Druckschrift 
4 (1903) 1085 bis 1096
Entstehung
Seite
368
Einzelbild herunterladen
 

In Oberdeutschland soll noch, jedenfalls ganz am Ende desJahres, nach Welf's Rückkehr, ein neuer Versuch von Seite der

oportsrs psrüci rsgis impsrium (jetzt erfüllt Otbert — von sx sua ssäquasi ex rsgis ssntsntia invitus — sein Wolbodo gegebenes Wort, und AbtBerengar mutz aus St. Laurentius Weichen) (88. VIII, 277 — weiter unten, ine. 49, heitzt Otbert monaobis avsrsus, 278). Aehnlich lauten die Mitteilungenaus St. Hubert und St. Trond, dort — abgesehen von der Aussage im Briefedes Abtes Theoderich von St. Hubert an Urban ll., in e. 90: kost clsesssumäomini Ilsoriei Vsoclisnsis lsgitimi spiseopi Obsrtus quiäam clono Hen-ris! äioti rogis, cum quo in expectitions sontra Romanam soelssiam mora-batur, spiseopatum invasit, st boo sins oanoniea sleetions olsri st populi.ljui sun, ss lautorsm st clsksnsorsm Ouibsrti berssiarebas xublies sac-tarst ... — zuerst in e. 68: Ils.nrieus spiseopus . . . Odsrtuni qusnäampraspositum soolssias 8anetae Oruois oriminibus conviotnm äs eivitatecisersvsrat sxturbanäum (Otbert geht zuerst zu Abt Berengar und kehrt mitdessen Hülfe in Heinrich'? Gnade zurück). 8s<1 non mnlto post eollsetisrsbus suis, Ilsniisuin regen, aäiit (es folgt eine längere im Einzelnen viel-fach ungenaue, Heinrich IV. abgeneigte Schilderung des Gegensatzes gegenGregor VII. und Urban II-, mit Seitenblicken auf das Wachsthum der simo-niaea basrssis). Intsrsa aäbue supsrstits Ileurieo poutities, Obsrtusmorabatur oum prineipsj, st bonoratum ssenm dolatis mnneribus, proutpotsrat, ambisbat obsequiis st kavorilius alienins bonoris ab so abstra-bsncti optsntis, dann in e. 69: Ouius (so. Ilsnrici) vix anctita Obsrtusnrorts, sins slsctionö ssolssiastioa äs manu rsgis spiseopatum sxtorsit,snm maximis paetis prasmiis, tamsn stiam tiilslitatsm illi kaoisns intsr-positions zuriss nrancii, wonach o. 70 von den zwei pseuäoabbatss handelt,die zu Heinrich IV. gegangen seien, Wolbodo von St. Laurentius und Liupovon St. Trond, die von Bischof Heinrich nach Verdienen abgewiesen wordenwaren: klii auüita morts (se. Heinrich's) aääueti in spsm rseuperanäibonoris, st ipsi paoti sunt peouniain prineipi. Obsrtus quoqus rsstitutio-nsm sorum aä gratiam sius jnravit, illos quoqus sseuin Vsoäium clsäuxit.vissimulavit tamsn intsrim quas intsnäsrst agsrs, «tonss sonsesratusOolonias üäsntior ssset in malignitatis sxsrosnäas ... (: es folgt die Wcg-schiebung Berengar's), — hier in den Ossta abb. Tructonsnsium, vib. IV, o. ll:Tuns vsro qniclam eanonisus 8aneti Vambsrti, Obbsrtus nomins, pre-positus in saäsm eivitats (so. Lüttich) in monastsrio 8anetas 6rusis, jamäuäum aä impsratorsm in VanZobaräiam xrolsetus lusrat, sps aäipis-osnäi Veoäiensem spiseopatum, siout st aäsptus est. Viclsns igitur I iopo(Abt von St. Trond) oportunitatsm tsmporis all eonlirmanäum ss in abbatianostra, sirea autumnum st ipss all impsratorsm in 1-ongobaräiam pro-keetus sst. (Daraus folgt eine gewundene Rechtfertigung des Verfassers, daßer die Wahrheit sprechen müsse:) Oravissima peeunia Viupo boe ipss etkeeitapuci impsratorsm, ut Obbsrtus kaotus spisoopus Vsoäiumqus revsrsusst eonsseratus seeunclum zussionem impsratoris sum eonsserarst in ab-batem 8ansti Truäonis. Vs qua psrsolvsncka illis, quibus oonstitueratimpsrator, et aliis, quibus ipssmet promissrat, multa losäa st illieitaplaoita visa sunt, ipsa stiam ciis qua inilutus kuerat ut oonsserarstur(88. VIII, 602, 623, X, 250 u. 251: — in Vib. III, o. 3, hatte die Chronik vonSt. Trond von Liupo's Excommunication durch Bischof Heinrich geredet, am15. Juni 1085, I. e., 241, einem Vorgänge, den auch das Nonaebi sxulis s.Vaursntii oxuseulum in Gedicht XII, v. 63—68, in lebendigen Worten vor-führt : lupus . . . Ilaspanisnsis ... ciampnatus kuit ors vsstro; presnlVsinrious malsäixit illum stantibus vobis. Xmsn aääiäistis in mals-äietum — VibsIIi cts lits, III, 640). Im sonst Otbert sehr günstig gesinntenObronison rbxtbmioum des Lütticher Domherrn steht, v. 399—402: X termino,quo äsclit baoulum rex Otbsrto, proruit ssoulum, psr trss annos aä-vsrsitatibus önsm !IIi prassagientibus (88. XII, 420). Sigebcrt fügt,