202

T. L1 VII [U. C. 546. A. C. 206.]

credita occaecabat animos: sub cuius vulgatam moxfamam 11011 dubitabant totam Hispaniam arsurambcdlo. I11 eo tumultu et sociis pecunias imperari, etdiripi propinquas urbes posse: et, turbatis rebus,quum omnia omnes auderent, minus insignia fore,quae ipsi fecissent.

XXV. Quum alios subinde recentes nuntios, nonmortis modo, sed etiam funeris, exspectarent, nequesuperveniret quisquam, evanesceretque temere ortusrumor; tum primi auctores requiri coepti: et, sub-trahente se quoque, ut credidisse potius temere,quam finxisse, rem talem videri posset, destituti du-ces iam sua ipsi insignia, et pro vana imagine impe-rii, quod gererent, veram iustamque mox in se ver-suram potestatem horrebant. Stupente ita seditione,quum vivere primo, mox etiam valere Scipionem,certi auctores afferrent, tribuni militum septem abipso Scipione missi sunt. Ad quorum primum ad-ventum exasperati animi; mox, ipsis placido sermo-ne permulcentibus notos, cum quibus congressi erant,leniti sunt. Circumeuntes enim tentoria primo, de-inde in principiis praetorioque, ubi sermones interse serentium circulos vidissent, alloquebantur, per-cunctantes magis, quae causa irae consternationis-que subitae foret, quam factum accusantes. Vulgostipendium non datum ad diem iactabatur: et, quumeodem tempore, quo scelus 11 lilurgitanorum exstitis-set, post duorum imperatorum duorumque exercituumstragem, sua virtute defensum nomen Romanum acretenta provincia esset: Illilurgitanos poenam noxaemeritam liabere; suis recte factis gratiam qui exsol-vat, non esse. 'Talia querenles aequa orare, seque earelaturos ad imperatorem, respondebant. Laetari,quod nihil tristius, nec insanabilius esset: et P. Sci-pionem deum benignitate, et rempublicam esse gra-tiae referendae Scipionem bellis assuetum, aci se-