LIB. XXVIH. Cai>. 31. 32. [U.C.54G. A.C.aoG.] 301

Gades vellent, redeundum ad imperatorem esse, as-sentiente Marcio, paucos post dies ambo Carthagi-h nem rediere. Ad quorum discessum non respiravitmodo Mago, quum terra marique ancipiti metu ur-geretur; sed etiam, audita rebellione Ilergetum,

1 spem recuperandae Hispaniae nactus, nuntios Car-1 thagincm ad senatum mittit, qui, simul seditionem| civilem in castris Romanis, simul defectionem soeio-f rum in maius verbis extollentes, hortarentur, ut au-xilia mitterent, quibus traditum a patribus imperiumj, Hispaniae repeti posset. Mandonius et Indibilis, ini fines regressi, paullisper, dum, quidnam de seditionej statueretur, scirent, suspensi quieverunt; si civiumerrori ignosceretur, non diffidentes sibi quoque igno-sci posse. Postquam vulgata est atrocitas supplicii,suam quoque noxam pari poena aestimatam rati,1 vocatis rursus ad arma popularibus, contractisque,quae ante habuerant, auxiliis, in Sedetanum agrum,ubi principio defectionis stativa habuerant, cum vi-1 ginti millibus peditum, duobus millibus equitum etquingentis transcenderunt.

XXXII. Scipio, quum fide solvendi pariter omni-j bus noxiis innoxiisque stipendii, tum vultu ac ser-mone in omnes placato , facile reconciliatis militumanimis, priusquam castra ab Carthagine moveret,’ concione advocata, multis verbis in perfidiam rebel-lantium regulorum invectus, nequaquam eodem ani-mo se ire professus est ad vindicandum id scelus, quocivilem errorem nuper sanaverit. Tum se, haud secusquam viscera secantem sua, cum gemitu et lacrimistriginta hominum capitibus expiasse octo millium seu;? imprudentiam, seu noxam: nunc laeto et erecto ani-, mo ad caedem Ilergetum ire. Non enim eos, nequei ; natos in eadem terra, nec ulla secum societate iunclosesse: eam, quae sola fuerit, fidei atque amicitiae,I ipsos per scelus rupisse. In exercitu suo se, praeter-