꝫremediū ꝯtra ventū ſuperbie. exemplū vite xp̄i. ¶ Secundū. doctrina eius ip̄am deteſtans ⁊ ad ꝯtrariū exhortans. ⁊ hoc eſt xp̄m ſecum habere in naui mentis.¶ Terciū eſt laborare in exercitijs vilibꝰ ſe occupando. Unde dicit̉ de peni. diſ. ij. Si quis ſemel notatusfuerit inuidie vel ꝯtentōnis vicio. ⁊ rurſuꝫ in hoc idēinciderit ſciat ſe primā cauſam ex qua inuidia vel cōtentio naſcitur interioribꝰ medullis habere reconditam. oportet ergo eum ꝑ contraria atqꝫ aduerſa curari. id eſt ꝑ humilitatis exercitiū. Exercitia vero humilitatis ſunt ſi ſe vilioribꝰ officijs ſubdat. ⁊ miniſterijs indignioribꝰ tradat. Ita em̄ arrogantia que eſhumane glorie vitiū curari poterit vt in conſuetudine humilitatis affectus vltra iam nō incidat in arrogantie ⁊ vane glorie delictum. ſed in ſingulis huiuſcemodi vitijs ſimilis adhibetur ⁊cͣ. ¶ Quartuꝫ remedium eſt conſideratio vilitatis proprie atqꝫ miſerieanime ⁊ corporis Ioh. xiiij. Repletur homo multismiſerijs natus de muliere breui viuens tempore. quiquaſi flos egredit̉ et conterit̉ ⁊cͣ. Quid em̄ eſt homoniſi ſꝑma vetidū in principio ſui. vas ſtercorū in medio. eſca vermium in fine quo ad corpus. quo ad animam in peccatis natus. ſine peccatis non viuens. tenebris inuolutus. ignorans finem ſuū. a ſuperno iudice de omnibꝰ iudicandus ⁊ puniendus et precipuede ſuperbia. Iuxta illud pͣs. Retribuet dominus habundanter. ſcilicet penam. facientibꝰ ſuperbiā. ⁊ hocrecte. quia ſuperbi directe pugnant cōtra deum Iſa.ij. Dies domini ſuper omnē ſuperbum ⁊ arrogantenAdeo infirmi ſumꝰ animo vt nec leui cogitatōni poſumus per nos reſiſtere. nec leue verbum ſufferre. necleuem flatum temptatōnis ſuſtinere. Corporis infirmitas tāta vt paruꝰ vermis vt ſcorpio ⁊ aranea ip̄mproſternat. ipſum moleſtet. Quid inflaris inqͥt Auguſtinus ſanies fetida. quid tenderis pellis morticina: ¶ Quintum eſt conſideratio melioris vite Gregorius. Sicut incentiuum elationis eſt conſideratiodeterioris. ita cautela humilitatis eſt ꝯſideratio melioris. Conſiderata enim vita ſanctoruꝫ quot ⁊ quāta fecerunt ⁊ ſuſtinuerunt pro deo: miſerrima oſtenditur vita noſtra. ¶ Sextum remediū eſt conſideratio iudiciorū dei ⁊ precipue contra ſuperbos. pͣs. Tuhumiliaſti ſicut vulneratum ſuperbū. ⁊ illud. oculosſuperboꝝ humiliabis.§. vij.Exēpla habes plura in ſcriptura quomodo deus humiliat ſuperbos.¶ Primum exemplum luciferi ⁊ primorum parentūde eorum ſuperbia humiliata. de quibꝰ ſupra. Habet̉Gen̄. xj. de edificare volentibꝰ turrim ꝑtingentē vſqꝫad celuꝫ vt ſic ſe defenderent a deo ſi amplius aquasdiluuij induceret ſuper terram vbi confuſis linguiseorum cōpulſi ſunt opus dimittere imꝑfectum ¶ Secūdo de pharaone qui ex magna ſuperbia nolens parere domini iuſſionibꝰ ſibi per Moyſen ⁊ Uaron factis de dimiſſione populi. demum poſt multa flagella humiliatum demerſit in profundum Exod̓. xiiij.TTercio de Datan ⁊ Abiron qui rebellantes Moyſi ⁊ ex ſuperbia contēnentes principatū eius. aperta