Lib. XXV. Cap. 20. 21. [TJ'.C.5io. A.C. 212 .] 89

canis accepta erat, volonum quoque exercitus, qui,vivo Graccho, summa fide stipendia fecerat, velutexauctoratus morte ducis, ab signis discessit. Hanni-bal non Capuam neglectam, neque, ut tanto discrimi-ne, desertos volebat socios: sed, prospero ex temeri-tate unius Romani ducis successu, in alterius ducisexercitusque opprimendi occasionem imminebat. Cn.Fulvium praetorem Apuli legati nuntiabant, primo,dum urbes quasdam Apulorum, quae ad Hannibalemdescivissent, oppugnaret, intentius rem egisse: post-ea nimio successu et ipsum et milites, praeda im-pletos, in tantam licentiam socordiamque effusos, utnulla disciplina militiae esset. Quum saepe alias,tum paucis diebus ante expertus, qualis sub inscioduce exercitus esset, in Apuliam castra movit.

XXI. Circallerdoneam Romanae legiones et prae-tor Fulvius erant. Quo ubi allatum est, hostes ad-ventare, prope est factum, ut iniussu praetoris signisconvulsis in aciem exirent. Nec res ulla magis te-nuit, quam spes haud dubia, suo id arbitrio, ubi vel-lent, acturos. Nocte insequenti Hannibal, quumtumultuatum in castris, et plerosque ferociter, si-gnum ut daret, institisse duci ad arma vocantes sci-ret, haud dubius prosperae pugnae occasionem dari,tria millia expeditorum militum in villis circa, ve-pribusque et silvis disponit, qui, signo dato, simulomnes e latebris existerent: et Alagonem ac duo fer-me millia equitum, qua fugam inclinaturam crede-bat, omnia itinera insidere iubet. His nocte praepa-ratis, prima luce in aciem copias educit. Nec Ful-vius est cunctatus, non tam sua ulla spe, quam mili-tum impetu fortuito tractus. Itaque eadem temeri-tate, qua processum in aciem est, instruitur ipsa aciesad libidinem militum forte procurrentium eonsisten-tiumque, quo loco ipsorum tulisset animus, ueindeper libidinem aut metum deserentium locum. 1’rima