270

_ T. LIVII [U. C. 554. A. C. 21 S.]

ab aqua, trepidationis aliquantum edebant; donecquietem ipse timor circumspectantibus aquam fecis-set. Excidere etiam saevientes quidam influnt6n;sed, pondere ipso stabiles, deiectis rectoribus, quae-rendis pedetentim vadis, in terram evasere.

XXIX. Dum elephanti traiiciuntur, interim Han-nibal Numidas equites quingentos ad castra Romanamiserat speculatum, ubi, et quantae copiae essent, etquid pararent. Huic alae equitum missi, ut ante di-ctum est, ab ostio Rhodani trecenti Romanorumequites occurrunt. Proelium atrocius, quam pro nu-mero pugnantium, editur. Nam praeter multa vul-nera, caedes etiam prope par utrimque fuit: fugaqueet pavor Numidaruni Romanis, iam admodum fessis,victoriam dedit. Victores ad centum scxaginta, necomnes Romani, sed pars Gallorum: victi amplius du-centi ceciderunt. Hoc principium simul omenquebelli, ut summae rerum prosperum eventum, ita haudsane incruentam ancipitisque certaminis victoriam,Romanis portendit. Ut, re ita gesta, ad utrumqueducem sui redierunt, nec Scipioni stare sententiapoterat, nisi ut ex consiliis coeptisque hostis et ipseconatus caperet: et Hannibalem incertum, utrumcoeptum in Italiam intenderet iter, an cum eo, quiprimus se obtulisset Romanus exercitus, manus con-sereret, avertit a praesenti certamine Boiorum lega-torum regulique Magali adventus: qui se duces iti-nerum, socios periculi fore, affirmantes, integro bel-lo, nusquam ante libatis viribus, Italiam aggredien-dam censent. Multitudo timebat quidem hostem,nondum obliterata memoria superioris belli: sedmagis iter immensum Alpesque, rem fama utique in-expertis horrendam, metuebat.

XXX. Itaque Hannibal, postquam ipsi sententiastetit pergere ire, atque Italiam petere, advocatacontione, varie militum versat animos castigando