102 CAPUT DECIMUM QUARTUM.sent, nec violatas tam inexpiabili religionesanxissent, nisi haesisset in eorum mentibus,mortem non interitum esse, omnia tollen-tem, atque delentem, sed quandam quasimigrationem, commutationemque vitae.quae in claris viris, foeminisque dux in coe-lum soleret esse: in caeteris humi retinere-tur, & permaneret tamen.VI. Maximum vero argumentum (a)est, naturam ipsam de immortalitate ani-morum tacitam judicare, quod omnibus cu-rae sunt, & maxime quidem, quae postmortem futura sint. Quid illud?Num dubitas, quin specimen naturae capideceat ex optima quaque natura? Quae estigitur melior in hominum genere natura.quam eorum, qui se natos ad homines ju-vandos, tutandos, conservandos arbitrantur?Abut ad Superos Hercules: numquam abiis-set, nisi, cum inter homines esset, eamsibi viam munivisset. Vetera jam ista, &religione omnium consecrata: quid in hacrepublica tot, tantosque viros ob rempu-blicam interfectos, cogitasse arbitramur?Iisdemne ut finibus nomen suum, quibus vi-ta, terminaretur? Nemo unquam sine magnaspe immortalitatis se pro patria offerret admortem. Licuit esse otioso Themistocli,licuit Epaminondae, licuit (ne & vetera &externa quaeram) mihi: sed nescio quo mo-(a) Tusc. I. 31.