232

T. LIVII [U. C. 45g. A. C. 2 g3.]

esset deducendi ab Samnio exercitus, aut utriusque,aut certe alterius. Optimum risum, quo magis fra-ctae res Samnitium essent, eo pertinacius et infestiusagere cetera et persequi: ut perdomitum Samnium ,insequentibus consulibus tradi posset. Quando iam inullus esset hostium exercitus, qui signis collatis di- [inicaturus videretur, unum superesse belli genus, ur- [bium oppugnationes; quarum per excidia militem [locupletare praeda, et hostem pro aris ac focis dirni- :cantem conficere possent. Itaque literis missis adsenatum populumque Romanum de rebus ab se ge-stis, diversi, Papirius ad Saepinum, Carvilius ad Vo-lanam oppugnandam legiones ducunt.

XLV. Literae consulum ingenti laetitia et in cu-ria ct in concione auditae; et quatridui supplicatio-ne publicum gaudium privatis studiis celebratumest. Nec populo Romano magna solum, sed perop-portuna etiam, ea victoria fuit; quia per idem fortetempus rebellasse Etruscos allatum est. Subibat co-gitatio animum, quonam modo tolerabilis futuraEtruria fuisset, si quid in Samnio adversi venisset;quae, coniuratione Samnitium erecta, quoniam amboconsules omnisque Romana vis aversa in Samniumesset, occupationem populi Romani pro occasionerebellandi habuisset. Legationes sociorum, a M.Atilio praetore in senatum introductae, querebantur,uri et vastari agros a finitimis Etruscis, quod desci-scere a populo Romano nollent: obtestabanturquePatres conscriptos, ut se a vi atque iniuria commu- unium hostium tutarentur. Responsum legatis, curae jsenatui futurum, ne socios fidei suae poeniterel. |Etruscorum propediem eandem fortunam, quam Sa~ Imnitinm, fore. Segnius tamen, quod ad Etruriam !attinebat, acta res esset, ni Faliscos quoque, qui per Imultes annos in amicitia fuerant, allatum foret, ar- 'ma Etruscis iunxisse. Huius propinquitas populi