101DE BEATITATE.IV. Cum enim (a) de immortalitateanimorum disputavisset, (Socrates) & jammoriendi tempus urgeret, rogatus a Crito-ne, quemadmodum sepeliri vellet, multamvero, inquit, operam amici frustra consump-si: Critoni enim nostro non persuasi, mehinc avolaturum, neque quidquam mei re-licturum. Veruntamen Crito, si me assequipotueris, aut sicubi nactus eris; ut tibi vi-debitur, sepelito. Sed, mihi crede, nemome vestrum, cum hinc excessero, conse-quetur.V. Si te forte hoc delectat (b) pos-se animos, cum e corporibus excesserint,in coelum, quasi in domicilium suum per-venire. . . . Auctoribus quidem ad istamsententiam, uti optimis possimus, quod inomnibus causis & debet, & solet valereplurimum; & primum quidem omni anti-quitate, quae, quo propius aberat ab ortu,& divina progenie, hoc melius ea fortasse,quae erant vera, cernebat. Itaque unumillud erat insitum priscis illis, quos Cascosappellat Ennius, esse in morte sensum, ne-que excessu vitae sic deleri hominem, utfunditus interiret. Idque cum multis aliisrebus, tum e pontificio jure, & caeremo-niis sepulcrorum intelligi licet: quas maxi-mis ingeniis praediti nec tanta cura coluis-sent,G 5(a) Ibidem 103.(b) Ibidem 24. & 26.