Lin. XXV. Ca p. 15. 1G. {U. C. 54o. A. C. 212 .] 83

rem i(l pertinere prodigium, praemonuissent, et al>occultis cavendum hominibus consultisquc ; nulla ta-men providentia fatum imminens moveri potuit.Flavius Lucanus fuit, caput partis eius Lucanorum,quum pars ad Hannibalem defecisset, quae cum Ro-manis stabat: et iam anno in magistratu erat; ab iis-dem illis creatus praetor. Is, mutata repente volun-tate, locum gratiae apud Poenum quaerens, nequetransire ipse, neque trahere ad defectionem T,11 canossatis habuit, nisi imperatoris et eiusdem hospitispro-diti capite ac sanguine foedus cum hostibus sanxis-set. Ad Magonem, qui in Bruttiis praeerat, clam incolloquium venit: fideque ab eo accepta, si Romanumiis imperatorem tradidisset, liberos cum suis legibusventuros in amicitiam Lucanos; deducit Poenum inlocum, quo erat cum paucis Gracchum adducturus.Magonem ibi pedites equitesque armare , et capereeas latebras, ubi ingentem numerum occuleret, iuhet.Loco satis inspecto atque undique explorato, diescomposita gerendae rei est. Flavius ad Romanumimperatorem venit: Rem.se, ait, magnam inchoasse,ad quam perficiendam ipsius Gracchi opera opus esse.Omnium populorum praetoribus, qui ad Poenum inillo communi Italiae motu descissenl, persuasisse, utredirent in amicitiam Romanorum: quando res quo-que Romana, quae prope exilium clade Cannensi ve-nisset, in dies melior atque audior fieret; Hannibalisvis senesceret , ac prope ad nihilum venisset. Veteridelicto haud implacabiles fore Romanos: nullam un-quam gentem magis exorabilem, promptiorcmque ve-niae dandae fuisse. Quoties rebellioni etiam maiorumsuorum ignotum? Haec ab se, ait, dicta: ceterum abipso Graccho eadem haec audire malle eos, praesentis-que contingere dextram : id pignus fidei secuta ferre.Locum se consiliis dixisse a conspectu amotum , haudprocul a castris Romanis. Ibi paucis verbis transigi

F 2